ανοιχτο ηλεκτρονικο ημερολογιο ενος συγγραφεα/παράρτημα

Δευτέρα 23 Δεκεμβρίου 2013

Σύσταση...

Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΧΡΕΙΑΖΟΤΑΝΕ ΚΑΝΕΝΑΝ (ένα αστυνομικό μυθιστόρημα – 1^η έκδ. 1996 /2^η εκδ. 1998 /3^η έκδ. (σε e-book, σε πλανητική κυκλοφορία): 2013.

Διαβάστε δωρεάν το 20% αυτού του βιβλίου στη συσκευή σας ανάγνωσης, ή στο κινητό σας τηλέφωνο, ή στον Η/Υ σας, σε 7 φόρμες, για να δείτε αν ανταποκρίνεται στις απαιτήσεις σας. Και δωρεάν το 100% αν είστε άνεργος. (αφήστε το mail σας για να σας σταλεί).

Δείτε:
https://www.smashwords.com/books/view/308555

απόσπασμα από το ηλεκτρονικό μου ημερολόγιο.

2013-12-23 (465)

? Το γεγονός περιληπτικά είναι αυτό: Ειδικός φρουρός (εκτός υπηρεσίας) ηλικίας 28 ετών, χτες στο Χαλάνδρι παρέσυρε και σκότωσε άθελά του ηλικιωμένη άγνωστή του γυναίκα και στη συνέχεια έβαλε τέλος στη ζωή του…

Και σκέφτομαι: Αυτό το τεράστιο Ηθικό και ψυχικής ευαισθησίας μέγεθος που χωρίζει αυτόν τον Άνθρωπο από έναν που αφαιρεί ζωή, για όποιον λόγο, που καμία θρησκεία, ουμανιστική φιλοσοφία, κοινωνία, οικογένεια δεν θέλησαν αλλά ούτε και ήσαν ικανοί να δημιουργήσουν, ποια Αιτία το δημιούργησε; Αν πρόκειται για γονιδιακή ιδιότητα, τότε γεννάται ένα πελώριο καταλυτικό υπαρξιακό, αναρχικό ερώτημα (στην περίπτωση που το χωρίς νου Τυχαίο δεν είναι η αιτία δημιουργίας του Κόσμου): Προς τι αυτή η «τσιγκούνικη» απονομή στο ανθρώπινο είδος, που αν ήταν καθολική, τότε η όλη πορεία προς το Επέκεινα του ανθρώπινου είδους κάθε άλλο παρά αιματηρή και αινιγματική θα ήταν; Αυτός ο νέος άνθρωπος αυτοκτόνησε, κυρίως γιατί δεν άντεξε τον πόνο που προκάλεσε, άθελά του, στους οικείους του θύματος αλλά και πρόσθεσε στον παγκόσμιο πόνο. Πως εξηγείται το γεγονός ότι ο δημιουργός των όντων αντέχει να «βλέπει» την αλληλοσφαγή τους, ή δεν την άντεξε τελικά οπότε… (αυτή είναι μια θέαση της απόλυτης έννοιας του Μηδενισμού);

Θα πάω στην κηδεία αυτού του τεράστιου απλησίαστου μεγέθους ευαισθησίας και ήθους, για να το προσκυνήσω…

Κυριακή 22 Δεκεμβρίου 2013

απόσπασμα από το ηλεκτρονικό μου ημερολόγιο.

2013-12-23 (464)

? Για Τα Χριστούγεννα εύχομαι σε όλους αυτό: Ας κληροδοτήσουμε σ’ αυτούς που έρχονται έναν Κόσμο λίγο καλύτερο απ’ αυτόν που κληρονομήσαμε. Το μπορούμε. Το χρωστάμε σ’ αυτούς που «έφυγαν», σ’ αυτούς που θα έρθουν. Ας ορίσουμε έναν Σκοπό στην πορεία μας μέσα στο αιματηρό Αίνιγμα της Ύπαρξης.

http://wiki.redworlds.gr/tiki-index.php?page=%CE%94%CE%B9%CE%B1%CE%BC%CE%B1%CE%BD%CF%84%CE%AE%CF%82+%CE%A6%CE%BB%CF%89%CF%81%CE%AC%CE%BA%CE%B7%CF%82

Παρασκευή 20 Δεκεμβρίου 2013

πρόταση...

Διαβάστε το 20% αυτού του αστυνομικού μυθιστορήματος ΔΩΡΕΑΝ για να δείτε αν αξίζει να το αγοράσετε όλο, ή να το διαβάσετε δωρεάν αν είστε άνεργος, ή εραστής του τσάμπα, στο κινητό σας τηλέφωνο, στη συσκευή σας ανάγνωσης, στον Η/Υ, σε 7 φόρμες:

http://www.smashwords.com/books/view/308667

απόσπασμα από το ηλεκτρονικό μου ημερολόγιο.

2013-12-21 (463)

? Το ερώτημα ήταν: «Τι γνώμη έχετε για την κίνηση των 58;»

Καμία, τους είπα. Έχω όμως μια γνώμη, μια πρόταση για την κίνηση που πρέπει να κάνουν οι 1.350.000 άνεργοι του ιδιωτικού τομέα μαζί με τις εκατοντάδες χιλιάδες συναδέλφους τους που αμείβονται με καθυστέρηση για την εργασία τους, ή αμείβοντα με «κουρεμένους» μισθούς: Να ιδρύσετε ένα «Δημοκρατικό, Ανθρωπιστικό» κόμμα το οποίο θα λειτουργήσει ως αντίβαρο στα υπάρχοντα κόμματα που υπερασπίστηκαν και θα συνεχίσουν να υπερασπίζονται τα συμφέροντα της συντεχνίας των πολιτικών και τις άλλες συντεχνίες κρατικές ή όχι, γιατί αυτούς μόνο θεωρούν ως συμμάχους τους – εκλογικούς πελάτες τους. Όλο το φάσμα της σημερινής βουλής, αρνήθηκε να μοιραστεί το κόστος της πτώχευσης της χώρας μας δίκαια, ενώ γνώριζε πως μπορούσε να υλοποιηθεί αυτό. Να θυμάστε πως τα κόμματα εξουσίας χρέωναν με δάνεια τη χώρα μας προκειμένου, κυρίως, να καλοπληρώνουν, να διορίσουν την υπεράριθμη εκλογική πελατεία τους και καμία αντιπολίτευση, βουλευτής, συντεχνία, ΜΜΕ, δημοσιογράφος, ή μέλος της κίνησης των 58, δεν τους είπε: «Ρε άφρονες που οδηγείται την πατρίδα μας με τους τρελούς δανεισμούς σας; Δεν βλέπετε τον ύφαλο που θα μας βουλιάξει; Δεν βλέπετε αυτό που μπορεί να δει κι ο τελευταίος απλός πολίτης;

Και έπεσε αδιάφορη σιωπή. Ανήκαν όλοι οι συνομιλητές μου σε συντεχνίες. Και τότε θυμήθηκα κάτι που είχα γράψει σ’ αυτό το ημερολόγιο: «Το συμφέρον σκοτώνει τη λογική, το αίσθημα δικαίου».

Αλλοίμονο, μια χώρα θρυμματισμένης ενότητας είμαστε… Και αδύνατου ηθικού δυναμικού. Κι αυτό πληρώνουμε…