σκηνές από την εκδήλωση για τα 50 χρόνια της λογοτεχνικής παρουσίας μου.

https://www.facebook.com/#!/photo.php?v=10200438662223715&set=vb.1071227368&type=2&theater

για αγγλομαθείς 1 διήγημα.

http://www.amazon.com/Scale-1-1-000-000-ebook/dp/B00BE2GLBK/ref=ntt_at_ep_dpi_2

απόσπασμα από το ηλεκτρονικό μου ημερολόγιο.

2013-10-06 (428)

Ø Σκέφτομαι: Αθώος είναι ο Άνθρωπος και η ενοχή που του χρεώνεται για ό,τι απάνθρωπο, άδικο συμβαίνει είναι άδικη, γιατί ο Άνθρωπος βρέθηκε παγιδευμένος μέσα στους αιματηρούς «Όρους της Ύπαρξης» τους οποίους όρους δεν επέλεξε, ενώ αντίθετα προσπάθησε να αποδυναμώσει, ακόμα και να καταλύσει μέσω των θρησκειών, της φιλοσοφίας, της Τέχνης, του ηθικού του πολιτισμού. Και ήδη κάτι έχει πετύχει μέχρι τώρα (από τη βρεφική ηλικία της ηθικής βιώνει τώρα την παιδική). Μάλιστα, κάποιοι λίγοι πρωτοπόροι έχουν ήδη ξεφύγει από την νομοτέλεια των Όρων της Ύπαρξης (αντιπαράθεση σε όλες τις μορφές του όντος ενάντια στα άλλα όντα) και μας δείχνουν τι μπορεί να κατορθώσει ο Άνθρωπος. Η κατάκτηση της Αγάπης είναι το ανθρώπινο πεπρωμένο, ακόμα κι αν ο θάνατος θα μας χωρίσει για πάντα, ακόμα κι αν δεν οδηγεί στην πραγμάτωση των ονείρων μας για το Επέκεινα…

απόσπασμα απο το ηλεκτρονικό μου ημερολόγιο.

2013-10-05 (427)

Ø Σκέφτομαι: Και μόνο η ύπαρξη σαρκοφάγων όντων αρκεί για να προκαλέσει υπαρξιακή απορία, διάσταση προς την όποια Αιτία της δημιουργίας. Ακόμα και υπαρξιακή εξέγερση.

για όσους αναζητούν τα βιβλία μου.

Για όσους αναζητούν βιβλία μου:

1: ΤΗΝ 11/ΛΟΓΙΑ ΤΗΣ ΥΠΑΡΞΙΑΚΗΣ ΑΝΑΡΧΙΑΣ

(Επιστροφή στο μέλλον/τα πονοτρόνια και οι αναρχικοί του απόλυτου/εισβολή στο αύριο/θέα από τα χτισμένα παράθυρα/στα ίχνη του ανύπαρκτου/η νοσταλγία του τίποτα/ο καιάδας/η έσχατη αναρχία/ο εχθρός/το σύνδρομο του χάους/η μαύρη τρύπα μιας νουβέλας που κατάπιε το σύμπαν του αισθητού).

2: ΤΑ 5 ΑΣΤΥΝΟΜΙΚΑ

(πέρα από την έρημο του μίσους/ο άνθρωπος που δεν χρειαζότανε κανέναν/τα γονίδια της αγιότητας/η εντροπία των δακρύων και οι βελούδινοι τρομοκράτες/η όαση μιας φράσης).

3: ΤΑ 2 ΝΕΑΝΙΚΑ

(το ναρκοπέδιο/η έκρηξη)

Δείτε εδώ: https://www.smashwords.com/dashboard

Τα 2 μεταφρασμένα:

1: RETURN TO THE FUTURE:

http://www.amazon.com/dp/B009Y79N6M

2: THE PONOTRONS AND THE ANARCHISTS OF THE ABSOLUTE:

http://www.amazon.com/dp/B00ALHJBH0/ref=rdr_kindle_ext_tmb

 

ΣΥΣΤΑΣΗ:

Προτιμείστε τις ηλεκτρονικές εκδόσεις (e-books) από τις έντυπες γιατί:

1^ον: Σε αυτή την μορφή θα τα βρείτε όλα, σε αντίθεση με την έντυπη που ένα μικρό μέρος τους κυκλοφορεί.

2^ον: Η τιμή των e-books είναι 80% χαμηλότερη.

