ανοιχτο ηλεκτρονικο ημερολογιο ενος συγγραφεα/παράρτημα

Σάββατο 10 Μαΐου 2014

κι αυτό από το ημερολόγιό μου

2014-05-11 (497)

? ένα σχόλιο μου σε άρθρο του Β. Ραφαηλίδη http://antikleidi.com/2013/07/16/rafa-peri-anarchias/

σχετικό με τον αναρχισμό σε ποστ του φίλου Δημήτρη Νικηφόρου στο fb:

Δημήτρη, ο αναρχισμός που περιγράφει ο Ραφαηλίδης είναι η εκδοχή της παιδικής ηλικίας της αναρχικής ιδέας και ταυτόχρονα ανθρωποκεντρικός. (Δηλαδή οντολογικά φασιστικός). Δεν ασχολείται με την φονική διαμάχη των όντων, τις ηθικές κακοτεχνίες της Ύπαρξης, δεν ασχολείται με τη μορφή των όρων της ύπαρξης, που έθεσε η όποια αρχή της δημιουργίας (Το Τυχαίο, η ο Θεός). Κοντολογίς αντιμάχεται το Αιτιατό και όχι το Αίτιο, οπότε βλέπει σαν ένοχο τον αθώο συνάνθρωπό του που, υποκύπτοντας στους όρους της ύπαρξης, αντιμάχεται την κοινωνία της ελευθερίας, της ισότητας, της αλληλεγγύης. Η ενήλικη αναρχία είναι η λεγόμενη υπαρξιακή αναρχία που αντιμάχεται την αμοράλ δομή του ορατού κόσμου των όντων, προσπαθώντας να τον εμπλουτίσει με ηθικό αντίκρισμα.

https://www.smashwords.com/books/view/381261

και πάλι κάτι από το ημερολόγιο

2014-05-10 (496)

? Κι αυτό από τον «ΕΧΘΡΟ»: Το αιλουροειδές σώμα που κινείται μέσα στο σκοτάδι της νύχτας, είναι ανθρώπινο, πιο συγκεκριμένα, είναι της Μόνικας. Λίγες μέρες και κάποια γεγονότα χρειάστηκαν, μόνο, για να τη μεταμορφώσει η βούλησή της για επιβίωση. Τώρα, το σύμπαν της Μόνικας, είναι ξεκάθαρα αντιμέτωπο με τα πάντα. Γνωρίζει αμετάκλητα, το μοναδικό νόμο που διέπει τα όντα: Αληθινό, σωστό, καλό είναι ό,τι υπηρετεί την ανάγκη μου για ευτυχία, κατάκτηση, αιωνιότητα. Δηλαδή, ουσιαστικά, μόνο ο εαυτός μου. Ο άλλος άνθρωπος, τo’ άλλο ον, είναι μέσο για τους σκοπούς μου, ή εχθρός μου.

Και λέω: Ναι αυτή είναι η συμπύκνωση «Των Όρων της Ύπαρξης» που δεν θέσαμε, υποχρεωθήκαμε να υπακούσουμε, αποφασίσαμε να υπερβούμε μέσω των Θρησκειών, της Φιλοσοφίας, της Τέχνης, αλλά και της βοήθειας που μας προσφέρουν οι όροι της ύπαρξης (μέσω της αυτοαναίρεσής τους). Είναι τελικά το σενάριο της ύπαρξης των όντων τραγικό, αιματηρό, αινιγματικό, ακατανόητο, σαρκαστικό, αντιφατικό και κάπως ελπιδοφόρο. Ναι, άγιοι και φονιάδες είμαστε όλοι αθώοι. Ας αγκαλιαστούμε. Αυτό είναι το Μέλλον μας…

https://www.smashwords.com/books/view/381261

Παρασκευή 9 Μαΐου 2014

από το 15/χρονο Ηλεκτρονικό μου Ημερολόγιο

2014-05-10 (495)

? Συνεχίζοντας την ανάγνωση του βιβλίου «Ο ΕΧΘΡΟΣ», σταματώ σε αυτή τη φράση: « Ο Θεός είναι ένα υπερΌν γκρεμισμένο μέσα στον εαυτόν του».

Και σκέφτομαι: Αυτή η ρήση μπορεί να είναι μια εξήγηση της ύπαρξης του Κακού. Μια συνηγορία του Θεού για το αμέτοχό Του στα δεινά των υπάρξεων…

http://www.sf-encyclopedia.com/entry/florakis_diamandis

από το 15/χρονο ηλεκτρονικό μου ημερολόγιο

2014-05-09 (494)

