ΔΙΑΒΑΣΕ ΠΡΙΝ ΑΓΟΡΑΣΕΙΣ

(Μια καινοτομία στον χώρο του βιβλίου).

(και πρόκληση για μιμητές).

http://diamflorakis.blogspot.gr/2013/03/e-books.html

Μόνο για φίλους

https://www.smashwords.com/profile/view/diamandisflorakis

 

Ο Θανάσης Φροντιστής είπε:

Σύντομη Εισήγηση

Θανάση Φροντιστή

στην παρουσίαση του βιβλίου

«Ηλεκτρονικό Ημερολόγιο ενός συγγραφέα»

του Διαμαντή Φλωράκη 5/10/2014

 

Συνάντησα τον Διαμαντή Φλωράκη πριν ακριβώς μισόν αιώνα στα γραφεία μιας πολυεθνικής εταιρίας όπου εργαζόμασταν και οι δύο. Ο Διαμαντής, ένας «μοναχικός» άνθρωπος, ξεχώριζε απ’ όλους λόγω της ιδιομορφίας του, που ήταν να σκέπτεται, να προβληματίζεται πάνω σε προβλήματα πιο σημαντικά από εκείνα της εργασίας και της καθημερινότητας! Στοχαζόταν σε βαθιά νερά ο Διαμαντής από τότε (και από πιο πριν) τους στοχασμούς του, τους αποτύπωσε στα βιβλία του, έντυπα και ηλεκτρονικά. Ένα σημαντικό έργο, πάνω στο γρίφο της ύπαρξης. Ένα έργο φιλοσοφικό, αλλά και προφητικό. Κατά την άποψή μου, όχι ένα έργο Ε.Φ. όπου έχει καταταγεί από εκείνους που ασχολήθηκαν μ’ αυτό το έργο Προσωπικά, θεωρώ ότι ο Διαμαντής Φλωράκης, ως στοχαστής και συγγραφέας είναι κορυφαίος, στον ιδιαίτερο χώρο που διακονεί και η παγκόσμια αναγνώρισή του, δεν θ’ αργήσει να έρθει.

Ο Διαμαντής βλέπει μακριά, πολύ μακριά. Δείτε το βλέμμα του. Ο καθένας από μας βλέπει, άλλος πιο κοντά κι άλλος από πιο μακριά. Το βλέμμα του Διαμαντή είναι στραμμένο προς το ΕΠΕΚΕΙΝΑ, το έσχατο όριο του χρόνου, το τέλος του χρόνου.

 

Λίγα λόγια για το ηλεκτρονικό ημερολόγιο του Δ.Φ.

 

Το βιβλίο αυτό περιέχει (α) διαχρονικές συμπυκνωμένες σκέψεις του Διαμαντή. Βαθείς στοχασμούς πάνω σ’ έναν υπαρξιακής φιλοσοφίας καμβά που επικεντρώνεται στο αίνιγμα της ύπαρξης αλλά και στις διαστάσεις που έχει δώσει ο Διαμαντής σ’ αυτό το αίνιγμα (β) περιέχει κριτικές παρατηρήσεις πάνω στην επικαιρότητα ορισμένων ημερομηνιών του Ημερολογίου αλλά και κάποιες άλλες πιο γενικές απόψεις και προτάσεις δομημένες όμως πάνω στον ίδιο καμβά.

 

Ο λόγος του Διαμαντή είναι καθαρός, στέρεος, λακωνικός και δωρικός, με άψογη χρήση της γλώσσας, εύληπτος. Είναι κοντά στο αδύνατο να παρουσιάσει κανείς αναλυτικά το εκτεταμένο Ημερολόγιο του Διαμαντή. Καθώς όμως οι σκέψεις του περιστρέφονται γύρω από τον άξονα του πιστεύω του, ορισμένες λέξεις και φράσεις κλειδιά δίνουν μια ανάγλυφη εικόνα του Ημερολογίου, αφού επαναλαμβάνονται:

Για παράδειγμα:

·        Έρημος της ύπαρξης, πρώτη αιτία της δημιουργίας, ουτοπία, αυτοαιτία, υπαρξιακή θλίψη, υπαρξιακή ευθύνη, υπαρξιακή αναρχία (που στρέφεται μόνο ενάντια στους όρους της ύπαρξης) επέκεινα έρημος του εγώ.

