απόσπασμα...

Απόσπασμα από το μυθιστόρημα:

«Η ΕΝΤΡΟΠΙΑ ΤΩΝ ΔΑΚΡΥΩΝ ΚΑΙ ΟΙ ΒΕΛΟΥΔΙΝΟΙ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΕΣ»

(1 έντυπη έκδοση και 1 σε e-book)

Λοιπόν: δύο μήνες μετά τα γεγονότα που σας αφηγήθηκα, πήρα ένα e-mail (σταλμένο από ένα internet-café της Νότιας Κορέας) που έλεγε: “Έχουν μετρήσει τη συνολική αδυναμία των τριών δισεκατομμυρίων καταραμένων του πλανήτη. (Την έλλειψη γνώσεων, παιδείας, ιατρικής περίθαλψης, τον χαμηλό μέσο όρο ζωής, τη στρατιωτική και οικονομική τους ισχνότητα. Το μισό, το ένα, μέχρι και τα δύο δολάρια ημερήσιο, κατά κεφαλή, εισόδημά τους). Αλλά δεν μέτρησαν ποτέ σωστά τους ποταμούς των δακρύων τους κι ό,τι αυτοί έσερναν μέσα τους. Κι έτσι. η δύναμη δεν βρίσκεται τώρα πια μόνο στην πλευρά τους. Πλησιάζει ο καιρός που θα το διαπιστώσουν, αυτό”.

https://www.smashwords.com/books/view/308667

 

για πολύ...

Για πολύ φίλους:

Κάθε Πέμπτη 9.30 – 10.30 π.μ.

είμαι στο flocafe

Φ. Νέγρη και Δροσοπούλου

 



νέο απόσπασμα από...

Νέο απόσπασμα από το μυθιστόρημα:

« Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΧΡΕΙΑΖΟΤΑΝΕ ΚΑΝΕΝΑΝ»

«Αχ, κάποιες φορές, πόσο παγιδευμένη είναι η λογική μέσα στον εαυτόν της. Πόσο είναι παράλογη...», σκέφτομαι.

. (Ο Κόσμος είναι ήδη αλλαγμένος από τη στιγμή που τον φανταστήκαμε καλύτερο, ηθικότερο. Να γιατί είναι ρεαλιστικές οι ουτοπίες μας).

 

«Πού σκέφτεστε να χτίσετε το γηροκομείο;» ρωτάω όταν η σιωπή ανάμεσά μας αρχίζει να γίνε­ται αμήχανη.

«Πενήντα μέτρα μακριά από τη Μονή».

«Τόσο κοντά... Μήπως η γειτνίαση θα είναι εμπόδιο στην περισυλλογή σας;».

«Α, όχι. Χαρά θα είναι Καλή η προσευχή, καλή η περισυλλογή, αλλά ακόμα καλύτερη η έ­μπρακτη συμπόνια. Εμείς οι μοναχές τί να την κά­νουμε τη σωτηρία των ψυχών μας, αν είναι να χαθεί αυτός ο κόσμος μέσα στα σκοτάδια του πόνου, της αναλγησίας; Πρέπει να είμαστε σε θέση να θυσιά­σουμε και την αιώνια σωτηρία των ψυχών μας προ­κειμένου να σώσουμε το σώμα ενός συνανθρώπου μας, να του απαλύνουμε τον πόνο», λέει η Ηγουμένη.

«Μα εσείς είσαστε μία έκπληξη, αγαπητή μου. Είσαστε η αίρεση που αναβαθμίζει το χριστιανικό δόγμα. Υπάρχει θεός στα λόγια σας».

«Μόνο στις πράξεις αγάπης, θυσίας υπάρχει ο Θεός», μου κάνει η Ηγούμενη με φωνή που μόλις ακούγεται.

«Μόνο εκεί;».

«Μόνο».

«Δηλαδή ούτε και στη Μονή;».

«Ούτε».

Σηκώνομαι και την πλησιάζω.

«Υπάρχουν, λοιπόν, άγιοι στην εποχή μας!», σκέφτομαι.

«Επιτρέψτε μου να φιλήσω το χέρι σας», λέω.

Μου προτείνει το μέτωπό της.

Τη φιλώ.

Υπάρχει το ίχνος της Αλήθειας στα μάτια της. Και στη σιωπή της.

https://www.smashwords.com/books/view/308555

 

απόσπασμα...

