Απόσπασμα από το

Ηλεκτρονικό μου Ημερολόγιο

(1999 – 2017)

3/12/99 (10)

 

"Είμαστε αυτό που παρατηρούμε", έλεγε κάποιος.

Πράγματι. Αυτό που παρατηρούν (για λογαριασμό μας) από την εικόνα του Κόσμου τα Μ.Μ.Ε, είναι άραγε το σημαντικότερο; Αυτοί (οι μικροαστέρες του τίποτα) που αναλύουν την "επικαιρότητα", είναι οι αρμοδιότεροι;

Ο νους, τα αυτιά και τα μάτια μας δέχονται καθημερινά τις επιθέσεις της ασχήμιας, της κορδωμένης μπούρδας. Κάποιοι ζούμε τη δικτατορία του ασήμαντου.

Σε αυτή τη χώρα, "Οι Δαιμονισμένοι", ή "Οι Αδελφοί Καραμαζώφ" χρειάζονται διακόσια χρόνια για να φτάσουν το τιράζ ενός μήνα κάποιου best seller, που φιλά, ή πηδά υπέροχα.
Εδώ και χιλιάδες χρόνια, μετά τις γυναίκες, "η μειοψηφία της ποιότητας", είναι η πιο καταπιεσμένη ανθρώπινη ομάδα, πιστεύω. Καταδικασμένη να ζει στη μοναξιά, στην εξορία της ιδιαιτερότητά της. Να μιλά σε μία γλώσσα αισθημάτων και αισθητικής που ελάχιστοι γνωρίζουν, αλλά πάρα πολλοί μιμούνται. Τελικά, να πληρώνει, κυρίως αυτή, το κόστος της βρεφικής ηλικίας του ανθρώπινου είδους.

 

https://www.smashwords.com/books/view/381261

 

 

Απόσπασμα από το

Ηλεκτρονικό μου Ημερολόγιο

(1999 – 2017)

1/12/99 (9)

"Τα μόνα πραγματικά σύνορα μεταξύ των λαών, είναι τα ταξικά", έγραψε κάποιος σ' ένα τοίχο της γειτονιάς μου.

Τα μόνα (μέχρι τώρα) ακατανίκητα σύνορα, που προκαλούν τα όποια άλλα υπάρχουν (και είναι πολλά αυτά) είναι τα σύνορα του εγώ, ξανασκέφτηκα. 6 δις σύνορα έχει αυτή τη στιγμή ο μικρός μας πλανήτης. Κι όσο αυτά θα στέκουν ως απόρθητα κάστρα ανάμεσά μας, όλες οι ουμανιστικές προτάσεις (θρησκευτικές, φιλοσοφικές, πολιτικές) θα παραμένουν ευχάριστα όνειρα μιας εφιαλτικής πραγματικότητας.

Οι ταξικές κοινωνίες είναι μεν αιτιατό του καπιταλισμού, αλλά κι αυτός με τη σειρά του είναι αιτιατό της δομής του ανθρώπινου εγώ. Το οποίο εγώ είναι αιτιατό της υπερδομής των γονιδίων μας (που πιθανότατα περιέχουν και τη δυνατότητα μετατροπής τους, άρα και την Ελπίδα). Τα οποία είναι αιτιατό της υπερ-υπερδομής του πρώτου, σχεδόν μηδενικής έκτασης σωματιδίου που προκάλεσε την Μεγάλη Έκρηξη. Το οποίο είναι αιτιατό της Απόλυτης Αιτίας που ήταν η αυτοαιτία του Θεού, ή η αυτοαιτία της Ύλης. (Ήγουν, η εντελέχειά μας, το πεπρωμένο μας δεν βρίσκεται ούτε καν στα γονίδιά μας. Βρίσκεται μέσα στο πρώτο ελάχιστο σωματίδιο, το οποίο περιείχε τον χρόνο και την έκταση του σύμπαντος).

 

https://www.smashwords.com/books/view/381261

 

 

Απόσπασμα από το

Ηλεκτρονικό μου Ημερολόγιο

(1999 – 2017)

28/11/99 (8)

Σκέφτομαι: Επιθετικότητα και αμοιβαία καχυποψία. Αυτά τα δύο στοιχεία διέπουν τις σχέσεις των κρατών του πλανήτη μας, αν κρίνουμε (και γιατί όχι) με βάση κάποια στοιχεία του ΟΗΕ (έκθεση για την ανθρώπινη ανάπτυξη).

780 δις δολάρια τον χρόνο για στρατιωτικές δαπάνες και μόνο 6 δις για βασική εκπαίδευση(!!) ξοδεύει η πλανητική μας οικονομία.

Αβυσσαλέα δίψα για ηδονή. Αυτό είναι ένα δεύτερο συμπέρασμα που προκύπτει από τα στοιχεία που παραθέτει η ίδια έρευνα. Σπαταλάμε 400 δις δολάρια για ναρκωτικές ουσίες(!!). Άλλα 105 δις για ποτά και 50 δις για τσιγάρα (μόνο στην Ευρώπη).

