αποσπασμα απο το ηλεκτρονικο μου ημερολογιο.

2013-4-20 (373)

Ø Σκέφτομαι: Η ανθρώπινη Ιστορία, μέχρι τώρα διαμορφώθηκε από τους αμοράλ, φονικούς όρους της Ύπαρξης, με κάποια ασθενική αντίδραση σε αυτούς τους όρους από τις θρησκείες, την Τέχνη και τις ουμανιστικές πολιτικές ιδεολογίες. Νιώθω, πιστεύω πως το ανθρώπινο πεπρωμένο είναι η νικηφόρα πάλη του πολιτισμού μας ενάντια στους όρους της Ύπαρξης των όντων. Η αιματηρή πορεία μας μέσα στην μη Ηθική έρημο, θα τερματίσει στην όαση της αλληλεγγύης, του αλληλοαγκαλιάσματος, της Αγάπης. Κι αυτό θα είναι η απάντησή μας, στο Τυχαίο ή μη Τυχαίο της δημιουργίας μας. Εμείς ίσως και κάποιοι, άλλοι θα δωρίσουμε σε αυτό το Σύμπαν ένα ηθικό περιεχόμενο.

……………………………………..

απο τα χρονια αθωοτητας της κριτικης.

4 Δημοσθένης Ζαδές: (Κρητική Εστία 8/1967) “…Το Ναρκοπέδιο, όμως, μ΄ εξέπληξε! Το είχα διαβάσει πριν απ΄ τους Απίθανους Και το ξαναδιάβασα μετά, για να ξαναβρώ τη γεύση του καλού, του καλλιεργημένου λόγου του Δ. Φ. Είναι μία δυνατή, αδρά ψυχογραφημένη νουβέλα, με σπαρταριστούς ανθρώπους, γιομάτους, πάλι κι εδώ, ερωτηματικά, άγχος. Χάρηκα έναν λόγο ρωμαλέο, που ψυχογραφεί πετυχημένα ανθρώπους υπαρκτούς, κι απόλαυσα μία πλοκή ενός μύθου στέρεα κατασκευασμένου…».

 

4Δ. Στουπάκης (Φως Καΐρου 12/3/71. Για την ¨Έκρηξη): «Συνδυασμός μεταφυσικού συλλογισμού, πραγματικότητας και μηδενισμού… Ο Φλωράκης κατέχει την τέχνη να συναρπάζει με την έξαρσή του και τον ορμητικό του τρόπο και με τα΄ ανήσυχα κι ερευνητικά διανοήματά του…».

απο την ΕΚΡΗΞΗ κι αυτό

ΗΜΕΡΑ: 185η.

Τον παράδεισο πρέπει να τον φαντάστηκαν οι κολασμένοι. Αν υπάρχει, θ’ ανήκει σ’ όλους. (Τί φρί­κη! ακόμα και στους δημίους μας). Όμως, μόνο εκείνοι πού έχουν την ανάμνηση της κόλασης, θα τον νιώσουν για τέτοιον. Κι αυτή θα είναι η αιώνια τιμωρία των δολοφόνων μας.

Έχω φτιάξει έναν παράδεισο : Σ’ ένα τεράστιο ζεστό, ασφαλές καλύβι, εμείς οι κολασμένοι. Έξω η θέα των μαρτυρίων πού ζήσαμε, ανήμπορη να περάσει τα τοιχώματα τού παραδείσου μας, ανίκανη για μια επανάληψη.

Δεν θέλω, δεν θα καταλάβαινα άλλον παράδεισο.

αποσπασμα απο τη νουβελα Η ΕΚΡΗΞΗ

Ούτε κ’ ένας θεός δεν θα μπορούσε, μ’ έναν πα­ράδεισο, να ζωγραφίσει τ’ αντίθετο των ανθρώ­πινων κολάσεων. Ίσως η Μουσική, αν θάθελε, αν θα μπορούσε   ν’ αρνηθεί την ουσία της.

Στρατόπεδα ομαδικής εξοντώσεως: Εκτάσεις κορνιζαρισμένες με συρματόπλεγμα, πού τελεσίδικα διαγράψατε από το ανθρώπινο λεξιλόγιο τη λέξη ΑΓΑΠΗ.

Κρανίου τόποι. Γολγοθάδες χωρίς ανάσταση, πού την προσπάθεια του ανθρώπου να ξεφύγει από τα σύνορα του ζώου, σταυρώσατε για πάντα.

Ωκεανοί  θανάτου και μίσους, χωρίς ακτές εξι­λέωσης. Εκτάσεις σκοταδιού πού μόνο τ’ άπει­ρο συναγωνίζεται τ’ απέραντο του αριθμού σας.

Στρατόπεδα ομαδικής εξοντώσεως: Σφραγίδες πού τη φράση: ΕΛΠΙΔΑ ΓΙΑ ΤΟ ΑΥΡΙΟ, σκεπάσατε με τη λέξη ΑΔΥΝΑΤΟΝ.

Ερέβη πού όσο η αναμνησή σας από τον άνθρω­πο σβήνει, τόσο πιο σύντομα βαδίζουμε σ’ εσάς, ξανά.

κριτικές...

Κριτικές:

Έκανα ένα ντουζ και ολοκλήρωσα την ανάγνωση του βιβλίου "Τα γονίδια της Αγιότητας" του Διαμαντή Φλωράκη. Ένα ακόμη εξαιρετικό βιβλίο του

Έγινε επικόλληση από <http://www.google.gr/search?q=%CE%B4%CE%B9%CE%B1%CE%BC%CE%B1%CE%BD%CF%84%CE%B7%CF%82%20%CF%86%CE%BB%CF%89%CF%81%CE%B1%CE%BA%CE%B7%CF%82&hl=el&rlz=1T4GZEZ_elGR281GR281&output=search&tbs=rltm:1&ei=2--sS-HAMsfm-QbZ-6CcDQ&sa=X&oi=tool&resnum=1&ct=tlink&ved=0CBQQpwU&tbo=1>

……………………………..

απο τη νουβελα: Η ΕΚΡΗΞΗ

Στο βάθος ποιας αβύσσου μαχαιρώνουμε, μας μα­χαιρώνουν;

αποσπασμα απο το ηλεκτρονικο μου ημερολογιο

2013-4-17 (372)

Ø Σκέφτομαι για τα γεγονότα της Βοστώνης: Η γόμωση αυτών των πράξεων είναι το Μίσος και ο Πόνος.
…………………………………………………........................................................................................