αποσπασμα απο το ηλεκτρονικο μου ημερολογιο.

2013-03-07 (367)

ØΈγραψα πριν 25 χρόνια (1988) στο μυθιστόρημα Η ΕΣΧΑΤΗ ΑΝΑΡΧΙΑ αυτό: Καθαρά λογικό είναι μόνο το Μηδέν. Είναι παράλογη η ύπαρξη του Κόσμου, γιατί αυτή η ύπαρξη προ­ϋποθέτει τον απόλυτο παραλογισμό: την αυτοαιτία της Ιδέας, ή της Ύλης.

(Πρόβλεψη: Θα ’ρθει καιρός που κάποιοι θα δουν αποτέλε­σμα χωρίς αιτία,

και θα  βλέπουν σωστά).

Όταν πριν λίγο καιρό ο Στίβεν Χόκινγκ είπε πως το Μηδέν είναι η αιτία της δημιουργίας του Σύμπαντος (δηλαδή μιλάει για αυτοαιτία του Μηδενός) είχα ήδη από καιρό διαφωνήσει με τη ρήση και «προφητεία» μου, γιατί πίστευα πως η αυτοαιτία του Θεού, είναι λιγότερο παράλογη ερμηνεία, για την αιτιοκρατική λογική μας.

…………………………………………………..

αποσπασμα απο την ΕΣΧΑΤΗ ΑΝΑΡΧΙΑ

...Α! τί φέρνει μαζί της αυτή η νύχτα! (Γεμίστε τα χάσματα με όνειρα. Κατασκευάστε χώρους ή παραλλαγές του τίποτα. Δημιουργοί είστε, τώρα πια, και όχι δημιουργήματα. Πιστέψτε με, το Έσχατο έχει χώρο για όλα τα όνειρα, για όλες τις πραγ­ματικότητες. Δε θέλω να σας φυλακίσω στο δικό μου όνειρο. Δεν πρέπει να ξανασυμβεί με κανένα μας η αιχμαλωσία σε μια δημιουργία, που δεν προκαλέσαμε. Γίνετε αυτοαιτίες. Πάρτε, λοιπόν, τη σκυτάλη του ονείρου μου. Οπωσδήποτε, το Είναι του Όντος, έχει εκτάσεις ικανές για να εξαντλήσει και την πιο α­πρόσμενα δυνατή φαντασία, και τον ίδιο τον εαυτό του ακόμα. Έχει, το Είναι του Όντος και δεν έχει σκοπό. Είναι και δεν είναι. Τίποτα δεν τελειώνει μέσα του. Τίποτα δεν αρχίζει. Είναι ένα μυστήριο που λύνεται μ’ όλες τις απαντήσεις. Μια απέραντη κατανόηση. Μια σιωπή που μιλά τη γλώσσα των όντων, της ύ­λης, του χρόνου, του σύμπαντος. Μια συνείδηση όλων αυτών, είναι. Είναι εκείνοι που ψάχνουν το είναι του. Η χαρά, αλλά και η αγωνία εκείνου που ξεπέρασε το φράγμα του μηδενός, που το περιέχει. Και πρώτιστα, δεν είναι αυτά που μπορούμε να πούμε πως είναι, ενώ, ταυτόχρονα, μεταμορφώνεται σ’ αυτά που εικά­ζουμε πως είναι).

αποσπασμα απο την ΕΣΧΑΤΗ ΑΝΑΧΙΑ

...Ο Κόσμος είναι εκείνο που θα ονειρευτούμε. Είναι ο μύθος που θα τον ντύσουμε. Είναι εκείνο που θα γράψουμε πάνω του.

ερχεται η ΥΠΑΡΞΙΑΚΗ ΑΝΑΡΧΙΑ το e-book μου.

ΟΔΗΓΙΕΣ ΓΙΑ ΔΩΡΕΑΝ/ΔΟΚΙΜΑΣΤΙΚΗ/ ή με ΑΓΟΡΑ αποκτηση των e-books μου

http://diamflorakis.blogspot.gr/

αποσπασμα απο το e-book Η ΟΑΣΗ ΜΙΑΣ ΦΡΑΣΗΣ που κυκλοφορει

Σενάριο για ένα τέλος:

Κάποια έναστρη νύχτα πάνω από τους τάφους ενός ζευγαριού αδικημένων, πονεμένων αυτοχείρων γερόντων: Ο Β. Μ. ατενίζοντας το χάος μέσα στο οποίο λαμπίριζαν τ΄ αστέρια, μίλησε έτσι:

Δεν κοίταξες ποτέ κάτω.

