Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΧΡΕΙΑΖΟΤΑΝΕ ΚΑΝΕΝΑΝ. το τέλος

Τ

ώρα, στο κέντρο του καλοκαιριού, κολυμπάω, σε μία έρημη ακτή του κόλπου, ντυμένος κι εγώ τα χρώματα του δει­λινού. Από μακριά φτάνει απαλά ο ήχος της καμπάνας του μοναστηριού. Το ντιν-νταν της μοιάζει με ήχο βηματισμού κάποιας αίσθησης, που εύκολα ονοματίζω. Ύστερα ο ήχος σβήνει. Αλλά η αίσθηση παραμένει...

Τώρα βρίσκομαι στο κέντρο ενός κύ­κλου, που ζωγραφίζει πάνω στο νερό ένα δελ­φίνι.

«Έλα», του λέω.

Είναι τα μάτια του κοντά στα δικά μου. Τα βλέμματά μας, αλληλομεταγγισμένα, αντα­νακλώνται πάνω στις ανταύγειες του δειλινού. Ύστερα, ενωμένα, ταξιδεύουν στα μήκη και στα πλάτη του χώρου.

Χαϊδεύω την πλάτη του δελφινιού.

«Αύριο πάλι», του λέω κι αρχίζω να κο­λυμπάω προς την ακτή.

Το γκρίζο του σούρουπο πάει να μαυρί­σει όταν αρχίζω να ντύνομαι. Κι όταν φοράω τα μπλε, αδιαφανή γυαλιά μου, το σκοτάδι έχει καθίσει παντού. Στέκομαι πέντε δέκα λε­πτά μέσα στην αρχή της νύχτας και μετά παίρ­νω τον δρόμο για τη Μονή.

Ακούστε. Δεν πίστεψα ποτέ ότι ο Ρόλλαν θα μου συνιστούσε, χωρίς λόγο, να προμηθευ­τώ μπλε αδιαφανή γυαλιά. Ήξερα πως μετά το «Ρέκβιεμ Για Μία Απόσταση» θα ερχόταν κάτι άλλο. Και ήρθε. Ήταν ένα μουσικό κομμάτι που βρισκόταν στους αντίποδες της αίσθησης ενός ρέκβιεμ. Ένας χείμαρρος από νότες υπέρ­βασης, δύναμης, περήφανης, άγριας μοναξιάς που έλεγαν ότι αφού το φως του Θεού, του Καλού δεν μπορούσε να φτάσει μέχρι τα σκο­τάδια του κατώτερου Κόσμου μας, έπρεπε να στείλουμε εμείς το δικό μας στον Θεό, στο Καλό, στο Επέκεινα. Κι ένας σωστός δρόμος, για να συμβεί αυτό, ήταν αυτός που ακολου­θούσαμε στο κρατίδιο της Μονής.

Ήταν, λοιπόν, οι νότες της δικής του μουσικής, που τον έκαναν ν’ αποδεχτεί το τέ­λος του, εκείνο το βράδυ στο Ρίο ντε Τζανέιρο. Και ήταν εκείνη η πράξη του η μουσική της μουσικής του. Η μόνη που μπορούσε ν’ αφουγκραστεί ο Δημιουργός της ατέρμονης Υπερδημιουργίας. Η μόνη που μπορούσε να υποχρεώσει το Απόλυτο να στρέψει το βλέμμα του προς το επίπεδό μας. Να το κάνει ν’ αποσπάσει τη ματιά του από τον εαυτόν του.

Θέλω να πιστεύω πως ο Ρόλλαν, μέσα στο Όνειρο ενός άλλου επιπέδου, με το σαξό­φωνό του παίζει την μπαλάντα του Κόσμου μας, με μάτια που δεν τα κρύβουν γυαλιά. Που κανένας και τίποτα δεν τολμά να τ’ αντικρίσει.

Κι εγώ, αυτό ονειρευόμουν να ονειρευτώ. Επιτέλους! Ερμήνευσα το όνειρο του πραγμα­τικού! Μεταγγίστηκε στα μάτια μου το βλέμμα του αύριο!

