Όλα είχαν χτιστεί πάνω
στη βεβαιότητα πως ο άλλος άνθρωπος είναι ο εχθρός. Ώσπου, κάποια ημέρα, ένα βιβλίο σας
με γκρέμισε μέσα στο σύμπαν των ιστοριών σας, της σκέψης σας, των ονείρων σας.
Της αίσθησης μίας υπαρξιακής αλληλεγγύης που σκόρπιζε. Έγινε ο καταλύτης
εκείνης μου της πίστης. Έτσι, μέσα σε μία νύχτα, βρέθηκα μετέωρος, χωρίς κανένα
στήριγμα, να κοιτάζω τα ερείπια της υπόστασής μου. Το λάθος μου. Την άσκοπη
πορεία μου. Σας μίσησα... Σας αγάπησα... Σας λάτρεψα.... Διάβασα, σπούδασα όλα
σας τα έργα. Έγινα η σκιά σας. Ο μακρινός, αθέατος μαθητής σας...
Τρίτη 27 Αυγούστου 2013
αποσπασμάτων συνέχεια...
Δεν είναι σκαριά για συμπαντικούς ωκεανούς οι λέξεις.
Η Αλήθεια του Κόσμου, είναι το Αίνιγμά του.
«Τον Θεό τον ανακαλύπτεις,
ή τον χάνεις μέσα στον πόνο της ψυχής», σχολίασε, το μεσημέρι εκείνης της
ημέρας στην τραπεζαρία, η Τόνια.
Δευτέρα 26 Αυγούστου 2013
αποσπασμάτων συνέχεια...
«…Είναι η δίψα για αιωνιότητα, η ασύνειδη κατακτητική,
ηδονιστική ροπή όλων μας που ορίζει, κυρίως, το ανθρώπινο γίγνεσθαι. Οι
μεταμορφώσεις του κανιβαλισμού, είναι η βαθύτερη ουσία όλων των σταδίων της
εξέλιξής μας. Και ο λεγόμενος πνευματικός πολιτισμός, η μοναδική αντίρροπη
δύναμη που διαθέτουμε για να εκτρέψουμε το ποτάμι της Ιστορίας προς την
κατεύθυνση του ανθρωπισμού...»,
Οι αλήθειες, όπως και οι φυσικοί νόμοι, δεν
διδάσκονται. Υπάρχουν σαν αόρατα εμπόδια μέσα στους δρόμους της αιώνιας
αυταπάτης μας. Σαν σηματοδότες των λαθών μας. (Γι’ αυτό σιωπά ο Θεός).
«Από
μία δίψα ελευθερίας, ας πούμε. Αποηθικοποιεί τις πράξεις του, μεταβάλλοντάς τες
σε απλές κινήσεις της ύλης»,
Κυριακή 25 Αυγούστου 2013
κι αυτά από τον Άνθρωπο που...
«Είμαστε,
κυρίως, εκείνο που είναι τα έγκατα του ασυνειδήτου μας. Ο άγνωστος, αθέατος
εαυτός μας. Αλλά όλα αυτά είναι πράγματα που, αυτή την περίοδο, δεν μ’ ενδιαφέρουν.
Ποθώ να ζήσω χωρίς σκέψεις, ηθικούς εγκλωβισμούς, αλήθειες. Με το κορμί μου, με
τις αισθήσεις του θέλω να ζήσω. Με τις άγνωστες επιταγές του ασυνειδήτου μου.
Αλλά, βέβαια, ο χρόνος μ’ έχει πελεκήσει τόσο, που δείχνει παράκαιρος, αστείος
αυτός ο μοναδικός μου πόθος», λέω.
Μπαίναμε
στο υπαίθριο πάρκιν της λεωφόρου Νίκης, όταν η οθόνη του φορητού ηλεκτρονικού
υπολογιστή παρουσίασε αυτό:
Η Ιστορία (δηλαδή η άθροιση των επιμέρους
ιστοριών όλων των έμβιων όντων, αλλά και των εσχατοσωματιδίων της ύλης) του
Χωροχρονικού Συνεχούς, βρισκόταν μέσα στο, σχεδόν μηδενικής έκτασης πρωταρχικό
σωματίδιο που εξερράγη, ή σαν μοναδική πιθανότητα, ή σαν μία μέσα σε άλλες,
που όμως δεν ήταν μαθηματικά δυνατόν να είναι άπειρες, αφού ο αριθμός των
εσχατοσωματιδίων, υποχρεωτικά, ήταν πεπερασμένος. (Αν ήταν άπειρος, το
Χωροχρονικό Συνεχές δεν θα είχε χώρο για να εξαπλωθεί. Θα ήταν, δηλαδή, από πάντα χώρος χωρίς χρόνο). Το πεπρωμένο μας, λοιπόν, δεν
βρίσκεται μέσα στα γονίδιά μας, αλλά μέσα στα εσχατοσωματίδια του πρωταρχικού
σωματιδίου και, άντε, στους πιθανούς συνδυασμούς τους που μπορούσε να φέρει το
Τυχαίο. Έπαιξε, λοιπόν, ζάρια ο Θεός, ή, πιο σωστά: άφησε το Τυχαίο να νομίζει
πως θα παίξει στα ζάρια τη μορφή, αλλά όχι και την ουσία του Κόσμου. (Αυτή η
σκέψη, μεταξύ των άλλων, σημαίνει και το εξής: Χρόνος είναι η εξάπλωση της
συμπαντικής μάζας μέσα στο Μηδέν, ή στο «σώμα» του Θεού. Είναι, δηλαδή, έκταση
και όχι μόνο ο μετασχηματισμός του Κακού σε Καλό, όπως θα έλεγε και η ηγουμένη
Αναστασία). Κοντολογίς, το Τυχαίο είναι η άλλη όψη της Αναγκαιότητας και η Αναγκαιότητα
η άλλη όψη του Τυχαίου. Ήγουν: Ο Κόσμος μπορεί ν ’ αλλάξει. Και τα όντα ν ’ αναβαθμιστούν
στο επίπεδο που αξίζουν.
Ρόλλαν.
από τον Άνθρωπο που... (νέα αποσπάσματα)...
«Αισθάνομαι
ένοχος απέναντι σου, γιατί μέσα σου υλοποιήθηκε μόνο η υπαρξιακή μου εξέγερση,
που δημιουργήθηκε από τη θέα αυτού του αδικαιολόγητα αιματηρού Κόσμου. Όμως,
είναι κρίμα που δεν μπόρεσα να σου μεταγγίσω και τη συμφιλίωση που, ταυτόχρονα,
πιστεύω και νιώθω. Εντάξει, λέω στην Αιτία της Δημιουργίας, αυτό έγινε. Πάμε
τώρα πιο κάτω. Πιο μέσα στο Αίνιγμα του μη Τίποτα», λέω.
Σάββατο 24 Αυγούστου 2013
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)