Απουσίαζες στη Χιροσίμα, στο Ναγκασάκι, στα στρατόπεδα συγκέντρωσης, στα γκουλάκ, στους σεισμούς, στις πλημμύρες σε όλες τις φυσικές καταστροφές, στις επιδημίες, στις αλληλοσφαγές μας, από όλα τα κρεβάτια του πόνου, από τις μάνες που έκλαιγαν τα παιδιά τους, από όλα τα άδικα που υπέστησαν και προκάλεσαν τα πλάσματά σου. Δεν άκουσες ούτε μία προσευχή, μία ικεσία. Ποτέ δεν σταμάτησες το Άδικο, το Κακό. Δεν επιβράβευσες τα αντίθετά τους. Η μοναδική φορά που ήρθες κοντά μας ήταν για να μας υποσχεθείς τον αντίποδα αυτών που βιώσαμε, όμως πέρα από τον Γολγοθά, κι αυτό όχι για όλους. Τη στιγμή που εμείς, απλώς ακολουθήσαμε πιστά το ακατανόητα αιματηρό σενάριο της Ύπαρξης, το αγκάλιασμα όλων με όλους, στο βάθος της ψυχής μας ποθήσαμε, ονειρευτήκαμε. Μας όρισες, άγνωστο γιατί, ως επιδιορθωτές των ηθικών κακοτεχνιών του Κόσμου, χωρίς να μας οπλίσεις με τα αναγκαία μέσα γι΄ αυτόν τον ρόλο. Έκρυψες στα πιο σκοτεινά σημεία του νου μας τα κλειδιά της ερμηνείας του Υλικού Κόσμου, του και μόνου απτά υπαρκτού. Και το πιο ακατανόητο, μας άφησες να σηκώνουμε το βάρος μίας ενοχής που δεν μας ανήκει. Δεν μας εξήγησες ποτέ γιατί άφησες να χυθεί το αίμα των αθώων. Γιατί μας έριξες μέσα στα άπειρα μεγέθη της Δημιουργίας Σου. Δεν μας μίλησες ποτέ για την υπαρξιακή μας αθωότητα

Για όλα αυτά, η εξεγερμένη ψυχή μου πόθησε τον παράδεισο του Τίποτα…

Ύστερα, Ο Β. Μ. έβγαλε από τη μέση του ένα στιλέτο και αφήνοντας μία πρωτάκουστη κραυγή, το βύθισε στην καρδιά του, εξαπολύοντας έτσι το Όχι του ενάντια στη Δημιουργία.

 

αποσπασμα απο ΤΟ ΣΥΝΔΡΟΜΟ ΤΟΥ ΧΑΟΥΣ (συντομα κι αυτο σε e-book)

Υπάρχουν πράγματα τα οποία δεν χωράνε μέσα στις λέξεις. Δεν χωράνε ούτε καν στις εικόνες της Φαντασίας (αυτού του, σχεδόν, άπειρου μεγέ­θους). Σίγουρα, και η Ιστορία του Κόσμου δεν χωράει μέσα στον Κόσμο. Όμοια όπως η ιστορία ενός ανθρώπου, δεν εγκλωβίζεται μέσα στο σώμα του. Θα έλεγα μάλιστα, πως αυτός ο Κόσμος, δεν χωράει ούτε ένα δάκρυ ολόκληρο.

Η απειρότητα των μεγεθών που σφίγγει την Ύπαρξη, δη­μιουργεί μια Ιστορία, η οποία ασφυκτιά, πνίγεται μέσα στα μη όρια του χωροχρόνου. (Αισθάνομαι πως και η φανταστική ιστο­ρία που θα προσπαθήσω να σας αφηγηθώ, δεν θα χωράει στις λέξεις της, στο φανταστικό της σύμπαν).

Κοντολογίς, ισχυρίζομαι πως το βασικό μας πρόβλημα εί­ναι το ότι αυτός ο Κόσμος, δεν χωράει την Ουσία μας, την Ου­σία των όντων. Του εαυτού του. (Άρα, υποχρεωτικά, ό,τι δεν χωράει στον Κόσμο, και ο ίδιος ο Κόσμος, πρέπει να περιέχεται σε κάτι άλλο. Σε μια Ιδέα, ας πούμε, και στα όνειρά της).

Οπωσδήποτε, η έρημος του χωροχρόνου μας καταπίνει, αλ­λά δεν μπορεί να μας πείσει ότι είναι η Πατρίδα μας. Ούτε καν ο τάφος μας. (Το Επέκεινα, η αίσθησή του, είναι άραγε μια πα­ραίσθηση που γεννιέται από την ασφυξία που μας προκαλεί αυ­τός ο χωρίς όρια Κόσμος;).

Το ξέρω. Δεν έχετε λέξεις για να ρωτήσετε τι ακριβώς εννοώ. Όμως, δεν πειράζει. Έτσι κι αλλιώς, δεν θα ’χα λέξεις για να σας απαντήσω.

Όπως, ίσως, υποψιαστήκατε, η φανταστική μετά- μεταφυσική μυθιστορία μου, θα προσπαθήσει να μιλήσει για τον χώρο έξω από τον χώρο. Και για να το πετύχει αυτό, είναι υπο­χρεωμένη να εξορίσει την Ελπίδα, στο «ανύπαρκτο». Να κάνει μια πορεία σ’ ένα πολύ σκοτεινό τούνελ.

Βομβαρδίζω τον πυρήνα μιας αίσθησής μου και περιμένω να δω(ελπίζω και εσείς μαζί μου), σε ποιες λέξεις, φράσεις θα διασπαστεί Θα εκραγεί.

Ας ξεκινήσουμε: