Σάββατο 18 Φεβρουαρίου 2017
Τετάρτη 15 Φεβρουαρίου 2017
Σχόλιό μου σε ένα ενδιαφέρον κείμενο του Νίκου Δήμου στη LIFO:
Είναι ένα αιματηρό, άλυτο
αίνιγμα η ύπαρξη του Κόσμου μας, μέρος του κόσμου των κόσμων, που δεν το λύνει
ούτε η υλιστική ερμηνεία, η οποία με την αναγκαστική χρήση της ατιοκρατικής
λογικής, όταν φτάνει στις αυτοαιτίες του θεού ή της ύλης, αρχίζει να αρνείται
τον εαυτόν της πιστεύοντας πως η πρώτη αιτία της δημιουργίας ήταν το Μηδέν!
(Στ. Χόκινγκ και άλλοι υλιστές).
Είναι παράλογες και οι δύο
ερμηνείες για την αιτιοκρατική λογική μας, την μόνη που διαθέτουμε. Μόνο η
ύπαρξη του Τίποτα δικαιώνει την αιτιοκρατία της λογικής μας. Κι αφού υπάρχει το
κάτι του Κόσμου, η ερμηνεία πως αυτός ο Κόσμος έχει δημιουργό φαντάζει λιγότερο
παράλογη. Οπότε, προβάλει το πρόσωπο ή το προσωπείο ενός ακατανόητου Δημιουργού
που πρέπει να απαντήσει στο ανθρώπινο ερώτημα – υπαρξιακής ανταρσίας ή ερώτημα
– παράπονο: “Γιατί τόσος πόνος, δάκρυα και αίμα. Γιατί αυτό το αιματηρό
δημιούργημα. Γιατί εκείνο το ελαφάκι, το κάθε ελαφάκι, έπρεπε να φαγωθεί από
κείνο το σαρκοφάγο, το κάθε σαρκοφάγο?”
Τρίτη 14 Φεβρουαρίου 2017
Απόσπασμα από το Ηλεκτρονικό μου Ημερολόγιο
(1999 – 2017)
2013-05-31 (368)
Γράφει στον «Επαναστατημένο Άνθρωπο» ο Καμύ: “…Και με τη μεγαλύτερη προσπάθειά του, το μόνο που μπορεί να καταφέρει
ο άνθρωπος είναι να μειώσει αριθμητικά τη δυστυχία του κόσμου”.
Κι εγώ σκέφτομαι ξανά και ξανά αυτό: «Ναι αυτό είναι το πρωτεύον καθήκον
του ανθρώπου, αλλά το αμείωτο υπόλοιπο του πόνου της Ύπαρξης ποιος το
χρεώνεται, το απολαμβάνει(;) ποια ανάγκη εξυπηρετεί, ποια εξέγερση δημιουργεί;
Ναι, είναι ακατανόητος ο Δημιουργός του Κόσμου, ή ακατανόητα τα προσωπεία Του
που βλέπουμε».
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
