ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ ΑΠΟ ΤΟ ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ

ΕΝΟΣ ΣΥΓΓΡΑΦΕΑ

(1999-2014)

30/6/10 (341)

ØΧάος και ελπίδα. Αυτό νιώθω σαν περίληψη των έργων μου.

http://www.englishbooks.xtme.de/2014/06/samstag-schokolade-und-ein-neuer-blick-auf-harry-potter-gute-englische-ebooks-fuer-kindle-gratis-oder-guenstig/

 

 

Ο Paul Di Filippo είπε:

ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ ΑΠΟ ΤΟ ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ

ΕΝΟΣ ΣΥΓΓΡΑΦΕΑ

(1999-2014)

9/5/2003 (231)

 

Ø Σκέφτομαι: Ποιο στοιχείο του Χωροχρονικού Συνεχούς, αποδεικνύει τον ανθρωποκεντρισμό της Δημιουργίας;

http://diamflorakis5.blogspot.gr/?view=sidebar#!/2014/08/60.html

 

 

ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ ΑΠΟ ΤΟ ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ

ΕΝΟΣ ΣΥΓΓΡΑΦΕΑ

(1999-2014)

2014-09-03 (519)

? Σκέφτομαι: Στην τελευταία φράση αυτού του αποσπάσματος από το 21^ο βιβλίο της Υπαρξιακής Αναρχίας υπάρχει ό,τι περισσότερο στερηθήκαμε από την Εικόνα του Κόσμου: «…Της ανταποδίδω τον χαιρετισμό όλος ευτυχία. Η αίσθηση της μοναξιάς μου είχε απαλυνθεί. Βγαίνω στην παραλία. Με πλησιάζει. Με λούζει η εικόνα της αγιότητας, όπως δεν την είχα ποτέ δει σε πρόσωπο, σε πίνακα ζωγραφικής, ή αξιωθώ να φανταστώ.

«Γεια σου», μου λέει.

«Γεια σου», της ανταποδίδω.

Έχει ένα χαμόγελο θεϊκό. Μιας άπειρης αγάπης. Μουδιάζω ηδονικά από όσα  ακτινοβολεί πάνω μου, παντού. Σε όσα έλειψαν από τον Κόσμο που έζησα».

 

ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ ΑΠΟ ΤΟ ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ

ΕΝΟΣ ΣΥΓΓΡΑΦΕΑ

(1999-2013)

9/5/2006 (284)

ØΞανασκέφτομαι: Εκείνο που έχουμε ανάγκη δεν είναι μία νέα θρησκευτική/φιλοσοφική/πολιτική πρόταση, αλλά η ανακάλυψη των αιτίων της μη αποτελεσματικής, επαρκώς, εφαρμογής των προτάσεων που προηγήθηκαν. Ό,τι αντιστάθηκε στις γνωστές προτάσεις θα αντισταθεί και στις όποιες επόμενες ακολουθήσουν. Με την ίδια επιτυχία.

https://www.smashwords.com/books/view/381261

 

 



Απόσπασμα από το τελευταίο βιβλίο της 11/λογίας:

Υπαρξιακή Αναρχία/Εσχατολογική Ουτοπία:

«Η ΜΑΥΡΗ ΤΡΥΠΑ ΜΙΑΣ ΝΟΥΒΕΛΑΣ ΠΟΥ ΚΑΤΑΠΙΕ ΤΟ ΣΥΜΠΑΝ ΤΟΥ ΑΙΣΘΗΤΟΥ»

«Φαντάστηκες κάποιες αλήθειες. Έθεσες το μέγα υπαρξιακό αίτημα και το ακόμα μεγαλύτερο: για τον μετασχηματισμό των όντων από αιτιατά σε αυτοαιτίες», μου λέει χαμογελώντας.

«Ποιες είναι οι αλήθειες που φαντάστηκα. Ποιο είναι το μέγα υπαρξιακό αίτημα που έθεσα; Ποιο το ακόμα μεγαλύτερο;» τη ρωτάω.

«Η κυρίαρχη αλήθεια που φαντάστηκες είναι εκείνη που ορίζει τους πραγματικούς (γιατί δεν είναι ένας αλλά πολλοί) δημιουργούς του, πράγματι, αιματηρού υλικού Κόσμου. Το δε μέγα υπαρξιακό αίτημα που έθεσες (που μάθε πως είναι αποδεκτό) είναι η υπαρξιακή ισότητα  Δημιουργού και δημιουργημάτων Του. Όσο για το μέγιστο αίτημα και αυτό θα εκπληρωθεί».

«¨Ώστε είναι αλήθεια πως υπάρχει ένας Θεός που δεν έπλασε το σφαγείο που είδα, βίωσα. Που είναι αμέτοχος της ευθύνης του αίματος των αθώων, των αδύναμων. Του λίγου της Αγάπης. Που δεν είναι κριτής τιμωρός. Που δεν δημιουργεί αυθαίρετα, χωρίς τη συγκατάθεσή  τους, υπάρξεις διψασμένες για αιωνιότητα, για να τις γκρεμίσει τελικά στον καιάδα του Τίποτα.. Που δεν απαιτεί τη λατρεία Του, ούτε ανάγκη την έχει.. Που κάνει ισόθεα τα όντα. Όλα τα όντα. Που Είναι, τέλος, ο Θεός της Απόλυτης Αγάπης».

«Ναι», με βεβαιώνει ήρεμα η πνευματική οντότητα.

«Ναι; Και πώς παρακαλώ θα εκπληρωθεί το μέγιστο των αιτημάτων: τα όντα: από αιτιατά να μεταμορφωθούν σε αυτοαιτίες, δημιουργοί του εαυτού τους, των ιδιοτήτων τους, ό,τι δηλαδή προϋποθέτει η απόλυτη ελευθερία για να υπάρξει;» ρωτάω όλος ελπίδα  αλλά και αμφιβολία.

«Κάπου μέσα στα βιβλία σου είχες μιλήσει για ένα Επέκεινα αλά καρτ θυμάσαι;».

https://www.smashwords.com/books/view/296537