Το τέλος του μυθιστορήματος:

«Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΧΡΕΙΑΖΟΤΑΝΕ ΚΑΝΕΝΑΝ»

(2 έντυπες εκδόσεις + 1 σε e-book)

(ένα από τα 5 αστυνομικά)

Μία μουσική πρόκειται να έρθει μέσα στη νύχτα. Ένα μήνυμα του Ρόλλαν. Νότες σαξοφώνου. Σκαλοπάτια για μία αλήθεια, ή για ένα αίνιγμα.

Είναι το «Ρέκβιεμ Για Μία Απόσταση», στα χέρια μου.

Βάζω το cd στη συσκευή και μετά την ενεργοποιώ.

Διαβάστε, αφού είναι αδύνατο ν’ ακούσετε. Μην ανησυχείτε. Θα είμαι συνοπτικός. Ελπίζω και κατανοητός. (Εκπέμπει μία μουσική ο χωρόχρονος. Βγάζουν νότες τις νύχτες τ’ α­στέρια. Μία σιωπή. Μία υπόσχεση επανόρθω­σης. Μία συγνώμη):

Το καταλαβαίνω από την αρχή: Μία Κίρκη από νότες είναι το Ρέκβιεμ. Και να που τώρα νιώθω να είμαι ένα ελάχιστο σω­ματίδιο ύλης, όμοιο με τ’ αμέτρητα άλλα που συνθέτουν το Όλο. Κινούμαι, ενώνομαι, με­ταμορφώνομαι, αποσυντίθεμαι, αναλώνομαι, για κάτι και από κάτι που δεν γνωρίζω. Σί­γουρα, αναζητώ, ποθώ κάτι που δεν το βλέπω, αλλά που όμως το νιώθω να υπάρχει κάπου απέραντα μακριά μου. Παντοτινά μακριά μου. Είναι κάτι ανάμεσά μας. Ναι, είναι η αδυνα­μία του να με πλησιάσει, διασχίζοντας το σχεδόν μηδενικό νοητικό και συναισθηματικό μου δυναμικό. Το ασήμαντό μου. Είναι η αδυ­ναμία του Μεγίστου να γίνει ελάχιστο. Του ελάχιστου να δει το Μέγιστο. Κάπου είναι ένα φως που δεν βλέπω. Είναι μία μοναξιά, ένα σκοτάδι μέσα μου. Ένα παράπονο. Και μία βούληση αναβάθμισης, υπέρβασης. Είναι η Αλήθεια μέσα μου.

Ύστερα, η μουσική Κίρκη με κάνει πρω­τογενές έμβιο ον., και έχω την ελπίδα πως δεν θα νιώσω ό,τι και στην πρώτη μου μεταμόρ­φωση. Αλλά η ελπίδα μου σύντομα πνίγεται μέσα στις νότες. Μέσα στην σκληρή Αλήθεια.

Το ίδιο μου συμβαίνει κι όταν σε απανω­τές μεταμορφώσεις γίνομαι ιός, σκύλος, γάτα, πάνθηρας, λιοντάρι, αετός, σπουργίτι, φάλαι­να, δελφίνι, καρχαρίας και ό,τι άλλο αναπνέει.

Τέλος, μεταμορφώνομαι στην άθροιση των πιο εξελιγμένων έμβιων όντων. Όμως, και τότε όλες μου οι νοητικές, συναισθηματικές, ενορατικές δυνατότητες δεν επαρκούν για να γίνω αντιληπτός από το Μέγιστο. Νιώθω την Αλήθεια στον βαθμό και με τον τρόπο που την ένιωσα και ως σωματίδιο ύλης.

«Είναι σα να μην υπάρχει Θεός, Ρόλλαν. Αυτό λες με τις νότες σου. Την Αλήθεια. Είναι σα να μου λες πως ο άνθρωπος είναι κι αυτός έγκλειστος μέσα στους νόμους της τροφικής αλυσίδας», φωνάζω όταν βγαίνω από την έκ­σταση του «Ρέκβιεμ Για Μία Απόσταση».

Το φως της ημέρας με βρίσκει βουτηγμέ­νο στο σκοτάδι της Αλήθειας του Κόσμου μας. Στη γνώση πως οι Κόσμοι είναι άπειροι και πως ο δικός μας βρίσκεται στην κατώτερη κλί­μακά τους, όπου το Καλό, ο Θεός, η αγάπη, το Επέκεινα απουσιάζουν, όπως από τη ζωή ενός ζώου, ενός ιού, ενός σωματιδίου ύλης.

