Απόσπασμα...

Απόσπασμα από μια συνέντευξή μου στο περιοδικό:

 

«ΧΩΡΟΧΡΟΝΟΣ»

 

(τεύχος 2 Σεπτέμβρης 1994)

 

Στον Γιώργο Τοπαλίδη

 

Ερώτηση6^η (από συνολικά 23):

Γ. Τοπαλίδης: Στο «Τα Πονοτρόνια…» υπάρχουν δυο κεντρικές ιδέες. Μια για το ότι όλοι οι άνθρωποι γίναν μια οντότητα κι ότι ο πόνος είναι δύναμη. Πιστεύεις ότι ο πόνος μπορεί να λειτουργήσει με κάποιο σχετικό τρόπο (σαν απελευθέρωση ενέργειας ίσως).

Δ.Φ.: Ο Πόνος των όντων είναι μια άπειρη δύναμη που μπορεί να οδηγήσει στην υπαρξιακή εξέγερση, ή στην υπαρξιακή συμφιλίωση με το Απόλυτο (και στις δύο περιπτώσεις δια της ενοποίησης των όντων).

 

ΘΕΑ ΑΠΟ...

Απόσπασμα από το

ΘΕΑ ΑΠΟ ΤΑ ΧΤΙΣΜΕΝΑ ΠΑΡΑΘΥΡΑ

4^Ο βιβλίο της 11/λογίας

Μεσάνυχτα.

Στον ορίζοντα του νου μου ανατέλλει μία σκέψη: Μπορώ να κατασκευάσω έναν κόσμο για να γεμίσω το ασπριδερό, φω­τισμένο κενό. Να επιβεβαιώσω έτσι τη δίκιά μου ύπαρξη. Να τον ραντίσω με την αγωνία να μου μοιάσει, να ενωθεί μαζί μου. Να του δώσω τη δυνατότητα να με αγνοήσει, να με αρνηθεί. Να τον υποχρεώσω να καλύψει μία απόσταση εξέλιξης, ανάμεσα από αιμάτινα εμπόδια, αβυσσαλέα ερωτηματικά, αισθήματα ενοχής, φο­βίες θανάτου. Όμως και με δυνατότητες λύσης, όπως για παρά­δειγμα: η αγάπη, η κατάκτηση κάποιων ιδανικών και άλλα πολ­λά.

Πραγματικά μπορώ. Είναι όμως ολοφάνερο ότι αντιγράφω. Δεν είμαι ικανός για ένα πρωτότυπο όνειρο. Έτσι, αναγκάζομαι να εγκαταλείψω. Για σιγουριά, μάλιστα, σβήνω το φως, διαλύοντας έτσι το γαλακτερό σύμπαν

Και 3 τρόποι για να το αποκτήσετε εδώ: http://diamflorakis.blogspot.gr/

 

Η 11/λογία της ΥΠΑΡΞΙΑΚΗΣ ΑΝΑΡΧΙΑΣ/ΕΣΧΑΤΟΛΟΓΙΚΗΣ ΟΥΤΟΠΙΑΣ...

ΕΔΩ:

 

 https://www.smashwords.com/books/byseries/5392

Κι εδώ στοιχεία για μένα:

 

http://wiki.redworlds.gr/tiki-index.php?page=%CE%94%CE%B9%CE%B1%CE%BC%CE%B1%CE%BD%CF%84%CE%AE%CF%82+%CE%A6%CE%BB%CF%89%CF%81%CE%AC%CE%BA%CE%B7%CF%82

Η Αγάπη των όντων...

http://www.lifo.gr/team/mhulot/42969

Όλη η συνέντευξή μου στον

Γιώργο Τοπαλίδη

 

σε σάρωση εδώ:

 

http://diamflorakis5.blogspot.gr/

Ένα γράμμα..

Ένα γράμμα του Γιώργου Τοπαλίδη για μια συνέντευξη στο περιοδικό: Rollin Under που τελικά δημοσιεύτηκε στο περιοδικό ΧΩΡΟΧΡΟΝΟΣ (τεύχος 2 Σεπτέμβρης 1994):

Αγαπητέ Διαμαντή Φλωράκη.

