Σάββατο 24 Αυγούστου 2013
Παρασκευή 23 Αυγούστου 2013
συνέχεια αποσπασμάτων από τον ΑΝΘΡΩΠΟ ΠΟΥ ΔΕΝ ΧΡΕΙΑΖΟΤΑΝΕ ΚΑΝΕΝΑΝ
«Τελικά, ο Θεός είναι πιο κοντά
σ’ εκείνο που πίστευες, Αναστασία», λέω. «Υπάρχει μόνο μέσα στην Αγάπη, τη
Συμπόνια. Στο περίπου μηδέν, δηλαδή, αυτού του Κόσμου. Δεν υπάρχει στα δόντια
ενός σαρκοφάγου ζώου, στη βιομέριμνα, στη δίψα για δύναμη του ανθρώπου, στη
φθορά, την ασθένεια, τον πόνο, τον θάνατο, την αδικία, τη φυσική καταστροφή,
γενικά στην αντιπαράθεση των όντων. Την Εντροπία του χωροχρόνου. Το Κακό.
Γιατί, όμως, το Μέγιστο είναι τόσο ελάχιστο; Κοντολογίς, γιατί υπάρχει το μη
Καλό;».
Για
να διοχετεύσει ο Θεός κάπου την αγάπη Του, δημιουργήθηκε ο Κόσμος. Και ο πόνος
των όντων είναι πόνος του Θεού. Ο Χρόνος είναι η διαδικασία της μετάλλαξης του
Κακού σε Καλό. Είναι το διάστημα που απαιτείται για να ενωθεί η αγάπη των όντων
μ’ εκείνη του Όντος.
κι αυτό από ΤΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟ ΠΟΥ ΔΕΝ ΧΡΕΙΑΖΟΤΑΝΕ ΚΑΝΕΝΑΝ
«Ηγουμένη,
μιλήστε μου για τον Θεό σας».
«Είναι
η Αιτία που Υπάρχει επειδή υπάρχουμε. Που υπάρχουμε επειδή Υπάρχει».
«Κι
αν θυμάμαι καλά κάποια σας λόγια, αυτή η Αιτία υπάρχει μόνο στην Αγάπη, στη
Συμπόνια. Σ’ ένα ασήμαντο κομμάτι αυτού του Κόσμου, δηλαδή».
«Ναι.
Σ’ ένα ασήμαντο κομμάτι του υλικού Κόσμου. Αλλά σε όλη την απεραντοσύνη των ψυχών»,
μου κάνει η Αναστασία κοιτώντας προς το σκοτεινό παράθυρο.
«Όμως,
η μόνη μας βεβαιότητα ήταν και παραμένει η ύπαρξη του υλικού Κόσμου. Η ιστορία
με τις ψυχές ίσως είναι μία ιδεοληψία», λέω.
Πέμπτη 22 Αυγούστου 2013
κι αυτά από το βιβλίο Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΧΡΕΙΑΖΟΤΑΝΕ ΚΑΝΕΝΑΝ
. (Ποιος
χρεώνεται την ηθική των πράξεων των όντων; Η, τάχα, ελευθερία, ή μη, της
βούλησής τους;).
καμία ψυχή δεν χωράει το
απόλυτο μέγεθος του Θεού μέσα της. Την καρικατούρα Του θα βλέπουμε πάντα. Γι’ αυτό
Τον υπερασπίζονται με τρόπο που, ουσιαστικά, Τον αρνούνται.
«Να έχετε την ευλογία του
Θεού για την πράξη σας. Η συμπόνια είναι η μεγαλύτερη ανθρώπινη αρετή. Είναι
το μονοπάτι που βγάζει στον Θεό. Ο μονόδρομος της ορθόδοξης πίστης μας.
«Αναστασία, πριν λίγες ημέρες μου περιγράψατε έναν
Θεό που πολύ μου άρεσε. Ε, αυτόν τον Θεό προβληματίζομαι αν θα πρέπει να
εξορίσω από την ψυχή μου. Γι’ αυτό πονάω», της λέω.
«Είμαι βέβαιη πως αν εξορίζοντας τον Θεό από την ψυχή
σας θ’ αποκτούσατε γαλήνη, ο Θεός δεν θα είχε καμία αντίρρηση να το κάνετε».
«Κι αν αυτό γινόταν με όλες τις ψυχές;».
«Και πάλι ο Θεός δεν θα είχε αντίρρηση».
«Κι όλα αυτά χωρίς κόστος;».
«Οπωσδήποτε. Το Επέκεινα ανήκει σε όλους».
«Ακόμα και στους θύτες;».
«Και σε αυτούς. Όλοι ένιωσαν την οδύνη της Ύπαρξης».
«Για ποιο σκοπό υπάρχει αυτή η οδύνη;».
«Δεν θα τον μάθουμε ποτέ. Το μόνο σίγουρο είναι πως
δεν αποτελούμε την αιτία της οδύνης. Πως το πρώτο μας καθήκον είναι να την
ελαχιστοποιήσουμε».
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)