Απόσπασμα από το μυθιστόρημα:

Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΧΡΕΙΑΖΟΤΑΝΕ ΚΑΝΕΝΑΝ

(2 έντυπες εκδόσεις + 1 σε e-book)

Αλήθεια, η φράση του Ρόλλαν: «Πρέπει ν’ αγαπήσουμε το ανθρώπινο πεπρωμένο, για να το αλλάξουμε», δεν σημαίνει μεταξύ των τόσων άλλων και την ισορροπία μεταξύ των σκοτεινών μας παρορμήσεων και των ηθικών μας επιταγών; Δεν σημαίνει μία πιστή ανα­παραγωγή, της σχέσης Καλού και Κακού που υπάρχει, ο τέτοιος βίος; Δεν σημαίνει την κατάργηση της υπαρξιακής ενοχής; Την αυ­τονομία, την ελευθερία; Την επίγνωση της μοναξιάς των όντων, που έτσι κερδίζουν την αυτονομία τους; (Αυτή είναι η μέγιστη από­δειξη της αγάπης, του σεβασμού του Θεού προς τα όντα).

Ναι, είχε μιλήσει σωστά αυτός που απέ­δειξε το πιστεύω της Ηγουμένης, πως το Καλό είναι μόνο τα ολιγάριθμα φωτεινά σημεία της αγάπης και της συμπόνιας, μέσα στον σκοτεινό αμοράλ, χαοτικό σύμπαν.

https://www.smashwords.com/books/view/308555

απόσπασμα...

Απόσπασμα από το 15/χρονο Ηλεκτρονικό μου Ημερολόγιο

22/8/2000 (49)

Ø Η μόνη λογική αυτοαιτία θα ήταν εκείνη του Τίποτα. Αφού, όμως, υπάρχει το Κάτι του Κόσμου, γιατί οι υλιστές βρίσκουν λογικότερη την αυτοαιτία της Ύλης από κείνη της Ιδέας; Αυτό σκεφτόμουν σήμερα διαβάζοντας, μετά από χρόνια, κάποια κείμενα του Νίτσε, αυτού του μεγάλου μοναχικού πνεύματος, που ονειρεύτηκε τον Υπεράνθρωπό του πάνω από το πτώμα της Ηθικής Ιδέας, την οποία θεωρούσε ως μοναδική αιτία της καθήλωσης του ανθρώπου στο επίπεδο του δυστυχισμένου, μνησίκακου ζώου. Γιατί δεν σκέφτηκε, ή δεν αποδέχτηκε την άποψη πως η αιτία της καθήλωσης ήταν η λανθασμένη εικόνα της Ιδέας που είδε ο Άνθρωπος; Κοντολογίς, γιατί δεν φαντάστηκε έναν Θεό στα μέτρα του (Του);

http://www.amazon.com/Diamandis-Florakis/e/B009Z0IEZE

2...

2 βίντεο:

http://www.youtube.com/watch?v=UXzXteZ1WGI&feature=youtube_gdata

http://www.youtube.com/watch?v=11RsRdY5Vj0&feature=youtu.be

από το 15/χρονο (1999-2014) Ηλεκτρονικό μου Ημερολόγιο

2014-04-21 (490)

? Σκεφτόμουν στις28/3/12:

Τετάρτη, 28 Μαρτίου2012

Ê

Υπάρχει έλλειμμα ηθικής, καλών αισθημάτων (Αγάπης, Συμπόνιας, Αλληλεγγύης) . Ο Άνθρωπος (αυτός ο τρομερός και τραγικός θηρευτής)εδώ, παντού, χτες, σήμερα και βαθειά μέσα στο αύριο (αλλά όχι για πάντα) θα κυριαρχείτε από τους όρους της Ύπαρξης(κυριαρχία της Δύναμης, της δίψας για Αιωνιότητα, για Ηδονή) τους οποίους όρους συνεχώς αντιμάχεται κερδίζοντας μικρές μάχες. Ενώ ο θάνατος είναι η κοινή του μοίρα με τους ομοίους του και όλα τα άλλα όντα, χαμένος μέσα στην έρημο του Εγώ του ψάχνει (όχι μάταια) για την όαση της Αγάπης, που είναι το τελικό πεπρωμένο του. Ο σκοπός της ύπαρξής του. Η Αγάπη τελικά θα σώσει τις Υπάρξεις. Θα δικαιολογήσει την ύπαρξη του σύμπαντος Κόσμου. Θα τον νοηματίσει. Ας αφήσουμε στις επόμενες υπάρξεις έναν, έστω και λίγο, καλύτερο Κόσμο.

Και συμπληρώνω σήμερα: Είναι μια περίληψη του πιστεύω μου, του έργου μου (με φαντασία και στοχασμό) για την περίληψη του Κόσμου…

 

http://www.smashwords.com/profile/view/diamandisflorakis