Απόσπασμα από το τελευταίο βιβλίο της 11/λογίας:

Υπαρξιακή Αναρχία/Εσχατολογική Ουτοπία:

«Η ΜΑΥΡΗ ΤΡΥΠΑ ΜΙΑΣ ΝΟΥΒΕΛΑΣ ΠΟΥ ΚΑΤΑΠΙΕ ΤΟ ΣΥΜΠΑΝ ΤΟΥ ΑΙΣΘΗΤΟΥ»

«Φαντάστηκες κάποιες αλήθειες. Έθεσες το μέγα υπαρξιακό αίτημα και το ακόμα μεγαλύτερο: για τον μετασχηματισμό των όντων από αιτιατά σε αυτοαιτίες», μου λέει χαμογελώντας.

«Ποιες είναι οι αλήθειες που φαντάστηκα. Ποιο είναι το μέγα υπαρξιακό αίτημα που έθεσα; Ποιο το ακόμα μεγαλύτερο;» τη ρωτάω.

«Η κυρίαρχη αλήθεια που φαντάστηκες είναι εκείνη που ορίζει τους πραγματικούς (γιατί δεν είναι ένας αλλά πολλοί) δημιουργούς του, πράγματι, αιματηρού υλικού Κόσμου. Το δε μέγα υπαρξιακό αίτημα που έθεσες (που μάθε πως είναι αποδεκτό) είναι η υπαρξιακή ισότητα  Δημιουργού και δημιουργημάτων Του. Όσο για το μέγιστο αίτημα και αυτό θα εκπληρωθεί».

«¨Ώστε είναι αλήθεια πως υπάρχει ένας Θεός που δεν έπλασε το σφαγείο που είδα, βίωσα. Που είναι αμέτοχος της ευθύνης του αίματος των αθώων, των αδύναμων. Του λίγου της Αγάπης. Που δεν είναι κριτής τιμωρός. Που δεν δημιουργεί αυθαίρετα, χωρίς τη συγκατάθεσή  τους, υπάρξεις διψασμένες για αιωνιότητα, για να τις γκρεμίσει τελικά στον καιάδα του Τίποτα.. Που δεν απαιτεί τη λατρεία Του, ούτε ανάγκη την έχει.. Που κάνει ισόθεα τα όντα. Όλα τα όντα. Που Είναι, τέλος, ο Θεός της Απόλυτης Αγάπης».

«Ναι», με βεβαιώνει ήρεμα η πνευματική οντότητα.

«Ναι; Και πώς παρακαλώ θα εκπληρωθεί το μέγιστο των αιτημάτων: τα όντα: από αιτιατά να μεταμορφωθούν σε αυτοαιτίες, δημιουργοί του εαυτού τους, των ιδιοτήτων τους, ό,τι δηλαδή προϋποθέτει η απόλυτη ελευθερία για να υπάρξει;» ρωτάω όλος ελπίδα  αλλά και αμφιβολία.

«Κάπου μέσα στα βιβλία σου είχες μιλήσει για ένα Επέκεινα αλά καρτ θυμάσαι;».

https://www.smashwords.com/books/view/296537

Απόσπασμα από μια συνέντευξή μου (την αναφέρει ο Φίλος – αδελφός Νίκος Θεοδώρου στο περιοδικό “ΥΦΟΣ” τεύχος 12 του 1985):

«Η πρόκληση του Απόλυτου είναι γενική και αφορά όλους. Όμως λίγοι από τους ανθρώπους την αποδέχονται κι ακόμα πιο λίγοι βγαίνουν νικητές στη σύγκρουση μαζί του. Γιατί ο μοναδικός τρόπος για να νικηθεί το Απόλυτο είναι η Θυσία. Ο θάνατος, η σταύρωση, ή η τρέλα δηλαδή. Αλλά για να πάψω να είμαι σκοτεινός, ας εξηγήσω τι εννοώ λέγοντας Απόλυτο. Λοιπόν, Απόλυτο για μένα, είναι το μέγεθος που περιβάλλει την Ύπαρξη. Με ότι μπορεί να περικλείει η λέξη Μέγεθος: Χώρος, Χρόνος, Υπαρξιακό Αίνιγμα, Έννοιες, Πόνος, Ερωτήματα. Ως γνωστόν είμαστε πεπερασμένα όντα. Δηλαδή έχουμε όρια. Και συμβαίνει να μας περικλείει κάτι το οποίο δεν έχει όρια – το Χωροχρονικό Συνεχές. Αυτό και μόνο δημιουργεί μια τραγωδία μέσα στην Ύπαρξη. Την κάθε ύπαρξη. (Ότι υπάρχει ποθεί το Απόλυτο Μέγεθος. Τη θεοποίηση. Την ελευθερία της Αυτοαιτίας)».

101+ απόψεις για τα έργα ενός συγγραφέα. Δείτε:

http://diamflorakis5.blogspot.gr/?view=sidebar#!/2014/08/60.html

 

102^η άποψη:

Περιοδικό Συμπαντικές «Διαδρομές»

(τεύχος 12, 8/2008 σελίδα 121 ανυπόγραφο άρθρο-

μάλλον του Γ. Σωτήρχου).

ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ ΑΠΟ ΤΟ ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ

ΕΝΟΣ ΣΥΓΓΡΑΦΕΑ

(1999-2013)

 

24/4/2006 (283)

Ø Ο γηραιός της παρέας είπε: Τον Θεό τον φαντάζομαι ως την απόλυτη έκφραση της Αγάπης που αγκαλιάζει ακόμα και το Κακό (κι αυτό θα αποτελέσει την αιτία της αυτοκατάλυσης του Κακού). Φαντάζομαι ακόμα πως η Απόλυτη Αγάπη έχει μία επαρκή εξήγηση (που δεν μπορώ να φανταστώ) στο γιατί της ύπαρξης του σφαγείου του Κόσμου.

https://www.smashwords.com/profile/view/diamandisflorakis

 

99^η άποψη:

Ίσως του Αγγ. Φουριώτη

στην «ΑΠΟΓΕΥΜΑΤΙΝΗ»