·        Αγάπη, συμπόνια, αλληλεγγύη, ουμανισμός, δάκρυα, πόνος, αίμα. Γιατί;

·        Ηθόμετρο (όργανο μέτρησης του ηθικού αναστήματος, ηθική τελείωση, ηθικό χάος, ηθικό έλλειμμα, βρεφική η ηλικία της ηθικής, κοινωνία μηδενικής ενότητας, το μέσα μας χάος του κενού.

Θα διαβάσω μερικά λήμματα που έχουν αποφθεγματικό χαρακτήρα

·        Το συμφέρον δολοφονεί το αίσθημα δικαίου και τη λογική

·        10/7/14 το άπειρο μέγεθος αυτού του κόσμου, καταπίνει το πεπερασμένο της ανθρώπινης φύσης

·        1/12/99 Τα σύνορα του εγώ 6 δις σύνορα

·        7/12/99 Μια πίστη στον άνθρωπο μια ελπίδα

·        11/1/2000 Ή το είναι του κόσμου είναι η αγάπη ή αν δεν είναι δεν μας ενδιαφέρει τι άλλο είναι.

·        10/3/2000 τα άτομα με συνείδηση και δυνατότητες «εμείς» είναι είδος σε ανεπάρκεια

·        29/10/2000 Όλες οι ουμανιστικές επαναστάσεις απέτυχαν γιατί όλα τα θύματα κρύβουν μέσα τους ένα θύτη.

·        21/7/2001 Εγωτικός ηδονισμός είναι το μεδούλι αυτού που λέμε παγκοσμιοποίηση.

·        1/8/2001 Ό,τι είναι αδύναμο, είναι καταδικασμένο να υποδουλωθεί ή να εξοντωθεί. Η λεγόμενη παγκοσμιοποίηση… συνειδητά κυριαρχείται από τον παραπάνω νόμο.

·        17/9/2001 Είμαστε τα ίχνη που αφήνουμε στις ψυχές και στις μνήμες των άλλων.

·        16/11/2001 Ο κόσμος δείχνει σαν μια κατασκευή την οποία ο κατασκευαστής της, αφού την ενεργοποίησε, την εγκατάλειψε στο πεπρωμένο των προδιαγραφών της.

·        5/12/2001 Η φαντασία, κάποιες φορές, είναι προσπάθεια υπέρβασης του πραγματικού, ακόμα και απόρριψής του.

·        8/2/2002 Κανένα δημιούργημα δεν είναι πραγματικά ελεύθερο, αφού δεν είναι η αιτία του εαυτού του.

·        26/4/2002 Για να μη μας καταβάλει η μελαγχολία της σήψης, ας κρυφτούμε στο καταφύγιο της οικογένειας, της φιλίας, της τέχνης, της κατανόησης

 

 

Επισημαίνω τέλος κάποια αυτοπροσδιοριστικά στοιχεία του Διαμαντή και περίληψη του πιστεύω του

·        Πιστεύω μόνο στην Υπαρξιακή Αναρχία που στρέφεται μόνο κατά των όρων της ύπαρξης

·        Είμαστε τραγικοί συνοδοιπόροι προς το επέκεινα, μέσα στην αινιγματική όλο δάκρυα, πόνο και αίμα έρημο της ύπαρξης

·        Πρώτος σκοπός μας πρέπει να είναι η μείωση του ανθρώπινου πόνου (το μέγιστο που μπορεί να πετύχει ο άνθρωπος όπως λέει ο Καμύ

·        Ελπίζω πως θα αφήσουμε πίσω μας έναν καλύτερο κόσμο από εκείνον που παραλάβαμε.

Τέλος

Αφού σας ευχαριστήσω για την προσοχή σας, θα ήθελα να πω με βεβαιότητα ότι αυτό το βιβλίο-Ημερολόγιο του Δ.Φ. αξίζει και πρέπει να διαβαστεί. Επηρεάζει βαθύτατα τα πιστεύω και τους προσανατολισμούς ενός ανθρώπου. Πρέπει να πω, ότι επηρέασε τα δικά μου.

Προτείνω

Ο Διαμαντής να μας αναλύσει πιο πολύ τα λήμματα της 21/7 και 1/8/2001 περί παγκοσμιοποίησης καθώς, αν υπάρξει χρόνος τους όρους της ύπαρξης, αφού αυτοί μας χωρίζουν καθώς και το επέκεινα.

