Σχόλιό μου σε ένα ενδιαφέρον κείμενο του Νίκου Δήμου στη LIFO:
Είναι ένα αιματηρό, άλυτο
αίνιγμα η ύπαρξη του Κόσμου μας, μέρος του κόσμου των κόσμων, που δεν το λύνει
ούτε η υλιστική ερμηνεία, η οποία με την αναγκαστική χρήση της ατιοκρατικής
λογικής, όταν φτάνει στις αυτοαιτίες του θεού ή της ύλης, αρχίζει να αρνείται
τον εαυτόν της πιστεύοντας πως η πρώτη αιτία της δημιουργίας ήταν το Μηδέν!
(Στ. Χόκινγκ και άλλοι υλιστές).
Είναι παράλογες και οι δύο
ερμηνείες για την αιτιοκρατική λογική μας, την μόνη που διαθέτουμε. Μόνο η
ύπαρξη του Τίποτα δικαιώνει την αιτιοκρατία της λογικής μας. Κι αφού υπάρχει το
κάτι του Κόσμου, η ερμηνεία πως αυτός ο Κόσμος έχει δημιουργό φαντάζει λιγότερο
παράλογη. Οπότε, προβάλει το πρόσωπο ή το προσωπείο ενός ακατανόητου Δημιουργού
που πρέπει να απαντήσει στο ανθρώπινο ερώτημα – υπαρξιακής ανταρσίας ή ερώτημα
– παράπονο: “Γιατί τόσος πόνος, δάκρυα και αίμα. Γιατί αυτό το αιματηρό
δημιούργημα. Γιατί εκείνο το ελαφάκι, το κάθε ελαφάκι, έπρεπε να φαγωθεί από
κείνο το σαρκοφάγο, το κάθε σαρκοφάγο?”