 

 



αποσπασμάτων συνέχεια...

Όλα είχαν χτιστεί πάνω στη βεβαιότητα πως ο άλλος άνθρωπος είναι ο εχθρός. Ώσπου, κάποια ημέρα, ένα βιβλίο σας με γκρέμισε μέσα στο σύμπαν των ιστοριών σας, της σκέψης σας, των ονείρων σας. Της αίσθησης μίας υπαρ­ξιακής αλληλεγγύης που σκόρπιζε. Έγινε ο καταλύτης εκείνης μου της πίστης. Έτσι, μέσα σε μία νύχτα, βρέθηκα μετέωρος, χωρίς κανένα στήριγμα, να κοιτάζω τα ερείπια της υπόστασής μου. Το λάθος μου. Την άσκοπη πορεία μου. Σας μίσησα... Σας αγάπησα... Σας λάτρεψα.... Διάβασα, σπούδασα όλα σας τα έρ­γα. Έγινα η σκιά σας. Ο μακρινός, αθέατος μα­θητής σας...

αποσπασμάτων συνέχεια...

          Δεν είναι σκαριά για συμπαντικούς ωκεανούς οι λέξεις.

Η Αλήθεια του Κόσμου, είναι το Αίνιγμά του.

 

«Τον Θεό τον ανακαλύπτεις, ή τον χά­νεις μέσα στον πόνο της ψυχής», σχολίασε, το μεσημέρι εκείνης της ημέρας στην τραπεζα­ρία, η Τόνια.

αποσπασμάτων συνέχεια...

«…Είναι η δίψα για αιωνιότητα, η ασύνειδη κατακτητική, ηδονιστική ροπή όλων μας που ορίζει, κυρί­ως, το ανθρώπινο γίγνεσθαι. Οι μεταμορφώ­σεις του κανιβαλισμού, είναι η βαθύτερη ου­σία όλων των σταδίων της εξέλιξής μας. Και ο λεγόμενος πνευματικός πολιτισμός, η μο­ναδική αντίρροπη δύναμη που διαθέτουμε για να εκτρέψουμε το ποτάμι της Ιστορίας προς την κατεύθυνση του ανθρωπισμού...»,

Οι αλήθειες, όπως και οι φυσικοί νόμοι, δεν διδάσκονται. Υπάρχουν σαν αόρατα εμπόδια μέσα στους δρόμους της αιώνιας αυταπάτης μας. Σαν σηματοδότες των λαθών μας. (Γι’ αυτό σιωπά ο Θεός).

 

«Από μία δίψα ελευθερίας, ας πούμε. Αποηθικοποιεί τις πράξεις του, μεταβάλλοντάς τες σε απλές κινήσεις της ύλης»,



κι αυτά από τον Άνθρωπο που...

«Είμαστε, κυρίως, εκείνο που είναι τα έγκατα του ασυνειδήτου μας. Ο άγνωστος, α­θέατος εαυτός μας. Αλλά όλα αυτά είναι πράγ­ματα που, αυτή την περίοδο, δεν μ’ ενδιαφέ­ρουν. Ποθώ να ζήσω χωρίς σκέψεις, ηθικούς εγκλωβισμούς, αλήθειες. Με το κορμί μου, με τις αισθήσεις του θέλω να ζήσω. Με τις άγνω­στες επιταγές του ασυνειδήτου μου. Αλλά, βέβαια, ο χρόνος μ’ έχει πελεκήσει τόσο, που δείχνει παράκαιρος, αστείος αυτός ο μοναδικός μου πόθος», λέω.

