και πάλι κάτι από το ημερολόγιο

2014-05-10 (496)

? Κι αυτό από τον «ΕΧΘΡΟ»: Το αιλουροειδές σώμα που κινείται μέσα στο σκοτάδι της νύχτας, είναι ανθρώπινο, πιο συγκεκριμένα, είναι της Μόνικας. Λίγες μέρες και κάποια γεγονότα χρειάστηκαν, μόνο, για να τη μεταμορφώσει η βούλησή της για επιβίωση. Τώρα, το σύμπαν της Μόνικας, είναι ξεκάθαρα αντιμέτωπο με τα πάντα. Γνωρίζει αμετάκλητα, το μοναδικό νόμο που διέπει τα όντα: Αληθινό, σω­στό, καλό είναι ό,τι υπηρετεί την ανάγκη μου για ευτυχία, κατάκτηση, αιωνιότητα. Δηλαδή, ουσιαστικά, μόνο ο εαυτός μου. Ο άλλος άνθρωπος, τo’ άλλο ον, είναι μέσο για τους σκοπούς μου, ή εχθρός μου.

Και λέω: Ναι αυτή είναι η συμπύκνωση «Των Όρων της Ύπαρξης» που δεν θέσαμε, υποχρεωθήκαμε να υπακούσουμε, αποφασίσαμε να υπερβούμε μέσω των Θρησκειών, της Φιλοσοφίας, της Τέχνης, αλλά και της βοήθειας που μας προσφέρουν οι όροι της ύπαρξης (μέσω της αυτοαναίρεσής τους). Είναι τελικά το σενάριο της ύπαρξης των όντων τραγικό, αιματηρό, αινιγματικό, ακατανόητο, σαρκαστικό, αντιφατικό και κάπως ελπιδοφόρο. Ναι, άγιοι και φονιάδες είμαστε όλοι αθώοι. Ας αγκαλιαστούμε. Αυτό είναι το Μέλλον μας…

https://www.smashwords.com/books/view/381261

από το 15/χρονο Ηλεκτρονικό μου Ημερολόγιο

2014-05-10 (495)

? Συνεχίζοντας την ανάγνωση του βιβλίου «Ο ΕΧΘΡΟΣ», σταματώ σε αυτή τη φράση: « Ο Θεός είναι ένα υπερΌν γκρεμισμένο μέσα στον εαυτόν του».

Και σκέφτομαι: Αυτή η ρήση μπορεί να είναι μια εξήγηση της ύπαρξης του Κακού. Μια συνηγορία του Θεού για το αμέτοχό Του στα δεινά των υπάρξεων…

http://www.sf-encyclopedia.com/entry/florakis_diamandis

από το 15/χρονο ηλεκτρονικό μου ημερολόγιο

2014-05-09 (494)

? Σκέφτομαι: Τη φράση από τον «ΕΧΘΡΟ» (8^ο βιβλίο της 11/λογίας): (Ο Κόσμος ήταν καταδικασμένος να υπάρξει): Αυτό (μεταξύ πολλών άλλων) προκαλεί ένα ερώτημα: Ποιος Υπερνούς παρακολουθεί τη φονική αντιπαράθεση των όντων, τα οποία με αυτές τις προδιαγραφές έπλασε; Η υλιστική ερμηνεία απαντά: Το Τυχαίο! Κι αυτή η απάντηση προκαλεί ένα νέο ερώτημα: Δηλαδή το Τυχαίο είχε δομή λογική, ικανότητες σχεδιασμού και δυνατότητες υλοποίησης των σχεδίων του, αν και χωρίς νου! Δηλαδή το Μηδέν υπήρξε το αίτιο της Ύλης, των ιδιοτήτων της…(Η συνέχεια των ερωτημάτων γεννά την υπαρξιακή αναρχία, η οποία με τη σειρά της προκαλεί νέα ερωτήματα, τα οποία καταλήγουν στην αναγκαιότητα του αγκαλιάσματος των όντων…

https://www.smashwords.com/books/view/306378

νέο απόσπασμα...

Νέο απόσπασμα

 

από το 9^οβιβλίο της 11/λογίας της

 

Υπαρξιακής Αναρχίας/Εσχατολογικής Ουτοπίας

 

«Ο ΕΧΘΡΟΣ»

 

(2 έντυπες εκδόσεις + 1 σε e-book):

 (Λέτε ο Θεός να επέτρεψε την ύπαρξη του Κακού, υποχρεωμένος από την απόλυτη Αγάπη Του για όλα; Λέτε; Πάντως, αυτή η εξήγηση, είναι η μόνη που δίνει μια ικανοποιητική απάντηση στο ερώτημα για τη σφαγή της ύπαρξης. Μας υποχρεώνει στην παροχή συγνώμης, κατανόησης προς την Πρώτη Αιτία).

 

«Ποιος είσαι;».

