Απόσπασμα από

 

 το 17/ΧΡΟΝΟ (1999 – 2018)

 

 ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΕΝΟΣ ΣΥΓΓΡΣΦΕΑ

 

    5.000 likes

 

5/5/2003 (208)

Απευθυνόμενος προς τους νεαρούς ποιητές και πεζογράφους της συντροφιάς, ο γηραιός της παρέας, είπε: «Να θυμάστε πάντα τα λόγια του Αντρέ Ζιντ: Πόσο αιφνίδια δοξάζεται κάποτε όποιος περιφρονεί την επιτυχία, πόσο απόλυτα κυριαρχεί ο καλλιτέχνης που ξέρει να περιμένει».

https://www.smashwords.com/books/view/381261

 

^9ο Απόσπασμα από το:

 

Μια συνέντευξη

 

 (ή ένας μαραθώνιος στοχασμού)

 

 (διαδραστικό θέατρο)

Γυναίκα: Συνεχίζω με την ανάγνωση των αποσπασμάτων.

 

Απόσπασμα 9:

Τί απουσιάζει στην εικόνα ενός φονικού σεισμού, μιας θανατηφόρας παιδικής αρρώστιας;

https://www.smashwords.com/books/view/613738

 

 

 

^8ο Απόσπασμα από το:

Μια συνέντευξη

 (ή ένας μαραθώνιος στοχασμού)

 (διαδραστικό θέατρο)

 

 

Γυναίκα: Προτείνω μια συζήτηση με τους θεατές πάνω σε αυτή τη σκέψη σας:  

Απόσπασμα 8a:

Το ερώτημα ήταν: «Γιατί όλες οι ουμανιστικές προτάσεις των θρησκειών, των πολιτικών θεωριών καταλήγουν ουτοπικές;»

Γιατί εκείνοι που τις ευαγγελίζονται δεν μπορούν να τις υλοποιήσουν με τον βίο τους, απάντησα.

https://www.smashwords.com/books/view/613738

 

2^ο Απόσπασμα από το:

Μια συνέντευξη

 (ή ένας μαραθώνιος στοχασμού)

 (διαδραστικό θέατρο)

Γυναίκα: Στο βιβλίο του Νίτσε Ο ΑΝΤΙΧΡΙΣΤΟΣ  υπάρχει ένα απόσπασμα στο οποίο γίνεται αναφορά στο τι είναι ΚΑΚΟ και ΚΑΛΟ. Επειδή πιστεύω πως αυτό το απόσπασμα και η δική σας κριτική θα ενδιέφερε τους θεατές, αναγνώστες, ακροατές αυτής της συνέντευξης, η πλειοψηφία των οποίων έχει μια διαφορετική εικόνα για το συγγραφέα του Ζαρατούστρα, μπορώ να έχω τη συγκατάθεσή σας να την δημοσιοποιήσω;

Γηραιός: Ναι.

Γυναίκα: (Από τον υπολογιστή της) Ιδού:

Διαβάζω αυτό: Ρωτάται τι είναι καλό; Μα, αυτό που ανυψώνει το ανθρώπινο είδος, η αίσθηση της δύναμης και της θέλησης για δύναμη.

Και το κακό; Αυτό που είναι ριζωμένο στην αδυναμία.

Ρωτάτε τι είναι ευτυχία; Η αίσθηση πως η δύναμη αυξάνεται, μαζί με την αντίσταση.

Δεν είναι η ικανοποίηση μα η δύναμη, δεν είναι η ειρήνη, βέβαια, αλλά ο πόλεμος, δεν είναι η αρετή αλλά η αξία.

Αν αγαπούσαμε πραγματικά τους ανθρώπους, θα βοηθούσαμε να εξαφανιστούν οι ανίσχυροι και οι εκφυλισμένοι. Δεν υπάρχει τίποτα ποιο βλαβερό από τον οίκτο που αισθανόμαστε για τους αδύνατους και τους εκφυλισμένους, με λίγα λόγια, γι΄ αυτούς που αγκαλιάζει ο χριστιανισμός.