3^ον: Οι τρόποι για να τα αποκτήσετε είναι 3, ένας εκ των οποίων είναι ο δωρεάν, δεύτερος ο δοκιμαστικός, για να δείτε αν αξίζει να τα αγοράσετε. Δείτε:

http://diamflorakis.blogspot.gr/

4^ον: Οι έντυπες εκδόσεις δεν είναι όλες ΝΟΜΙΜΕΣ.

Για όποια πληροφορία: fd@ath.forthnet.gr

απόσπασμα απο το ηλεκτρονικό μου ημερολόγιο.

 

2013-10-01 (426)

Ø Σκέφτομαι ξανά την άποψη του Νίτσε πως το βέλος του χρόνου κινείται κυκλικά. (Η Αιώνια Επανάληψη).   Πως δηλαδή  η συμπαντική μάζα, δεν ταξιδεύει προς την εντροπία της, αλλά προς τη μέγιστη εξάπλωσή της που θα την ακολουθήσει η μέγιστη κατάρρευσή της που μετά θα ξεκινήσει ξανά η πορεία προς την εξάπλωσή της, μέχρι το άπειρο των επαναλήψεων, σίγουρα άδεια από νόημα, σκοπό, χωρίς σύνδεση με το αίτιο ενός Δημιουργού (δηλαδή θα είναι αιτιατό του εαυτού της) και η αιτιοκρατική ανθρώπινη λογική μου παραπαίει, αντιφάσκει με τη δομή της. Ακόμα σκέφτομαι πως ο χωρίς δημιουργό κόσμος με κυκλική φορά του χρόνου σημαίνει πως όλες οι ανθρώπινες πράξεις αποηθικοποιούνται και είναι απλώς κινήσεις της Ύλης. Ήγουν, ο βίος αγίων και φονιάδων δεν είναι τίποτα άλλο από κινήσεις, υπό μετασχηματισμό, τεμαχίων ύλης. Ήγουν, πως όλα επιτρέπονται, ήγουν πως το μαρτύριο των υπάρξεων (αν ισχύει η θεωρία των μετενσαρκώσεων) θα είναι αιώνιο, με τη μοναδική ελπίδα λύτρωσης τη βύθιση στο Μηδέν (δια της βουδιστικής κατάκτησης του Καλού μέχρι και το τελευταίο σωματίδιο της ύλης). Αυτά και άλλα πολλά σκέφτομαι και λέω και εύχομαι: Είθε ο Χρόνος να κινείται ευθύγραμμα γιατί τότε η ύπαρξη του Κόσμου θα είναι αιτιατό ενός Δημιουργού που ήταν η αιτία του εαυτού του, γιατί τότε μπορεί να υπάρχει ένα μεταφυσικό Επέκεινα αντάξιο των ονείρων μας. Γιατί τότε θα μπορούσαμε να θέσουμε το ερώτημα προς την Αιτία της Δημιουργίας: «Γιατί τόσος πόνος, τόσα δάκρυα τόσο αίμα;» και να πάρουμε μια ικανοποιητική ή όχι απάντηση, οπότε γινόμενοι ισόθεοι θα μπορούσαμε να πούμε: «Δεν πειράζει. Πάμε τώρα όλοι Δημιουργός και δημιουργήματα στο Σύμπαν της Συγνώμης, της Αγάπης. Στο Σύμπαν μας.

απόσπασμα από το ηληκτρονικό μου ημερολόγιο.

2013-09-28 (425)

Θυμάμαι:

ΣΕΑΠ (Σχολή εφέδρων αξιωματικών πεζικού) 1957

Η αρχή: Μετά την άσκηση στα αοράκια του Ηρακλείου με τη διμοιρία του, ο δ.φ. μπαίνοντας στα μελετητήρια βλέπει το προσωπικό του αναλόγιο παραβιασμένο. Από μέσα του έλειπαν ένα προσωπικό του ημερολόγιο, ένα βιβλίο του Νίτσε και ένα φύλλο της εφημερίδας ΒΗΜΑ.

Δύο μέρες αργότερα ο δ.φ. βρισκόταν απέναντι από έναν λοχαγό ανακριτή, ο οποίος, μεταξύ των άλλων τον ρωτούσε: Ποιος είναι αυτός ο ρώσος κατάσκοπος, ο Ρασκόλνικωφ  που αναφέρεις στο ημερολόγιο σου; Είναι αλήθεια πως υπήρξες υπαρχηγός του Σίμου του υπαρξιστή, όπως μαρτυρούν κάποιοι συμμαθητές σου;

Σκηνή 1^η: Αίθουσα μαθητείας. Μάθημα τοπογραφίας:

Υπολοχαγός: Ποιος είναι ο Φραγκούλης;»

Φραγκούλης: «Εγώ, κύριε υπολοχαγέ».