Ευχαριστώ

Θανάσης Φροντιστής

Οικονομολόγος – συγγραφέας

 

 

 

Ο Μάκης Ανδρονόπουλος είπε:

Η εισήγηση του

ΜΑΚΗ ΑΝΔΡΟΝΟΠΟΥΛΟΥ

στην εκδήλωση για την έντυπη έκδοση

του15/χρονου Ηλεκτρονικού Ημερολογίου μου στις 5/10/14

στον πολυχώρο «ΑΙΤΙΟΝ»

Ê

Ο Διαμαντής Φλωράκης ο στοχαστής που πρέπει να ανακαλύψουν τα πανεπιστήμια.

 

Κυρίες και κύριοι καλησπέρα σας,

Ήρθα σε επαφή με το έργο του Διαμαντή Φλωράκη στα μέσα της δεκαετίας του ’70 όταν είχα πέσει με τα μούτρα στην επιστημονική φαντασία. Τα «Πονοτρόνια και οι Αναρχικοί του Απόλυτου», η «Εισβολή στο αύριο», η «Θέα από τα χτισμένα παράθυρα» με έκαναν να τον αγαπήσω και να δω και τις μεγάλες διαφορές που είχε από πολλούς ξένους συγγραφείς. Αν και το έργο του ήταν τοποθετημένο στο μέλλον και σε εξελιγμένες κοινωνίες, δεν ανήκε τόσο στην επιστημονική φαντασία, όσο στη λογοτεχνία του φανταστικού. Εκείνη την περίοδο ανακάλυψα δυο καταπληκτικές, αξεπέραστες νουβέλες του Διαμαντή Φλωράκη, «Το ναρκοπέδιο» και την «Έκρηξη» που θα ζήλευε και ο Μπόρχες, που δεν ήταν καν λογοτεχνία του φανταστικού, αλλά καταπιάνονταν με ακραία υπαρξιακά ζητήματα. Τα θεωρώ τα καλύτερα βιβλία του.

Σήμερα, είμαι πεπεισμένος ότι ο Διαμαντής Φλωράκης ανήκει στη βαθυστόχαστη λογοτεχνία, αν όχι στην ποίηση που μάλλον είναι η ανώτερη μορφή της φιλοσοφίας.

Δεν γνωρίζω όλο του το έργο. Χάθηκα στις προσωπικές μου υποχρεώσεις και αναζητήσεις και τον ξαναβρήκα το 1997 με την έκδοση από τον ΚΑΚΤΟ της ογκώδους δεκαλογίας του «ΑΝΑΡΧΙΑ– Δέκα μυθιστορίες υπαρξιακής αναρχίας», όπου πέρα από τα προαναφερθέντα βιβλία, περιελάμβανε και τα εξής: «Στα ίχνη του Ανύπαρκτου», «Η νοσταλγία του Τίποτα», «Ο Καιάδας», «Η έσχατη αναρχία», «Ο εχθρός» και «Το σύνδρομο του Χάους». Η καθημερινότητά μου όμως δεν μου επέτρεψε να τελειώσω τις 960 σελίδες της δεκαλογίας, που τώρα έχει εμπλουτισθεί με ένα ακόμη βιβλίο. Χάθηκα και πάλι.

Τον ξαναβρήκα όμως πριν από ένα χρόνο καθώς μια αναδιάταξη των βιβλίων μου, έφερε στην επιφάνεια την «Αναρχία». Τον αναζήτησα μέσω facebook και τον βρήκα.Γίναμε «φίλοι» και έκτοτε παρακολουθώ τις αναρτήσεις των στοχασμών του, που σήμερα κρατάμε σε έντυπη μορφή με τίτλο «Το 15χρονο (1999-2014) Ηλεκτρονικό Ημερολόγιο ενός συγγραφέα» (Εκδ. Α Ι 549833). Πέρσι τον συνάντησα για πρώτη φορά σε μια τιμητική εκδήλωση για το έργο του στο βιβλιοπωλείο ARS όπου είχα την ευκαιρία να του σφίξω το χέρι, να ακούσω την στεντόρεια φωνή του και να αντικρίσω το νηφάλιο και ισχυρό βλέμμα ενός μεγάλου «κυνηγού του απόλυτου» μέσα από τα κοβάλτινα μάτια του.