Και σκέφτομαι: Μοιάζει σαν γραμμένο από κάποιον θεωρητικό του ναζισμού. Αλλά, αλίμονο είναι γραφτό του ερημίτη της Ενγκαντίν, του Σιλς Μαρία, του Νίτσε δηλαδή! Και σίγουρα ένας προπομπός της φρίκης των στρατοπέδων εξόντωσης εκατομμυρίων ανθρώπων. Κρίμα… Που δεν μπόρεσε να δει ο Νίτσε ποιον ανθρώπινο τύπο θα γεννούσε η Θέληση για Δύναμη που οραματίστηκε. Παράξενο, που δεν κατάλαβε πως η εντελέχεια της Δύναμης, μετά την εξόντωση των αδύναμων, των εκφυλισμένων θα έστρεφε τους δυνατούς ενάντια στους δυνατούς. Λυπηρό, που δεν κατάλαβε πως αυτό θα ήταν η πραγμάτωση της έσχατης μορφής του Μηδενισμού. Ακατανόητο που δεν σκέφτηκε πως η Μέγιστη Δύναμη είναι το αγκάλιασμα των ανθρώπων μέσα στην αιματηρή, αινιγματική έρημο της ύπαρξης στην πορεία τους  προς το Επέκεινα. Που δεν κατάλαβε πως είμαστε παγιδευμένοι μέσα στους όρους της ύπαρξης, που δεν θέσαμε, αλλά αντιμαχόμαστε. Πως όλοι μας ακόμα και οι «ένοχοι» υπήρξαμε αθώοι.

Όμως, από αυτόν τον τραγικό μοναχικό στοχαστή, κρατάω μόνο αυτό, που ήταν η έμπρακτη άρνηση, όσων παράθεσα πιο πάνω από το βιβλίο του «Ο ΑΝΤΙΧΡΙΣΤΟΣ»: Το αγκάλιασμα και το φίλημα σε ένα άλογο που είδε να μαστιγώνει το αφεντικό του, μια χειμωνιάτικη μέρα του 1888 στο Τουρίνο (;) λίγο πριν η παραφροσύνη τον τραβήξει στο σκοτάδι της. Και είναι για μένα η υπόξειξή του πως πρέπει ο Άνθρωπος να πορευτεί προς το Επέκεινα.

Γυναίκα: Αυτή σας την άδεια μπορώ να την έχω και για άλλα σας γραφτά;

Γηραιός: Και πάλι ναι…

https://www.smashwords.com/books/view/613738

 

 

 

 

 

Απόσπασμα από το:

Μια συνέντευξη

 (ή ένας μαραθώνιος στοχασμού)

 (διαδραστικό θέατρο)

Γυναίκα: (αφού ενεργοποιεί τον υπολογιστή της, αρχίζει να διαβάζει): Ποια γεγονότα πιστεύετε πως επέδρασαν δραστικά στον ψυχισμό σας;

Γηραιός (μετά από σύντομη σιωπή): Η χειρονομία του Επισκόπου, για τα κλεμμένα κηροπήγια, προς τον Γιάννη Αγιάννη, στους Αθλίους του Βίκτωρα Ουγκώ, που μικρός διάβασα σε παιδικό περιοδικό. Ελπίζω πως έχετε διαβάσει το βιβλίο.

Γυναίκα: Βέβαια…

Γηραιός: Επίσης κάτι που διάβασα σε βιβλίο που δεν θυμάμαι τον συγγραφέα και τον τίτλο του, όπου γραφόταν αυτό: “O πιτσιρίκος έσκυψε έπιασε μια μικρή πετρούλα και την έβαλε δίπλα σε μια άλλη. Όταν τον ρώτησα γιατί το έκανε αυτό, μου είπε: Για να μην είναι μόνες”.

https://www.smashwords.com/books/view/613738

 

 

Για αναγνώστες  του εξωτερικού που τα αναζητούν:

 

 ΣΚΗΝ

Σκηνές από έναν βίο

 ΣΚΗΝΗ 6η:

 1957 (την ημέρα της κηδείας του Καζαντζάκη).

Τόπος (Ηράκλειο Κρήτης. Έξω από τα ανάκτορα της Κνωσού).

 Ήταν η πρώτη έξοδος από τη ΣΕΑΠ (Σχολή Εφέδρων Αξιωματικών Πεζικού). Μόλις πρωτοαντικρίζω  την εικόνα των ανακτόρων βυθίζομαι σε ένα ακατανόητο, ισχυρότατο σοκ!

 Αρχίζω να κλαίω σπαρακτικά… Τα πνευμόνια μου τράνταζαν το θώρακά μου τόσο δυνατά που πίστεψα πως θα τον θρυμματίσουν! Ταυτόχρονα, ένιωθα τον χώρο πολύ οικείο! Ιδιοκτησία μου! Αυτή μου η εμπειρία πήρε τη μορφή ενός αινίγματος που δεν μπόρεσα να σπάσω τους κώδικές του…

http://diamflorakis5.blogspot.gr/?view=sidebar#!/2016/06/blog-post.html