Αποφάσισα να σου γράψω μετά την ανάγνωση τεσσάρων βιβλίων σου (Η Νοσταλγία του Τίποτα, Στα Ίχνη του Ανύπαρκτου, Τα Πονοτρόνια και Οι Αναρχικοί του Απόλυτου, Επιστροφή στο Μέλλον). Η γνωριμία μου με τα βιβλία σου δεν είναι καινούρια. Τα βλεπα στα ράφια των βιβλιοπωλείων αλλά λόγω της προκατάληψης που είχα για τους Έλληνες συγγραφείς δεν τ’ αγόραζα. Προτιμούσα να αγοράσω ξένους συγγραφείς επιστ. Φαντασίας. Φυσικά τώρα που τα διάβασα έχω εντυπωσιαστεί. Είναι από τα καλύτερα και τα πιο πρωτότυπα πράγματα που έχω διαβάσει στην επιστ. Φαντασία. Πιστεύω πως διαβάζοντας τα βιβλία σου θα είσαι ένα πολύ ενδιαφέρον άτομο γι αυτό θέλω να σου κάνω μερικές ερωτήσεις (σαν συζήτηση) επειδή είναι δύσκολο να κατέβω στην Αθήνα για να συζητήσουμε από κοντά. Τις ερωτήσεις τις κάνω για προσωπική μου ευχαρίστηση και για έναν άλλο λόγο που θα σου εξηγήσω παρακάτω. Στη Θεσσαλονίκη βγαίνει ένα περιοδικό –κυρίως μουσικό- από δυο άτομα κυρίως και που γράφω και γω που και που. Λέγεται Rollin Under και ασχολείται με εναλλακτική μουσική και λογοτεχνία. Επειδή όμως το περιοδικό είναι ανοικτό σε όλες τις νέες, κι όχι εμπορικές, τάσεις της πνευματικής ενασχόλησης του ανθρώπου αποφάσισα αυτή η συζήτηση να γίνει συνέντευξη για το περιοδικό, πιστεύοντας ότι θα είναι ωφέλιμο για τους αναγνώστες και για σένα ίσως. Φυσικά δεν είσαι υποχρεωμένος ν’ απαντήσεις αν δεν θέλεις. Αλλά, αν τελικά αποφασίσεις ν’ ασχοληθείς με αυτές τότε αρχίζουμε. (Ακολουθούν 23 ερωτήσεις και το γράμμα τελειώνει έτσι):

Αυτές τις ερωτήσεις είχα τώρα στο μυαλό μου. Είμαι σίγουρος ότι θα μου έρχονταν κι άλλες αν συζητούσαμε. Σε παρακαλώ γράψε και μερικά βιογραφικά (ό,τι θέλεις). Αυτά είχα να γράψω προς στιγμή. Ελπίζω να ξαναεπικοινωνήσουμε.

Σ’ ευχαριστώ πάρα πολύ.

Τοπαλίδης Γιώργος. Σωκράτους 7 Τ. Τ. 546 35

Υ.Γ. (1) Ζητάω συγγνώμη αν ο ενικός που χρησιμοποίησα πειράζει για οποιονδήποτε λόγο αλλά έτσι μου ήρθε.

Υ. Γ. (2) Αν γίνει τελικά και ευτυχήσει αυτή η επικοινωνία σε παρακαλώ στείλε μου και τις ερωτήσεις γιατί ήταν λίγο βιαστικό και δεν πρόλαβα να τις αντιγράψω. Ευχαριστώ ξανά.