«Τι ωραίος που είναι ο δάσκαλος στα 77 του!» έγραψα τότε στο blog μου Extrapolation: «Δεν ξέρει αν υπάρχει Δημιουργός και μάλλον λίγο τον ενδιαφέρει. Θεωρεί όμως λιγότερο παράλογη την πιθανότητα να υπάρχει, από το ενδεχόμενο της αυτοπραγμάτωσης της ύλης. Σκέφτεται ότι ο μόνος τρόπος να δώσει κανείς αξία στην έρημο της ζωής είναι η Αγάπη και μόνο γι΄ αυτή ενδιαφέρεται. Μια αγάπη υλική, όχι μεταφυσική. Μια αγάπη επαναστατική, σχεδόν πολιτική. Μια αγάπη που μπορεί να στηρίξει τον άνθρωπο απέναντι στις ύποπτες προθέσεις του κατασκευαστή του κόσμου.

»Ο Διαμαντής Φλωράκης αντιπαρατάσσει στον οδυνηρό παραλογισμό της άσπλαχνης δημιουργίας την αγάπη, ως υπέρβαση του θανάτου. Και το έκανε και συνεχίζει να το κάνει επί 50χρόνια με τα 20 βιβλία και το ηλεκτρονικό του ημερολόγιο ως καθημερινή πολιτική πράξη. Ο Φλωράκης είναι ένας μοντέρνος ευαγγελιστής της αγάπης, ο οποίος επέλεξε το πεδίο του φανταστικού για να βοηθήσει τους αναγνώστες του να αντέξουν τα εσχατολογικά ερωτήματα που ταλανίζουν τους ήρωές του.

»Ο Διαμαντής Φλωράκης αναγνωρίζεται ως ο κορυφαίος της λογοτεχνίας της ελληνικής επιστημονικής φαντασίας, αλλά δυστυχώς μέχρι τώρα η κυρίαρχη εκδοτική και κριτική βιομηχανία δεν μπόρεσε να σπάσει το κέλυφος του φανταστικού του κόσμου και να ανακαλύψει την ουσία της σκέψης και της γραφής του. Ο Φλωράκης είναι μέτρο της μυωπίας του mainstream εκδοτών και κριτικών εδώ και δεκαετίες. Όχι επειδή προάγει ανατρεπτικές ιδέες για το σύστημα (αυτές αντιμετωπίζονται εύκολα), αλλά επειδή η γραφή του γονιμοποιεί σκέψεις, αλλάζει ζωές (κι αυτά δεν είναι ανεκτά από το σύστημα). Είναι ευκολοδιάβαστος, αλλά δεν είναι εύπεπτος.

»Ο Διαμαντής Φλωράκης που άρχισε να μεταφράζεται στα αγγλικά, να ανθολογείται και να μπαίνει στα λεξικά, είναι συγγραφέας της επιστημονικής φαντασίας όσο είναι και ο Μισέλ Ουελμπέκ. Ο Φλωράκης είναι συγγραφέας του υπερβατικού ή μάλλον καλύτερα του υπαρξισμού. Η αγάπη που «διδάσκει» δεν προκύπτει από την επέμβαση στο σημείο του εγκεφάλου Χ52, όπως στην «Επιστροφή από το μέλλον» (1975), αλλά είναι μια αγάπη φυσική, μια λογική συνέπεια του τεράστιου φόρου αίματος που έχει πληρώσει ο άνθρωπος και του παραλογισμού της ζωής. Η γραφή του απλή, μινιμαλιστική. Οι λέξεις του επικίνδυνα δυνατές έτσι όπως τις παρατάσσει. Τα νοήματά του δυνατά,σαν γροθιά στο στομάχι. Η πλοκή του κινηματογραφική, αγχωτική, ενίοτε αστυνομική».

Κυρίες και κύριοι,

Θεωρώ ότι ήρθε η ώρα τα ελληνικά πανεπιστήμια να ανακαλύψουν τον Διαμαντή Φλωράκη. Νομίζω ότι το έργο του σηκώνει άνετα δύο διδακτορικά, ένα από τη σκοπιά της λογοτεχνίας του φανταστικού, και ένα από τη φιλοσοφική σκοπιά. Το Ημερολόγιο των Στοχασμών του άλλωστε προκαλεί για μια αναδιάταξή τους, ούτως ώστε να αναδειχθούν οι φιλοσοφικές του ιδέες σε κατηγορίες (οντολογία, κοσμολογία, ηθική κ.ά.). Για το λόγο αυτό, προτείνω να αναλάβουμε οι τρεις του πάνελ, δηλαδή ο Θανάσης Φροντιστής,ο Λευτέρης Κεραμύδας και ο ομιλών, Μάκης Ανδρονόπουλος, την πρωτοβουλία της προώθησης του έργου του στα πανεπιστήμια.