? Σκέφτομαι: Τη φράση από τον «ΕΧΘΡΟ» (8^ο βιβλίο της 11/λογίας): (Ο Κόσμος ήταν καταδικασμένος να υπάρξει): Αυτό (μεταξύ πολλών άλλων) προκαλεί ένα ερώτημα: Ποιος Υπερνούς παρακολουθεί τη φονική αντιπαράθεση των όντων, τα οποία με αυτές τις προδιαγραφές έπλασε; Η υλιστική ερμηνεία απαντά: Το Τυχαίο! Κι αυτή η απάντηση προκαλεί ένα νέο ερώτημα: Δηλαδή το Τυχαίο είχε δομή λογική, ικανότητες σχεδιασμού και δυνατότητες υλοποίησης των σχεδίων του, αν και χωρίς νου! Δηλαδή το Μηδέν υπήρξε το αίτιο της Ύλης, των ιδιοτήτων της…(Η συνέχεια των ερωτημάτων γεννά την υπαρξιακή αναρχία, η οποία με τη σειρά της προκαλεί νέα ερωτήματα, τα οποία καταλήγουν στην αναγκαιότητα του αγκαλιάσματος των όντων…

https://www.smashwords.com/books/view/306378

Τετάρτη 7 Μαΐου 2014

νέο απόσπασμα...

Νέο απόσπασμα

από το 9^οβιβλίο της 11/λογίας της

Υπαρξιακής Αναρχίας/Εσχατολογικής Ουτοπίας

«Ο ΕΧΘΡΟΣ»

(2 έντυπες εκδόσεις + 1 σε e-book):

(Λέτε ο Θεός να επέτρεψε την ύπαρξη του Κακού, υποχρεωμένος από την απόλυτη Αγάπη Του για όλα; Λέτε; Πάντως, αυτή η εξήγηση, είναι η μόνη που δίνει μια ικανοποιητική απάντηση στο ερώτημα για τη σφαγή της ύπαρξης. Μας υποχρεώνει στην παροχή συγνώμης, κατανόησης προς την Πρώτη Αιτία).

«Ποιος είσαι;».

Χάνομαι πάλι σε κάτι που μοιάζει μ^’ ανάμνηση:

Οδηγώ τη νταλίκα χωμένος σε μια εικόνα που ισχυρίζεται πως είναι από το παρελθόν μου: Ένας υπέργηρος (εγώ;) ζει το τελευταίο ροκάνισμα που του κάνει ο χρόνος. Νιώθω πως, ο υπέργηρος, νιώθει, ότι το πέρασμα των χρόνων, ήταν σαν κάποιο σύντομο πέρασμα ανέμου. Η δίψα του για το αιώνιο, ούτε με μια σταγόνα χρόνου δεν είχε δροσίσει τα χείλη της. Ένα παράπονο μέσα του μεταμορφώνεται, αυτές τις έσχατες στιγμές του, σε κάτι σκληρό. Θέλει να φτύσει αλλά τα χείλη του είναι ανήμπορα. Ψιθυρίζει μόνο αυτή τη λέξη: «σκατά», και μετά ο χρόνος του λεηλατεί και την τελευταία φλούδα ζωής.

Σκέφτομαι πως πρόκειται για ακατανόητη εκτέλεση. Ο σκοπός αυτής της εκτέλεσης και ο εκτελεστής, δείχνουν ανύπαρκτοι. Αλλά, παρ’ oλ’ αυτά, σκληρότεροι από τον όποιο υπαρκτό εκτελεστή.

Επαναλαμβάνω την τελευταία λέξη του γέρου:

«Σκατά».

https://www.smashwords.com/books/view/306378

απόσπασμα...

Απόσπασμα

από το 9^οβιβλίο της 11/λογίας της

Υπαρξιακής Αναρχίας/Εσχατολογικής Ουτοπίας

«Ο ΕΧΘΡΟΣ»

(2 έντυπες εκδόσεις + 1 σε e-book):

Και τότε ακριβώς, χάνομαι σε μια ζάλη. Σε μια παραίσθηση, που δείχνει αυτά:

Ένας νέος (εγώ;) κρατώντας ένα μελαχρινό κορίτσι, ανηφορίζει σε κάποιο χρυσωμένο, με στάχυα, λόφο, πιτσιλισμένο με το κόκκινο χρώμα της παπαρούνας. Ο ήλιος κατηφορίζει πίσω από τον λόφο. Ψηλά, μέσα στο μπλε τ’ ουρανού, πουλιά ταξιδεύουν προς τη δύση, λες και κυνηγάνε το φως. Η εικόνα των πραγμάτων δείχνει τους δυο νέους να πλησιάζουν τον ήλιο. Στην πραγματικότητα, όμως, συμβαίνει αυτό: ένα εκατομμύριο «ήλιοι» πλησιάζουν τους δυο νέους. Πράγματι. Λίγα δευτερόλεπτα αργότερα, το πυρηνικό μανιτάρι φυτρώνει στην άλλη πλευρά του λόφου. Το «Γιατί» εκείνων που ανηφόριζαν τον λόφο, είναι μια δεύτερη, άπειρα μεγαλύτερη έκρηξη από την πρώτη. Είναι η οντολογική καταδίκη του ανθρώπου, της ύπαρξης, γενικά. Των όποιων σκοπών. Είναι η δικαίωση του Τίποτα.

https://www.smashwords.com/books/view/306378