Κοιτάζομαι σ’ έναν καθρέφτη. Το βλέμ­μα μου είναι σκοτεινό, αλλά δεν είναι και για να το κρύψω πίσω από μπλε αδιαφανή γυαλιά.

Αποφασίζω να μη μιλήσω ποτέ για το Ρέκβιεμ που άκουσα τη νύχτα. Να μην πω σε κανέναν πως έλαβα το Ρέκβιεμ που περιμένα­με. Το κρατίδιο που ιδρύσαμε είναι το ίδιο, ή και περισσότερο αναγκαίο να υπάρχει τώρα. Και μάλιστα, στο κοντινό μέλλον, θα πρέπει να περιέχει και τις μορφές ζωής στις οποίες μεταμορφώθηκα για να δω την Αλήθεια του Κόσμου μας. Αυτές οι μορφές και οι ανθρώπι­νες, πρέπει να είναι ενωμένες, στη μοναξιά της Αλήθειας του Κόσμου μας. Ενός κόσμου σκο­τεινού, χωρίς το φως του Θεού, του Καλού. Ενός Κόσμου που βρίσκεται στον πάτο των Κόσμων. Στα άχρηστα της Υπερδημιουργίας. (Είναι ρατσιστική, φασιστική η δομή του Κό­σμου μας. Και είναι λάθος μας που την αποδε­χόμαστε, επειδή βρισκόμαστε στην κορυφή της πυραμίδας του. Είναι βάσεις, για άλλους Κό­σμους, οι κορυφές των πυραμίδων κάποιων Κόσμων, μέσα στην απεραντοσύνη των Κό­σμων).

 https://www.smashwords.com/books/view/308555

ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ ΑΠΟ ΤΟ ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ

ΕΝΟΣ ΣΥΓΓΡΑΦΕΑ

(1999-2014)

2014-10-07 (526)

? Τους είπα: Σκέφτομαι: Όταν ο Δημιουργός του Κόσμου κατασκεύαζε τον ιο Έμπολα, άραγε τι σκεφτόταν; Νομίζω πως το ερώτημά μου προκάλεσε αμηχανία…

https://www.smashwords.com/books/view/381261

Η εισήγηση του ΜΑΚΗ ΑΝΔΡΟΝΟΠΟΥΛΟΥ

στην εκδήλωση  για την έντυπη έκδοση

του 15/χρονου Ηλεκτρονικού Ημερολογίου μου στις 5/10/14

στον  πολυχώρο «ΑΙΤΙΟΝ»

Ê

 

Ο Διαμαντής Φλωράκης ο στοχαστής

που πρέπει να ανακαλύψουν τα πανεπιστήμια.

 

 

Κυρίες και κύριοι καλησπέρα σας,

 

Ήρθα σε επαφή με το έργο του Διαμαντή Φλωράκη στα μέσα της δεκαετίας του ’70 όταν είχα πέσει με τα μούτρα στην επιστημονική φαντασία. Τα «Πονοτρόνια και οι Αναρχικοί του Απόλυτου», η «Εισβολή στο αύριο», η «Θέα από τα χτισμένα παράθυρα» με έκαναν να τον αγαπήσω και να δω και τις μεγάλες διαφορές που είχε από πολλούς ξένους συγγραφείς. Αν και το έργο του ήταν τοποθετημένο στο μέλλον και σε εξελιγμένες κοινωνίες, δεν ανήκε τόσο στην επιστημονική φαντασία, όσο στη λογοτεχνία του φανταστικού. Εκείνη την περίοδο ανακάλυψα δυο καταπληκτικές, αξεπέραστες νουβέλες του Διαμαντή Φλωράκη, «Το ναρκοπέδιο» και την «Έκρηξη» που θα ζήλευε και ο Μπόρχες, που δεν ήταν καν λογοτεχνία του φανταστικού, αλλά καταπιάνονταν με ακραία υπαρξιακά ζητήματα. Τα θεωρώ τα καλύτερα βιβλία του.

Σήμερα, είμαι πεπεισμένος ότι ο Διαμαντής Φλωράκης ανήκει στη βαθυστόχαστη λογοτεχνία, αν όχι στην ποίηση που μάλλον είναι η ανώτερη μορφή της φιλοσοφίας.