Αυτό το γράμμα πρέπει να γράφτηκε το 1987 ή το 1986. Απ’ ‘ο,τι θυμάμαι μου το είχε φέρει στο γραφείο μου ένας ευγενικός νεαρός φίλος του Τοπαλίδη, στον οποίο είπα πως δεν δίνω συνεντεύξεις (τότε για κάποιους λόγους είχα αποφασίσει να αποφεύγω τη δημοσιότητα. 7 -8 χρόνια αργότερα, όμως, έχοντας αλλάξει γνώμη στο μεταξύ απάντησα στις ερωτήσεις του Τοπαλίδη τις οποίες δημοσίευσα στον ΧΩΡΟΧΡΟΝΟ, όπως αναφέρω και θα δημοσιεύσω τμηματικά στο μπλοκ μου και στο FB. Παρακαλώ όποιον γνωρίζει τον Γιώργο Τοπαλίδη να τον ενημερώσει γι αυτό το ποστ. Θέλω να τον γνωρίσω).

Ένα...

Απόσπασμα από μια συνέντευξή μου στο περιοδικό:

«ΧΩΡΟΧΡΟΝΟΣ»

(τεύχος 2 Σεπτέμβρης 1994)

Στον Γιώργο Τοπαλίδη

Ερώτηση 5^η (από συνολικά 23):

Γ. Τ.: «Στο ΝΟΣΤΑΛΓΙΑ ΤΟΥ ΤΙΠΟΤΑ» γίνεται η αποκάλυψη ότι ο Θεός είναι παντού με τη μορφή υπέρτατης καλοσύνης. Πιστεύεις ότι υπάρχει Θεός (με οποιανδήποτε έννοια;) Αν ναι πώς μπορεί να είναι και πώς επιδρά πάνω στο σύμπαν; Αν υπάρχει πιστεύεις σε Αυτόν;»

Δ. Φ.: Ονειρεύομαι, ελπίζω, πιστεύω πως Θεός υπάρχει, αλλά σε μια κατάσταση διαρκούς «Έκλειψης» κι αυτό για δύο λόγους: 1^ος: Αν η ύπαρξη του Θεού ήταν ορατή μέσα στον Κόσμο του Αισθητού, τότε το Απόλυτο Μέγεθός Του θα κατέλυε την Ελευθερία των Όντων και θα μεταμόρφωνε την Αγάπη από επιλογή σε καταναγκασμό. (Η Αγάπη είναι που πρέπει να ενδιαφέρει τον Θεό και όχι η παραδοχή της Ύπαρξής Του –ή πιο σωστά, μόνο με την πραγμάτωση της Αγάπης, για ό,τι υπάρχει, παραδεχόμαστε, έμπρακτα την ύπαρξη του Θεού, η Τον δημιουργούμε). 2^ος: Η Δολοφονική αντιπαράθεση των όντων μέσα στον Αισθητό Κόσμο (η ακατανόητη έρημος –το ερώτημα γιατί έπρεπε το Πνεύμα να διασχίσει αυτή την έρημο της Ύλης θα παραμείνει ζωντανό μέχρι τη στιγμή της τελικής Ερμηνείας- μέσα στην οποία πρέπει να φυτρώσει ο σπόρος της Αγάπης) λειτουργεί σαν σώμα που κρύβει τη θέα του Θεού. (Η μοναδική χαραμάδα μέσα από την οποία μπορούμε να δούμε τον Θεό στον εχθρικό, δολοφονικό, όλο πόνο, Κόσμο του Αισθητού, είναι μόνο εκείνη που ανοίγει το δάκρυ συμπόνιας του όντος για το ον). Όσο για τον τρόπο που επιδρά ο Θεός πάνω στο Σύμπαν, φαντάζομαι αυτό: Το Σύμπαν είναι το από Ύλη (ακατανόητο) όνειρο του Θεού. Η επίδραση πάνω σε αυτό το όνειρο πρέπει να ‘ναι όμοια μ’ εκείνη που ασκεί το κάθε ον στα όνειρά του: Μηδενική.

Περισσότερα για μένα εδώ:

http://wiki.redworlds.gr/tiki-index.php?page=%CE%94%CE%B9%CE%B1%CE%BC%CE%B1%CE%BD%CF%84%CE%AE%CF%82+%CE%A6%CE%BB%CF%89%CF%81%CE%AC%CE%BA%CE%B7%CF%82