Υπολοχαγός: «Ρε λάθος της φύσης, ξέρεις ποιος είναι αυτός που συμφωνείς με όσα λέει;». (Είχε συμφωνήσει με τον δ.φ. για κάποιο ποδοσφαιρικό θέμα).

Φραγκούλης: «…».

Τις επόμενες μέρες άρχισε η καραντίνα, η απομόνωση του δ.φ. από τους συμμαθητές του. Κανένας δεν τον πλησίαζε σε απόσταση μικρότερη των 10 μέτρων. Μόνος έτρωγε, μόνος έβλεπε κινηματογράφο στο ΚΨΜ, μόνος και στα διαλείμματα των ασκήσεων .

Πόρισμα ΕΔΕ για τον ΥΕΑ δ.φ.: Ούτος θεωρείται επικίνδυνος για το στράτευμα και την κοινωνία και δέον όπως παρακολουθείται. (Μια υπόδειξη που κάποιοι αργότερα έλαβαν υπ’ όψιν τους). Είναι άθεος, νιτσεϊστής και κουμουνιστής.

Η συνάντηση με τον «θεό» της σχολής: Ο ταξίαρχος διοικητής της σχολής Βουδούρης, κρατώντας ένα μαστίγιο που κάποιες φορές χτυπά μ’ αυτό τις μπότες του, κοιτά προς τη θάλασσα, έχοντας στραμμένα τα  νώτα του προς τον λοχαγό Τσακαλίδη Αδάμ και τον ΥΕΑ δ.φ. Περνάνε 1-2 λεπτά ακίνητης σιωπής και τελικά ο ταξίαρχος στρέφεται προς καλεσμένους του, λέγοντας: «Μαθητή δ.φ. θα σου κάνω μια μόνο ερώτηση: Σε περίπτωση ενός ελληνοβουλγαρικού πολέμου, θα πολεμούσες για τα ιδεώδη του ελληνοχριστιανικού πολιτισμού;».

Ο 22/χρονος δ.φ.: «Όχι. Μόνο για σπορ και για το τομάρι μου».

Ταξίαρχος: «Μπορείτε να φύγετε».

Απόφαση πειθαρχικού συμβουλίου της ΣΕΑΠ: Ούτος καταπίπτει από την κατηγορία του ΥΕΑ στην τάξη του στρατιώτη, ως έχων φρονήματα μη αρμόζοντα σε έλληνα αξιωματικό και καταφανή έλλειψη στρατιωτικών προσόντων.

Σκηνή 2^η: Σε θάλαμο του αναρρωτηρίου της σχολής: Ένας έφεδρος λοχίας λέει στον δ.φ.:

«Σας ζητάνε στο διοικητήριο».

Σκηνή 3^η: Ο δ.φ.  πηγαίνοντας προς το διοικητήριο περνά μπρος από τους συμμαθητές του ΔΕΑ, οι οποίοι είναι παρατεταγμένοι έξω από τις αίθουσες συσσιτίου, υπό την επίβλεψη αξιωματικών, περιμένοντας να προμηθευτούν ξηρά τροφή πριν από την επιβίβασή τους στο πλοίο για Πειραιά και μετά να παρουσιαστούν στις μονάδες τους.

Πέφτει σιωπή… Όταν ο δ.φ. έχει φτάσει στο μέσο της παράταξης ο δόκιμος Φραγκούλης βγαίνει από την σειρά του, πλησιάζει τον δ.φ. του πιάνει το δεξί χέρι και με μάτια δακρυσμένα του λέει:

«Γεια σου φ.» και μετά επιστρέφει στην σειρά του.

Ο δ.φ. άκουγε, απομακρυνόμενος, τη σιωπή  δυο-τριών εκατοντάδων ανθρώπων, ενώ μέσα του ατσάλωνε η πίστη του στον Άνθρωπο, από ένα άνθρωπο που έδεσε την τύχη του με κάποιον που άδικα είχε χαρακτηριστεί επικίνδυνος για το στράτευμα και την κοινωνία. Και η πράξη του Φραγκούλη, μεταξύ των άλλων, ήταν η απάντηση στο ερώτημα του υπολοχαγού που αναφέρω πιο πάνω. «Του έδωσα το χέρι μου και το δάκρυ μου, γιατί ξέρω πως δεν είναι αυτό που λες», έμοιαζε να του λέει.