Δεν γνωρίζω όλο του το έργο. Χάθηκα στις προσωπικές μου υποχρεώσεις και αναζητήσεις και τον ξαναβρήκα το 1997 με την έκδοση από τον ΚΑΚΤΟ της ογκώδους δεκαλογίας του  «ΑΝΑΡΧΙΑ – Δέκα μυθιστορίες υπαρξιακής αναρχίας», όπου πέρα από τα προαναφερθέντα βιβλία, περιελάμβανε και τα εξής: «Στα ίχνη του Ανύπαρκτου», «Η νοσταλγία του Τίποτα», «Ο Καιάδας», «Η έσχατη αναρχία», «Ο εχθρός» και «Το σύνδρομο του Χάους». Η καθημερινότητά μου όμως δεν μου επέτρεψε να τελειώσω τις 960 σελίδες της δεκαλογίας, που τώρα έχει εμπλουτισθεί με ένα ακόμη βιβλίο. Χάθηκα και πάλι.

Τον ξαναβρήκα όμως πριν από ένα χρόνο καθώς μια αναδιάταξη των βιβλίων μου, έφερε στην επιφάνεια την «Αναρχία». Τον αναζήτησα μέσω facebook και τον βρήκα. Γίναμε «φίλοι» και έκτοτε παρακολουθώ τις αναρτήσεις των στοχασμών του, που σήμερα κρατάμε σε έντυπη μορφή με τίτλο «Το 15χρονο (1999-2014) Ηλεκτρονικό Ημερολόγιο ενός συγγραφέα» (Εκδ. Α Ι 549833). Πέρσι τον συνάντησα για πρώτη φορά σε μια τιμητική εκδήλωση για το έργο του στο βιβλιοπωλείο ARS όπου είχα την ευκαιρία να του σφίξω το χέρι, να ακούσω την στεντόρεια φωνή του και να αντικρίσω το νηφάλιο και ισχυρό βλέμμα ενός μεγάλου «κυνηγού του απόλυτου» μέσα από τα κοβάλτινα μάτια του.

«Τι ωραίος που είναι ο δάσκαλος στα 77 του!» έγραψα τότε στο blog μου Extrapolation: «Δεν ξέρει αν υπάρχει Δημιουργός και μάλλον λίγο τον ενδιαφέρει. Θεωρεί όμως λιγότερο παράλογη την πιθανότητα να υπάρχει, από το ενδεχόμενο της αυτοπραγμάτωσης της ύλης. Σκέφτεται ότι ο μόνος τρόπος να δώσει κανείς αξία στην έρημο της ζωής είναι η Αγάπη και μόνο γι΄ αυτή ενδιαφέρεται. Μια αγάπη υλική, όχι μεταφυσική. Μια αγάπη επαναστατική, σχεδόν πολιτική. Μια αγάπη που μπορεί να στηρίξει τον άνθρωπο απέναντι στις ύποπτες προθέσεις του κατασκευαστή του κόσμου.

»Ο Διαμαντής Φλωράκης αντιπαρατάσσει στον οδυνηρό παραλογισμό της άσπλαχνης δημιουργίας την αγάπη, ως υπέρβαση του θανάτου. Και το έκανε και συνεχίζει να το κάνει επί 50 χρόνια με τα 20 βιβλία και το ηλεκτρονικό του ημερολόγιο ως καθημερινή πολιτική πράξη. Ο Φλωράκης είναι ένας μοντέρνος ευαγγελιστής της αγάπης, ο οποίος επέλεξε το πεδίο του φανταστικού για να βοηθήσει τους αναγνώστες του να αντέξουν τα εσχατολογικά ερωτήματα που ταλανίζουν τους ήρωές του.

»Ο Διαμαντής Φλωράκης αναγνωρίζεται ως ο κορυφαίος της λογοτεχνίας της ελληνικής επιστημονικής φαντασίας, αλλά δυστυχώς μέχρι τώρα η κυρίαρχη εκδοτική και κριτική βιομηχανία δεν μπόρεσε να σπάσει το κέλυφος του φανταστικού του κόσμου και να ανακαλύψει την ουσία της σκέψης και της γραφής του. Ο Φλωράκης είναι μέτρο της μυωπίας του mainstream εκδοτών και κριτικών εδώ και δεκαετίες. Όχι επειδή προάγει ανατρεπτικές ιδέες για το σύστημα (αυτές αντιμετωπίζονται εύκολα), αλλά επειδή η γραφή του γονιμοποιεί σκέψεις, αλλάζει ζωές (κι αυτά δεν είναι ανεκτά από το σύστημα). Είναι ευκολοδιάβαστος, αλλά δεν είναι εύπεπτος.