Χάνομαι πάλι σε κάτι που μοιάζει μ^’ ανάμνηση:

Οδηγώ τη νταλίκα χωμένος σε μια εικόνα που ισχυρίζεται πως είναι από το παρελθόν μου: Ένας υπέργηρος (εγώ;) ζει το τελευταίο ροκάνισμα που του κάνει ο χρόνος. Νιώθω πως, ο υ­πέργηρος, νιώθει, ότι το πέρασμα των χρόνων, ήταν σαν κάποιο σύντομο πέρασμα ανέμου. Η δίψα του για το αιώνιο, ούτε με μια σταγόνα χρόνου δεν είχε δροσίσει τα χείλη της. Ένα παράπονο μέσα του μεταμορφώνεται, αυτές τις έσχατες στιγμές του, σε κάτι σκληρό. Θέλει να φτύσει αλλά τα χείλη του είναι ανήμπο­ρα. Ψιθυρίζει μόνο αυτή τη λέξη: «σκατά», και μετά ο χρόνος του λεηλατεί και την τελευταία φλούδα ζωής.

Σκέφτομαι πως πρόκειται για ακατανόητη εκτέλεση. Ο σκοπός αυτής της εκτέλεσης και ο εκτελεστής, δείχνουν ανύ­παρκτοι. Αλλά, παρ’ oλ’ αυτά, σκληρότεροι από τον όποιο υπαρ­κτό εκτελεστή.

Επαναλαμβάνω την τελευταία λέξη του γέρου:

«Σκατά».

https://www.smashwords.com/books/view/306378

 

απόσπασμα...

Απόσπασμα

 

από το 9^οβιβλίο της 11/λογίας της

 

Υπαρξιακής Αναρχίας/Εσχατολογικής Ουτοπίας

«Ο ΕΧΘΡΟΣ»

 

(2 έντυπες εκδόσεις + 1 σε e-book):

 

Και τότε ακριβώς, χάνομαι σε μια ζάλη. Σε μια παραίσθη­ση, που δείχνει αυτά:

Ένας νέος (εγώ;) κρατώντας ένα μελαχρινό κορίτσι, ανηφορίζει σε κάποιο χρυσωμένο, με στάχυα, λόφο, πιτσιλισμένο με το κόκκινο χρώμα της παπαρούνας. Ο ήλιος κατηφορίζει πίσω από τον λόφο. Ψηλά, μέσα στο μπλε τ’ ουρανού, πουλιά ταξιδεύ­ουν προς τη δύση, λες και κυνηγάνε το φως. Η εικόνα των πραγμάτων δείχνει τους δυο νέους να πλησιάζουν τον ήλιο. Στην πραγματικότητα, όμως, συμβαίνει αυτό: ένα εκατομμύριο «ήλιοι» πλησιάζουν τους δυο νέους. Πράγματι. Λίγα δευτερόλε­πτα αργότερα, το πυρηνικό μανιτάρι φυτρώνει στην άλλη πλευρά του λόφου. Το «Γιατί» εκείνων που ανηφόριζαν τον λόφο, είναι μια δεύτερη, άπειρα μεγαλύτερη έκρηξη από την πρώτη. Είναι η οντολογική καταδίκη του ανθρώπου, της ύπαρξης, γενικά. Των όποιων σκοπών. Είναι η δικαίωση του Τίποτα.

https://www.smashwords.com/books/view/306378

 

λεξιπλασία...

ελληνική λεξιπλασία στα φιλανδικά(;)

http://diamflorakis5.blogspot.gr/?view=sidebar#!/2014/03/blog-post_6.html

απόσπασμα...

Απόσπασμα

από το 9^ο βιβλίο της 11/λογίας της

Υπαρξιακής Αναρχίας/Εσχατολογικής Ουτοπίας

(2 έντυπες εκδόσεις + 1 σε e-book):

Ένα ξερό, γυμνό δέντρο στη μέση ενός τοπίου έρημου, που το δολοφονεί, από το ύψος του μεσημεριού, ένας καυτός ήλιος. Μια σκελετωμένη, νέα γυναίκα κάθεται στη λιγνή σκιά του δέ­ντρου, έχοντας ανάμεσα στην αγκαλιά της, στα σκελετωμένα πόδια της, ένα δεκάχρονο αγόρι. Ακούγεται το βούισμα εντόμων και το κράξιμο κορακιών. Στα μάτια της γυναίκας διαγράφεται το πτώμα μιας ελπίδας. Μετά τις μαχαιριές της ξηρασίας, του λιμού, ήρθε κι εκείνη της αδιαφορίας. Η μικρή, μαύρη φυλή έ­σβηνε μέσα σε κείνο το εκτυφλωτικό φως του ήλιου αβοήθητη, ξεχασμένη, λες και ήταν κάποιο κοπάδι ζώων. Το φως του ήλιου χάθηκε μαζί με τη ζωή της σκελετωμέ­νης γυναίκας. Το σφίξιμο γύρω από τ’ αγόρι χαλάρωσε, μέχρι που έπαψε. Ύστερα, στη διάρκεια της νύχτας, το παιδί ρουφήχτηκε από το αιώνιο σκοτάδι. Ήμουν εκείνο το μαύρο αγόρι;

 

https://www.smashwords.com/books/view/306378