απόσπασμα...

Απόσπασμα

από το 9^ο βιβλίο της 11/λογίας της

Υπαρξιακής Αναρχίας/Εσχατολογικής Ουτοπίας

(2 έντυπες εκδόσεις + 1 σε e-book):

Ένα ξερό, γυμνό δέντρο στη μέση ενός τοπίου έρημου, που το δολοφονεί, από το ύψος του μεσημεριού, ένας καυτός ήλιος. Μια σκελετωμένη, νέα γυναίκα κάθεται στη λιγνή σκιά του δέ­ντρου, έχοντας ανάμεσα στην αγκαλιά της, στα σκελετωμένα πόδια της, ένα δεκάχρονο αγόρι. Ακούγεται το βούισμα εντόμων και το κράξιμο κορακιών. Στα μάτια της γυναίκας διαγράφεται το πτώμα μιας ελπίδας. Μετά τις μαχαιριές της ξηρασίας, του λιμού, ήρθε κι εκείνη της αδιαφορίας. Η μικρή, μαύρη φυλή έ­σβηνε μέσα σε κείνο το εκτυφλωτικό φως του ήλιου αβοήθητη, ξεχασμένη, λες και ήταν κάποιο κοπάδι ζώων. Το φως του ήλιου χάθηκε μαζί με τη ζωή της σκελετωμέ­νης γυναίκας. Το σφίξιμο γύρω από τ’ αγόρι χαλάρωσε, μέχρι που έπαψε. Ύστερα, στη διάρκεια της νύχτας, το παιδί ρουφήχτηκε από το αιώνιο σκοτάδι. Ήμουν εκείνο το μαύρο αγόρι;

 

https://www.smashwords.com/books/view/306378

 

ένα...

Ένα ποστ στο blog μου, ένα σχόλιο του (άγνωστού μου) Ν. Περδίκη, μια δική μου απάντηση και μια σημερινή προσθήκη μου, εδώ:

http://diamflorakis5.blogspot.gr/?view=sidebar#!/2013/08/blog-post.html

 

Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΠΟΥ...

Απόσπασμα από το μυθιστόρημα:

Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΧΡΕΙΑΖΟΤΑΝΕ ΚΑΝΕΝΑΝ

(2 έντυπες εκδόσεις + 1 σε e-book)

 

(Ο καθένας μας έχει παγιδεύσει τους άλλους μέσα στην ιστορία του, έχει παγιδευτεί μέσα στην ιστορία τους. Αλλά και η ιστορία όλων μας είναι παγιδευμένη μέσα στον σκοπό του γίγνεσθαι, έχει παγιδεύσει το γίγνεσθαι. Κοντολογίς, βιώνουμε την απόλυτη ισότητα μεταξύ της Δημιουργίας και των δημιουργημάτων της Ακόμα και στον πόνο, στο αίμα, στην κυριαρχία του Κακού. Να γιατί η μετα­φυσική εξέγερση είναι αδικαιολόγητη. Να ποιο εί­ναι το μεγαλείο του Θεού, ή η σκέψη της Ύλης, γενικά του Αναίτιου Τυχαίου).

https://www.smashwords.com/books/view/308555

απόσπασμα...

Απόσπασμα από το 4^ο βιβλίο της 11/λογίας της

Υπαρξιακής Αναρχίας/Εσχατολογικής Ουτοπίας

ΘΕΑ ΑΠΟ ΤΑ ΧΤΙΣΜΕΝΑ ΠΑΡΑΘΥΡΑ

(2 έντυπες εκδόσεις + 1 σε e-book)

Λένε ότι μερικές φορές τα πεινασμένα φίδια τρώνε το ίδιο τους το σώμα. Μπορεί η ζωή να φάει τον εαυτόν της; Κι αν ναι, από ποια πείνα θ’ αναγκαζόταν να το κάνει;

Φοβάμαι ότι η ζωή το μπορεί αυτό κάτω από το σύνδρομο της ηθικής στέρησης από το οποίο πάσχει. Και όλα τα σημάδια μαρτυρούν πως φτάσαμε στο οριακό σημείο. Η ηθική των πράξε­ων είναι η τροφή που μας λείπει. Είναι η πείνα μας.

https://www.smashwords.com/books/view/297301

από το Ηλεκτρονικό μου Ημερολόγιο...

2014-05-04 (493)

? Σκέφτομαι (με αφορμή τα γεγονότα της Ουκρανίας): Η φονική αντιπαράθεση του ανθρώπου προς τον άλλο άνθρωπο συνεχίζεται, αλλάζοντας συνεχώς όνομα αιτίας… Μας κυβερνούν νάνοι ήθους και ευφυίας, αντάξιοί μας. Τι, Ποιος παρακολουθεί, απολαμβάνει αυτή την προαιώνια σφαγή; (Υπάρχει κάποιος αντάξιος του ερωτήματος; Δύσκολο, αν όχι απίθανο, γιατί οι πολλοί το αιτιατό το βλέπουν ως Αίτιο –είναι οι «Όροι της Ύπαρξης» το αίτιο όλων των αντιπαραθέσεων, των ιδιοτήτων, μας τους οποίους δεν θέσαμε και τους οποίους αντιμαχόμαστε εμείς οι τραγικοί οδοιπόροι της αινιγματικής, αιματηρής ερήμου της ύπαρξης, που στα έγκατα της ψυχής μας ποθούμε το μεταξύ μας αγκάλιασμα).

