ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ ΑΠΟ ΤΟ ΛΕΚΤΡΟΝΙΚΟ ΜΟΥ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ

31/8/07 (311)


Ø Ιδιαίτερα τώρα πρέπει να δυναμώσουμε το «Δάσος» (εκείνων των πράξεων) που παρέχει το οξυγόνο που συντηρεί τη φλόγα της Ελπίδας, της πίστης στον Άνθρωπο, για ένα ακόμα πιο ανθρώπινο μέλλον.

3/6/12: (344)


 Σκέφτομαι: Είμαστε οι τραγικοί ηθοποιοί ερμηνευτές ενός ακατανόητου αιματηρού, όλο πόνο και δάκρυα σεναρίου που έγραψε η Πρώτη Αιτία – Θεός, ή το Μηδέν (αυτή η αντιλογική θέση είναι η κατάληξη της Υλιστικής ερμηνείας του Κόσμου κι ας μην το γνωρίζει).

Κι αν ο Θεός είναι ο Δημιουργός του Κόσμου, άρα και ο θεατής της συνολικής συμπαντικής σκηνής, σε ένα ελάχιστο μέρος της οποίας παίζεται το τραγικό, ακατανόητο σενάριο της Ύπαρξής μας, τότε ένα αίσθημα υπαρξιακής αναρχίας πρέπει να μας κυριέψει, το οποίο θα μας βοηθήσει να λυτρωθούμε από τους ρόλους θηρευτών και θηραμάτων που παίζουμε, να αγκαλιαστούμε, να αγκαλιάσουμε ό,τι αναπνέει. Και τέλος, μέσα στη γιγάντια μέθη της θεϊκής Αγάπης που θα νιώσουμε να πούμε προς την Αιτία της Δημιουργίας αυτό: “ΔΕΝ ΠΕΙΡΑΖΕΙ”. Κάπου εκεί θα νοηματοδωθεί η Ύπαρξη του Κόσμου. Και ίσως η πράξη μας αυτή να είναι ο λόγος για τον οποίο πλαστήκαμε.

ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ ΑΠΟ ΤΟ ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΟ ΜΟΥ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ

16/4/08 (317)



Ø Η ερώτηση προς τον γηραιό της παρέας ήταν: «Ποια είναι η υπέρτατη αρχή που πρέπει να υπηρετεί ο Άνθρωπος;».

«Η υπαρξιακή αλληλεγγύη. Η συμπόνια», απάντησε εκείνος

ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ ΑΠΟ ΤΟ ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΟ ΜΟΥ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ

ØΤους ξαναείπα: «Να βλέπετε τους άλλους σα να είναι η τελευταία φορά. Αυτό το βλέμμα αυξάνει το δυναμικό της κατανόησης, της αγάπης μέσα μας».

ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ ΑΠΟ ΤΟ ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΟ ΜΟΥ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ

19/4/10 (335)



Τους το έγραψα, τους το είπα: «Ο άλλος άνθρωπος, το άλλο ον, δεν είναι ο εχθρός, ο εκπληρωτής των επιθυμιών μας. Είναι ο συνοδοιπόρος στο αιματηρό, αινιγματικό ταξίδι της Ύπαρξης.

Φοβάμαι πως δεν με κατάλαβαν

21/4/2000 (34)




Αυτές τις μέρες ξαναδιαβάζω, μετά από πολλά χρόνια, το συνταρακτικό βιβλίο του Α. Καμύ: Ο ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΗΜΕΝΟΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ. Σε κάποιο σημείο του βιβλίου, ο Καμύ προσπαθώντας να εξηγήσει την αποτυχία των δύο μεγάλων επαναστάσεων (Γαλλικής και Ρωσικής) λέει πως οι επαναστατημένοι λαοί προδόθηκαν από τις ηγεσίες τους. Φοβάμαι πως αυτή η εξήγηση είναι λάθος. Νομίζω πως, περισσότερο από τις ηγεσίες τους, οι λαοί προδόθηκαν από τους εαυτούς τους. Από τις δικές τους δυνατότητες να στηρίξουν τα ιδανικά του αγώνα τους. Δεν μπορείς να εγκαθιδρύσεις ισότητα, αδελφοσύνη, ελευθερία μόνο με το να εξαφανίσεις εκείνους που αντιστρατεύονται αυτές τις αξίες. Πρέπει, με τη σειρά σου, να θέλεις και να μπορείς να τις παραχωρήσεις σε όλους τους άλλους (γνωρίζοντας και αναλαμβάνοντας το κόστος αυτής σου της πράξης, η οποία, βέβαια, μπορεί να σημαίνει τη δική σου απώλεια και ακόμα πως ο άλλος, οι άλλοι άνθρωποι (αυτοί που αντιστρατεύονται τα ιδανικά σου) σίγουρα δεν θα μπορούν να φανούν αντάξιοι της δικής σου πράξης.

ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ ΑΠΟ ΤΟ ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΟ ΜΟΥ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ:

5/12/00 (61)

Ø Σκέφτομαι: Αυτό που χρειάζεται η ανθρώπινη Ιστορία, είναι μία "εισβολή" του Ονείρου. Το σοκ που θα της προκαλούσε αυτή η εισβολή. Αλλά, αλίμονο, το "Πραγματικό" είναι ένας ανίκητος φονιάς Ονείρων.