2 νέες καταχωρήσεις...

http://diamflorakis5.blogspot.gr/?view=sidebar#!/2013/08/blog-post.html

για τους αγγλόφωνους επισκέπτες...

http://www.amazon.com/Diamandis-Florakis/e/B009Z0IEZE

19 χρόνια πριν

Εφημερίδα ΜΕΣΗΜΒΡΙΝΗ

(5/4/1994)

Ιδού που εκδόθηκε και το πρώτο βιβλίο ηλεκτρονικής μορφής στην Ελλάδα, το πρώτο λογοτεχνικό βιβλίο σε μορφή δισκέτας!

Η εποχή της ηλεκτρονικής βιβλιοθήκης καταφθάνει με γοργό ρυθμό και στα καθ’ ημάς και αρχή πλέον έγινε με το μυθιστόρημα «Επιστροφή στο μέλλον» του Δ. Φλωράκη το οποίο κυκλοφόρησε από το «Άπειρον» που ειδικεύεται ακριβώς στις ηλεκτρονικές εκδόσεις. Η έκδοση πάντως είναι πειραματική για να μετρήσει τις αντιδράσεις των αναγνωστών. Δηλαδή κατά πόσον αυτή είναι έτοιμοι, όχι βεβαίως να εγκαταλείψουν την παραδοσιακή ανάγνωση μέσω των βιβλίων, του τυπωμένου χαρτιού, αλλά και να αρχίσουν να εξοικειώνονται με την απόλαυση της ανάγνωσης μέσω της θεωρούμενης ψυχρής οθόνης.

 

 



νεα ανάρτηση.

http://diamflorakis5.blogspot.gr/?view=sidebar#!/2013/08/blog-post.html

νεα συνεντευξη.

http://diamflorakis5.blogspot.gr/

αποσπασμα απο μια συνεντευξη...

από το περιδικο STRANGE (τεύχος 97)

Κ. Σ.: Η πρόκληση του «απόλυτου», η «εσχατολογική ουτοπία», η «έκλειψη του Θεού»,

 αιώνια μάχη του «καλού» και του «κακού», το «σύμπαν σωσίας», είναι κάποιοι οντολογικοί
προβληματισμοί σας στις ιστορίες σας, που δημιουργούν στον αναγνώστη απανωτά σοκ
σκέψης. Γιατί διαλέξατε αυτού του είδους τις λογοτεχνικές αναφορές; Πόσο σας απασχολούν;
Πιστεύετε, όπως φαίνεται μέσα από τα βιβλία σας, ότι η «μεγάλη» απάντηση στους
ατέρμονους φιλοσοφικούς στοχασμούς της ανθρωπότητας είναι η δύναμη της αγάπης;

Δ.Φ.: Αισθάνομαι την ανθρώπινη Ιστορία ως μια αιματηρή, όλο δάκρυα, πόνο και αίμα

πορεία, μέσα σε μία αινιγματική έρημο. Και πιστεύω πως το υπέρτατο καθήκον του
Ανθρώπου είναι η υπαρξιακή αλληλεγγύη, το δόσιμο του χεριού μας προς τους άλλους,
προκειμένου να διασχίσουμε την αινιγματική έρημο της Ύπαρξης, να μειώσουμε έτσι
τον πόνο όλων των όντων, μέχρι να μας δεχτεί το Επέκεινα, όπου η μέγιστη ουτοπία
μας (ο θάνατος του θανάτου) θα έχει υλοποιηθεί, ή θα μας καταπιεί το μηδέν της
ανυπαρξίας. Η προσπάθειά μας να λύσουμε το Αίνιγμα της Ύπαρξης (και τα όποια
άλλα πολιτικά, κοινωνικά παράγωγα υποπροβλήματα παράγει το Αίνιγμα) ακόμα
κι αν δεν είναι μάταιη, πρέπει να μη σπαταλά πνευματικές και άλλες δυνάμεις, από
ην πραγμάτωση της μεταξύ μας Αγάπης. Να μη μας φέρνει σε αντιπαράθεση. Αν
αυτό το Χωροχρονικό Συνεχές που μας περιέχει είναι νεκροταφείο των πιο ωραίων
ονείρων μας, άδειο από σκοπό, χαοτική αιτία του εαυτού του, τότε ας του δώσουμε
εμείς ένα νόημα στο μη-νόημα της ύπαρξής του.
Τελειώνοντας, για όσους, μέσα από όσα είπα, ψάχνουν το στίγμα της θέσης μου, έχω
να πω αυτό: Ο Θεός ή το Τίποτα ήταν οι μόνες λογικές εκδοχές. Κι αφού δεν ζούμε
μέσα στο Τίποτα, τότε η μοναδική αιτία της ύπαρξης είναι ο Θεός, στον οποίο
αισθάνομαι την ανάγκη να απευθύνω την ιερόσυλη ερώτηση: «Γιατί ήταν αναγκαίο
να κατασπαραχτεί το αθώο ελαφάκι (το κάθε ελαφάκι) από εκείνο το σαρκοφάγο
(το κάθε σαρκοφάγο);»
Μέσα σε αυτή την ερώτηση-απορία, έσβησα την παλιά υπαρξιακή οργισμένη μου
αναρχία.

Συνεντεύξεις

http://diamflorakis5.blogspot.gr/