Ê

https://www.smashwords.com/books/view/381261

FREE...

Free σήμερα στο ΑΜΑΖΟΝ το

ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΣΤΟ ΜΕΛΛΟΝ:

http://www.amazon.com/Return-to-the-Future-ebook/dp/B009Y79N6M

 

free σήμερα στο ΑΜΑΖΟΝ τα

ΠΟΝΟΤΡΟΝΙΑ ΚΑΙ ΟΙ ΑΝΑΡΧΙΚΟΙ ΤΟΥ ΑΠΟΛΥΤΟΥ:

http://www.amazon.com/dp/B00ALHJBH0/ref=rdr_kindle_ext_tmb

 

θρύψαλα από...

Θρύψαλα από το:

ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΣΤΟ ΜΕΛΛΟΝ.

9 έντυπες εκδόσεις + 2 ηλεκτρονικές. (στο ΑΜΑΖΟΝ: http://www.amazon.com/Return-to-the-Future-ebook/dp/B009Y79N6M Και στο Smashwords:
https://www.smashwords.com/books/view/296193

(Ίσως το Αί­νιγ­μα του Κό­σμου να 'ναι έ­να αί­νιγ­μα και για τον ί­διο του τον ε­αυ­τό. Ήγουν, ό­χι μό­νο δε λύ­σα­με το Αί­νιγ­μα, αλ­λά ου­σια­στι­κά δεν το 'χου­με καν ο­ρί­σει).

=

Πέ­θαι­ναν για­τί πί­στευαν πως ο Πα­ρά­δει­σος του Κα­λού, εί­ναι για ό­λους ή για κα­νέ­να.

=

Οι κα­τοι­κη­μέ­νοι χώ­ροι του πλα­νή­τη26 με­τα­βλή­θη­καν σε μά­ζα κορ­μιών και μη­χα­νών, που σκορ­πού­σε και δε­χό­ταν θά­να­το. Μό­νο οι σταυ­ρω­μέ­νοι της Ου­το­πί­ας, προ­σπα­θού­σαν πε­θαί­νο­ντας σιω­πη­λά, να κρα­τή­σουν ό,τι εί­χε α­πο­μεί­νει α­πό την Α­γά­πη ζω­ντα­νό. Ε­κα­τομ­μύ­ρια σταυ­ρω­μέ­νοι πή­γαι­ναν για το «τε­τέ­λε­σται» χω­ρίς α­νά­στα­ση. Ε­κα­τομ­μύ­ρια ε­ξε­γερ­μέ­νων φο­νιά­δων, σκόρ­πι­ζαν τον θά­να­το, με κά­λυμ­μα την κα­τά­κτη­ση της η­δο­νής και με βα­θύ­τε­ρο λό­γο, την ε­πι­βε­βαί­ω­ση της ε­λευ­θε­ρί­ας τους, ε­νά­ντια στο ά­σκο­πο, ή σε ό­ποια α­λή­θεια κρυ­βό­ταν πί­σω α­πό τα φαι­νό­με­να. Αλ­λά το πράγ­μα φαι­νό­ταν να έ­χει την ί­δια ση­μα­σί­α που εί­χε κά­πο­τε μί­α μά­χη με­τα­ξύ δυο φυ­λών α­πό μερμήγκια.

=

Αν υ­πάρ­χει μί­α α­λή­θεια πί­σω α­πό κά­θε φαι­νό­με­νο, τό­τε εί­μα­στε σκλά­βοι αυ­τής της α­λή­θειας.

=

Το Μη­δέν, εί­χε, πριν την έ­ναρ­ξη του Χρό­νου, πο­θή­σει κά­ποιο πε­ριε­χό­με­νο. Η Ύλη έ­να α­ντί­κρι­σμα Ι­δε­ών. Το Τυ­χαί­ο έ­να σκο­πό. Το Χά­ος μί­α Τά­ξη. Η Ου­το­πί­α θα τους τα έ­δι­νε. Α­πό τον σταυ­ρό της ε­πά­νω θα τα έ­δι­νε. Α­κό­μα κι αν δεν τα 'χαν πο­θή­σει. Αν δεν ή­ταν α­να­γκαί­ο. Ναι, θα τα 'δι­νε ό­λα αυ­τά η Ου­το­πί­α, για­τί τώ­ρα ή­ξε­ρε πως ο Άνθρωπος έ­πρε­πε να γί­νει η Συ­νεί­δη­ση του Κό­σμου.

=