»Ο Διαμαντής Φλωράκης που άρχισε να μεταφράζεται στα αγγλικά, να ανθολογείται και να μπαίνει στα λεξικά, είναι συγγραφέας της επιστημονικής φαντασίας όσο είναι και ο Μισέλ Ουελμπέκ. Ο Φλωράκης είναι συγγραφέας του υπερβατικού ή μάλλον καλύτερα του υπαρξισμού. Η αγάπη που «διδάσκει» δεν προκύπτει από την επέμβαση στο σημείο του εγκεφάλου Χ52, όπως στην «Επιστροφή από το μέλλον» (1975), αλλά είναι μια αγάπη φυσική, μια λογική συνέπεια του τεράστιου φόρου αίματος που έχει πληρώσει ο άνθρωπος και του παραλογισμού της ζωής. Η γραφή του απλή, μινιμαλιστική. Οι λέξεις του επικίνδυνα δυνατές έτσι όπως τις παρατάσσει. Τα νοήματά του δυνατά, σαν γροθιά στο στομάχι. Η πλοκή του κινηματογραφική, αγχωτική, ενίοτε αστυνομική».

 

Κυρίες και κύριοι,

Θεωρώ ότι ήρθε η ώρα τα ελληνικά πανεπιστήμια να ανακαλύψουν τον Διαμαντή Φλωράκη. Νομίζω ότι το έργο του σηκώνει άνετα δύο διδακτορικά, ένα από τη σκοπιά της λογοτεχνίας του φανταστικού, και ένα από τη φιλοσοφική σκοπιά. Το Ημερολόγιο των Στοχασμών του άλλωστε προκαλεί για μια αναδιάταξή τους, ούτως ώστε να αναδειχθούν οι φιλοσοφικές του ιδέες σε κατηγορίες (οντολογία, κοσμολογία, ηθική κ.ά.). Για το λόγο αυτό, προτείνω να αναλάβουμε οι τρεις του πάνελ, δηλαδή ο Θανάσης Φροντιστής, ο Λευτέρης Κεραμύδας και ο ομιλών, Μάκης Ανδρονόπουλος, την πρωτοβουλία της προώθησης του έργου του στα πανεπιστήμια.

 

Σας ευχαριστώ

 

Μάκης Ανδρονόπουλος

 

 

 

Ο φίλος Θανάσης Φροντιστής

 για τη χθεσινή εκδήλωση παρουσίασης του Ημερολογίου μου στον Πολυχώρο -

«ΑΙΤΙΟΝ», είπε σε mail του:

Διαμαντή,

Η χθεσινή σου εκδήλωση θα μείνει σαν ένα "διαμάντι" στη μνήμη όσων είχαν την ευκαιρία να είναι παρόντες. 'Ήταν μια μοναδική εκδήλωση που...άφησε τα ίχνη της στη δική μου την ψυχή, τουλάχιστον. Σίγουρα θα επακολουθήσουν και άλλες. Με τον Μάκη, θα πάρουμε την πρωτοβουλία που πρότεινε και, φυσικά, θα ενημερωθείς. Αύριο θα συναντηθώ και με τον Θόδωρο Δημητρόπουλο για την διοργάνωση μιας αντίστοιχης εκδήλωσης στο Διόνυσο, όπου διαμένουμε και οι δυο. Να είσαι καλά. Είσαι μια πηγή έμπνευσης και ελπίδας και πρέπει να σε γνωρίσει πολύς κόσμος γιατί, μέσα στο σκότος της εποχής, εκπέμπεις φως και ελπίδα.

Θανάσης-φίλος

Υ.Γ. Θα σου στείλω με e-mail το κείμενο της εισήγησής μου

 

Ένα Ευχαριστώ

για τους Επισκέπτες, τους Παρουσιαστές,

το Προσωπικό του Πολυχώρου ΑΙΤΙΟΝ.

Είσαστε όλοι υπέροχοι!

Γεμίσατε την αίθουσα με ωραία συναισθήματα!

Για τους αγγλόφωνους του Πλανήτη

είναι σήμερα free:

http://www.amazon.com/Ponotrons-Anarchists-Absolute-Diamandis-Florakis-ebook/dp/B00ALHJBH0/ref=pd_sim_sbs_kstore_1?ie=UTF8&refRID=17RZE09TJYD8YSRTXEH3

Για τους αγγλόφωνους του Πλανήτη

είναι σήμερα free:

http://www.amazon.com/Diamandis-Florakis/e/B009Z0IEZE