Μιλάμε, δηλαδή, για έναν πάνοπλο, μαστουρωμένο (και γι αυτό επικίνδυνο) πλανήτη, ο οποίος βιώνει μία παραίσθηση κανονικότητας. Σιγουριάς για τις επιλογές του, δηλαδή: αχαλίνωτη ελευθερία της ατομικότητας (κι ας ισχυρίζονται οι σοσιαλιστές ότι θα την τιθασεύσουν) προς το κέρδος και την ηδονή.

Φυσικά, όλες αυτές οι διαπιστώσεις γεννούν ένα ερώτημα: Τί κάνουν εκείνοι που συμβαίνει να έχουν πλεόνασμα αλτρουιστικών γονιδίων και έλλειμμα επιθετικών και εγωιστικών;
Που αρνούνται να δουν τον συνάνθρωπό τους ως μεταφορέα της βούλησής τους για δύναμη και ηδονή; Που βλέπουν την περιπέτεια της ύπαρξης ως έκφραση αλληλεγγύης, ηθικής ανάτασης, ανθρωπιάς;

Δύο πράγματα, πιστεύω:

1: Συνειδητοποιούν ότι ο Κόσμος αλλάζει, προς το ηθικότερο, στον βαθμό που ο καθένας από εμάς αναβαθμίζει ηθικά τον βίο του.

2: Ενισχύει τον θεσμό της οικογένειας και τέλος δημιουργεί "νησίδες," αποτελούμενες από σαράντα-πενήντα ανθρώπους, οι οποίοι έχουν όμοια ιδανικά και σκοπούς.

Μόνο σε τέτοιες νησίδες μπορούν να υλοποιηθούν οι ουτοπίες που φαντάστηκε ο άνθρωπος.

https://www.smashwords.com/books/view/381261

 

Μόνο για φίλους

του

Στοχασμού

και της

Φαντασίας:

Απόσπασμα από το

Ηλεκτρονικό μου Ημερολόγιο

(1999 – 2017)

27/11/99 (7)

"Υπάρχουν στιγμές στις οποίες, αντιφάσκοντας με κάποιες αρχές, με καταλαμβάνει μία τυφλή οργή βλέποντας, ακούγοντας, διαβάζοντας τα όσα συμβαίνουν στον πλανήτη μας", μου είπε ο φίλος μου ρίχνοντας με θυμό την εφημερίδα του πάνω στο τραπέζι. "Πέρα από κάθε αμφιβολία, το Κακό ήταν, είναι και θα παραμείνει κυρίαρχο. Ατιμώρητο, τουλάχιστον σε αυτή εδώ τη ζωή. Ένας ανεξήγητος νόμος, που δείχνει να τιμωρεί το Καλό, εκείνους τους λίγους εσταυρωμένους που το υπηρετούν, κυριαρχεί σε όλο το φάσμα της ανθρώπινης δραστηριότητας", συνέχισε.

Τα λόγια του με έκαναν να ξαναφανταστώ μία παλιά μου "κακία".

"Τί σκέφτεσαι; Κι έχεις αυτή την έκφραση;" με ρώτησε.

"Πώς θα ήταν ο κόσμος χωρίς αυτούς τους εσταυρωμένους που ανέφερες, απάντησα.

"Πώς;" ρώτησε.

"Σα θάλασσα χωρίς αρμύρα, μπλε, νησιά, ακτές, γλαροπούλια. Σα βάρκα χωρίς κουπιά, πανί. Σαν Ουρανός χωρίς ήλιο, αστέρια, φεγγάρι. Σαν έρημος χωρίς οάσεις. Σα μαρτύριο χωρίς ελπίδα. Σα δάσος χωρίς πουλιά, αεράκι. Σαν τάφος στεγνός από δάκρυ. Σαν ψυχή χωρίς συμπόνια. Σα θάνατος μεταμφιεσμένος σε ζωή. Σαν, σαν", είπα.

https://www.smashwords.com/books/view/381261

 

Απόσπασμα από το

Ηλεκτρονικό μου Ημερολόγιο

(1999 – 2017)

 

25/11/99 (6)

Αν η Αγάπη, που προσφέρουμε, μπορούσε να μας προκαλέσει την ισοδύναμη ηδονή που προσφέρουν η αίσθηση της υπεροχής, της δύναμης, του σεξ. Αν είχε τη δυναμική του ενστίκτου της αυτοσυντήρησης, τότε, σίγουρα, ο Παράδεισος δεν θα κατοικούσε στο Επέκεινα. Αν ο γενετικός μας κώδικας είχε εγγραφεί με την παραπάνω λογική, ή, έστω, να μην περιείχε την εγγραφή "δίψα για ηθική τελειότητα", τότε η Κόλαση, η ενοχή, σχιζοφρένεια, η τραγικότητα δεν θα κατοικούσαν εδώ. Η φύση έπαιξε ένα ακατανόητο, αιματηρό παιχνίδι εις βάρος των όντων κατασκευάζοντας τέτοιους γενετικούς κώδικες. Ας τους αλλάξουμε.

https://www.smashwords.com/books/view/381261