Οι άλλοι της ιστορίας:

Ο Δημήτρης Κιούσης (δάσκαλος τότε, δικηγόρος αργότερα) υπερασπίστηκε στο δικαστήριο τον δ.φ. σε μια εποχή και ένα περιβάλλον που το να υπερασπίζεσαι έναν επικίνδυνο για το καθεστός ήταν  πράξη που απαιτούσε θάρρος και αίσθημα δικαίου πολύ πάνω από τον μέσο όρο.

Ο Τσακαλίδης Αδάμ ο λοχαγός διοικητής του λόχου στον οποίο υπαγόταν ο δ.φ., κάποιο βράδυ που ήταν επιτηρητής της σχολής κάλεσε τον δ.φ. σε μια ολονύχτια συνομιλία στο τέλος της οποίας  είπε: «Αν ήξερα πως είσαι αυτό που βλέπω τώρα, δεν θα άρχιζα ό,τι σε έφερε σ’ αυτή την κατάσταση. Συγνώμη». Και ο δ.φ. του απάντησε: «Δεν πειράζει, αυτό έγινε, πάμε πιο κάτω».

Ένας άλλος Λοχαγός (η μνήμη δεν συγκράτησε το όνομά του. Πάντως ήταν αυτός που στα χρόνια της χούντας με τον βαθμό του ταξιάρχου τότε, σκοτώθηκε από πτώση του ελικοπτέρου του οποίου επέβαινε σε κάποια στρατιωτική άσκηση) που κάποιο βράδυ ήταν επιτηρητής της σχολής, στη διάρκεια μια κινηματογραφικής παράστασης στο ΚΨΜ, πλησίασε τον δ.φ. που καθόταν μόνος σε μια ολόκληρη σειρά καθισμάτων και του είπε: «Μην γυρίζεις να με κοιτάξεις. Είναι όλοι τους μαλάκες. Συνέχισε έτσι…».

Σκηνή: 4^η: Σε κάποιο τάγμα πεζικού της 9^ης μεραρχίας στην Κοζάνη: Ο δ. φ. στρατιώτης απλός, παρουσιάζεται στο γραφείο εφοδιασμού με το φύλλο πορείας του σε κάποιον μόνιμο λοχία ο οποίος του λέει: «Κούμπωσε την τσέπη σου ρε… Θα σε στρώσω εγώ εσένα παλιό…». Και ύστερα άρχισαν τα δύσκολα που θα κατέληγαν σε τραγική κατάσταση αν δεν υπήρχε ένας ακόμα καλός:

Ο  υπολοχαγός Παναγιώτης Ζακυνθινός διοικητής του λόχου ημιονηγών του τάγματος ο οποίος όταν ο μόνιμος λοχίας έκανε μηνυτήρια αναφορά για απόπειρα φόνου του από τον δ.φ., την οποία υπέβαλε στον διοικητή του υπολοχαγό Ζακυνθινό Παναγιώτη, εκείνος του είπε: «Καλά τα λες, αλλά λέω να την σκίσουμε την αναφορά σου». Πράγμα που έκανε αφού πριν προειδοποίησε τον λοχία πως θα είχε να κάνει μαζί του, αν δεν συμφωνούσε. Κι εκείνος συμφώνησε.

Σκηνή 5^η : Στο τολ του υπολοχαγού Ζακυνθινού ο δ.φ. ακούει τον υπολοχαγό να του λέει:

«Είναι και ο Ζακυνθινός τρελός, αλλά εσύ τον ξεπέρασες. Θα σάπιζες σε κάποια φυλακή αν…».

Ο 78/χρονος δ.φ. γνωρίζει το κόστος του να είσαι διαφορετικός. Όμως, γνωρίζει εδώ και χρόνια κυρίως αυτό:

«Είμαστε οι Συνοδοιπόροι στην αινιγματική, όλο δάκρυα, πόνο και αίμα, έρημο της Ύπαρξης και πρέπει να κρατάμε ο ένας το χέρι του άλλου μέχρι να πάμε απέναντι, στις ουτοπίες του Επέκεινα που ονειρευτήκαμε, ή στο Τίποτα».

Αυτά για κάποιους φίλους που, ίσως, θα ήθελαν να τα μάθουν.