Σας ευχαριστώ

Μάκης Ανδρονόπουλος

 

Αν, οι χρήστες του FB είχαν τη δυνατότητα να αποκλείουν την επανεμφάνιση σελίδων στον υπολογιστή τους, που κρίνουν  πως αυτές δεν αξίζουν για διάφορους λόγους να εμφανίζονται,  αυτό δεν θα ήταν μια ενέργεια που θα έλυνε πολλά προβλήματα;

 https://www.facebook.com/groups/173453549512052/

 

Το τέλος του μυθιστορήματος:

ΠΕΡΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΡΗΜΟ ΤΟΥ ΜΙΣΟΥΣ

(Η ιστορία ενός τρομοκράτη)

 

ΞΗΜΕΡΩΝΕΙ.

"Είμαστε όλοι υπαρξιακοί ναυαγοί μέσα σ’ ένα ατέρμονο χωροχρονικό ωκεανό. Ναυαγοί σε μία ακα­τανόητη απεραντοσύνη αντιπαράθεσης, βίας αίμα­τος, φθοράς, αναπάντητων ερωτηματικών, συντριπτι­κών μεγεθών -που παρ’ όλ’ αυτά, δε μας χωράνε-, πόνου, άδικης ενοχής. Είμαστε ναυαγοί σ’ ένα υπαρ­ξιακό ωκεανό ύλης, που μας σκεπάζει το Πρόσωπο του Θεού, έχοντας αντιμέτωπο των ονείρων μας το Απόλυτο. Είμαστε αυτά και πολλά άλλα, γι’ αυτό χρειάζεται, για να μην πνιγούμε, να κατασκευάσου­με Νησάκια κατανόησης, συμπόνιας, αγάπης, μέχρι ο θάνατος να στερέψει τον απέραντο ωκεανό αυτού του ακατανόητου ονείρου", λέει η Ευρυδίκη.

Ο Ροβύρος σωπαίνει.

"Πρέπει να διαβάσετε κάποια βιβλία που υπάρ­χουν στη βιβλιοθήκη σας. Ιδιαίτερα ένα που λέγεται Τα Νησάκια. Είναι γραμμένα από κάποιον, πεθαμέ­νο από χρόνια, σχεδόν άγνωστο συγγραφέα, τον Ροβύρο Μαυράκη, που είναι ο εμπνευστής της δη­μιουργίας των πενήντα νησιών για ναυαγούς της ζω­ής, της ύπαρξης", συνεχίζει η Ευρυδίκη.

Ο Μαυράκης σωπαίνει.

“Oι ουτοπίες, τα όνειρα συντρίβονται γιατί στοχεύ­ουν στην ολική υλοποίησή τους, προκαλώντας έτσι τη δύναμη του Απόλυτου. Πρέπει ν’ ακολουθήσουμε τον δρόμο της, υπό κλίμακα, υλοποίησης των ουτο­πιών μας, των ονείρων μας. Έγραφε ο Ροβύρος Μαυράκης. Αυτό εφάρμοσε ο Μαραγκόπουλος και σήμερα υπάρχουν πενήντα νησάκια, σαν αυτό που βρισκόμαστε αυτή τη στιγμή, κύριε Παύλο. Πενήντα νησάκια που φιλοξενούν χίλιους πεντακόσιους αν­θρώπους. Αύριο, γιατί όχι, θα δημιουργηθούν κι άλ­λα εδώ και αλλού. Ίσως δημιουργηθεί ένα τεράστιο σύμπλεγμα από Νησάκια της Συμπόνιας, που θα χω­ρούν όλους τους ναυαγούς, όλους μας".

Τώρα ο Μαυράκης δε σιωπά:

"Παιδάκια, έχετε παιδάκια πάνω στα πενήντα Νη­σάκια σας;" ρωτά.

"Περισσότερα από εκατό".

Και τότε, από το βάθος της θάλασσας ακούγεται αυτό:

"Δεν πειράζει Ροβύρο. Όλα, για όλους, ήσαν η οδύ­νη της γένεσης του επόμενου Ονείρου".

   

­­­

https://www.smashwords.com/books/view/308902

 

 

Απόσπασμα από το

ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΟ ΜΟΥ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ

(1999 – 2017)

(3.800 likes)

25 – 08 – 2017 (622)

Θρύψαλα από συζητήσεις στα καφέ Λουμίδη & Μπραζίλιαν:

 1: «…Υπάρχουμε πληρώνοντας το κόστος των προδιαγραφών μας, που έθεσε η Πρώτη δημιουργός Αιτία».

https://www.smashwords.com/books/view/381261