 

Μπαίναμε στο υπαίθριο πάρκιν της λε­ωφόρου Νίκης, όταν η οθόνη του φορητού η­λεκτρονικού υπολογιστή παρουσίασε αυτό:

Η Ιστορία (δηλαδή η άθροιση των επι­μέρους ιστοριών όλων των έμβιων όντων, αλλά και των εσχατοσωματιδίων της ύλης) του Χωροχρονικού Συνεχούς, βρισκόταν μέσα στο, σχεδόν μηδενικής έκτασης πρωταρχικό σωματίδιο που εξερράγη, ή σαν μοναδική πι­θανότητα, ή σαν μία μέσα σε άλλες, που όμως δεν ήταν μαθηματικά δυνατόν να είναι άπει­ρες, αφού ο αριθμός των εσχατοσωματιδίων, υποχρεωτικά, ήταν πεπερασμένος. (Αν ήταν άπειρος, το Χωροχρονικό Συνεχές δεν θα είχε χώρο για να εξαπλωθεί. Θα ήταν, δηλαδή, από πάντα χώρος χωρίς χρόνο). Το πεπρωμένο μας, λοιπόν, δεν βρίσκεται μέσα στα γονίδιά μας, αλλά μέσα στα εσχατοσωματίδια του πρωταρχικού σωματιδίου και, άντε, στους πιθανούς συνδυασμούς τους που μπορούσε να φέρει το Τυχαίο. Έπαιξε, λοιπόν, ζάρια ο Θε­ός, ή, πιο σωστά: άφησε το Τυχαίο να νομίζει πως θα παίξει στα ζάρια τη μορφή, αλλά όχι και την ουσία του Κόσμου. (Αυτή η σκέψη, μεταξύ των άλλων, σημαίνει και το εξής: Χρό­νος είναι η εξάπλωση της συμπαντικής μάζας μέσα στο Μηδέν, ή στο «σώμα» του Θεού. Εί­ναι, δηλαδή, έκταση και όχι μόνο ο μετασχημα­τισμός του Κακού σε Καλό, όπως θα έλεγε και η ηγουμένη Αναστασία). Κοντολογίς, το Τυχαίο είναι η άλλη όψη της Αναγκαιότητας και η Ανα­γκαιότητα η άλλη όψη του Τυχαίου. Ήγουν: Ο Κόσμος μπορεί ν ’ αλλάξει. Και τα όντα ν ’ ανα­βαθμιστούν στο επίπεδο που αξίζουν.

Ρόλλαν.

 



από τον Άνθρωπο που... (νέα αποσπάσματα)...

«Αισθάνομαι ένοχος απέναντι σου, γιατί μέσα σου υλοποιήθηκε μόνο η υπαρξιακή μου εξέγερση, που δημιουργήθηκε από τη θέα αυ­τού του αδικαιολόγητα αιματηρού Κόσμου. Όμως, είναι κρίμα που δεν μπόρεσα να σου μεταγγίσω και τη συμφιλίωση που, ταυτόχρο­να, πιστεύω και νιώθω. Εντάξει, λέω στην Αι­τία της Δημιουργίας, αυτό έγινε. Πάμε τώρα πιο κάτω. Πιο μέσα στο Αίνιγμα του μη Τίποτα», λέω.

 Αλήθεια, η φράση του Ρόλλαν: «Πρέπει ν’ αγαπήσουμε το ανθρώπινο πεπρωμένο, για να το αλλάξουμε», δεν σημαίνει μεταξύ των τόσων άλλων και την ισορροπία μεταξύ των σκοτεινών μας παρορμήσεων και των ηθικών μας επιταγών; Δεν σημαίνει μία πιστή ανα­παραγωγή, της σχέσης Καλού και Κακού που υπάρχει, ο τέτοιος βίος; Δεν σημαίνει την κατάργηση της υπαρξιακής ενοχής; Την αυ­τονομία, την ελευθερία; Την επίγνωση της μοναξιάς των όντων, που έτσι κερδίζουν την αυτονομία τους; (Αυτή είναι η μέγιστη από­δειξη της αγάπης, του σεβασμού του Θεού προς τα όντα).

"Ο άνθρωπος που δεν χρειαζότανε κανέναν"

δείτε δωρεάν το 25% αυτού του μυθιστορήματος:

https://www.smashwords.com/books/view/308555