Τι λέει η ΥΠΑΡΞΙΑΚΗ ΑΝΑΡΧΙΑ:

http://diamflorakis5.blogspot.gr/2016/03/blog-post.html?view=sidebar#!/2016/03/blog-post.html

 

Video 92

https://www.youtube.com/watch?v=INJnYXV_OEg

 

ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ ΑΠΟ ΤΗΝ 3 ΕΚΔΟΣΗ ΤΟΥ ΜΥΘΙΣΤΟΡΗΜΑΤΟΣ ΜΟΥ: ΤΟ ΣΥΝΔΡΟΜΟ ΤΟΥ ΧΑΟΥΣ

…………………………………………………………………………………………………

Και τώρα: Είμαστε σα θάλασσα χωρίς μπλε, αρμύρα, θαλασσοπούλια, νησιά, ακτές, άσπρα πανιά, κουπιά. Σα μάτια άδεια χωρίς έκφραση. Σαν ουρανός χωρίς την αίσθηση της απεραντοσύνης. Σα νύχτα χωρίς αστέρια, χωρίς τέλος. Σα φράση χωρίς νόημα. Σα φιλί από πέτρινα χείλη. Σα λουλούδια ψεύτικα, χωρίς άρωμα. Σαν ποίημα χωρίς ανάταση. Σαν όνειρο χωρίς υπέρβαση. Σαν ουτοπία που δεν μεταθέτει τα όρια του εφικτού. Σα μουσική ακατανόητη από το συναίσθημα. Σα δειλινό χωρίς συνειρμούς. Σαν θάνατος που δεν είναι είσοδος.

Είμαστε μια ανθρωπότητα που της λεηλάτησαν τα όνειρα. Είμαστε περίπου νεκροί.
Αλλά, ταυτόχρονα, είμαστε εμείς οι εναπομείναντες, σα σάρκινη μηχανή που διαθέτει όλα τα αναγκαία καύσιμα για να φτάσει στην άκρη του χρόνου.
Για όλα τα παραπάνω, χρειάστηκε να προηγηθεί το μέγιστο των εγκλημάτων. Να φορέσει ο Θεός τη μάσκα του ανύπαρκτου, του σκότους, του Χάους.
Δεν υπάρχει τώρα Τέχνη που να δείχνει δρόμους. Να λυτρώνει. Να εξανθρωπίζει.
Δεν υπάρχουν άνθρωποι για τον άνθρωπο. Κανείς δεν αγωνίζεται, δεν πεθαίνει για μια Ιδέα. Δεν δίνει το δάκρυ του, το χέρι του.

Εμείς που απομείναμε είμαστε η Κόλαση.

Όποιο ανθρώπινο λουλούδι ανθίζει, το ξεριζώνει το δρεπάνι του θανάτου. Γιατί κανένα «λουλούδι» δεν αποδέχεται τη λογική της πραγματικότητας.
Η δομή της ζωής, πάντα τιμωρούσε την ποιότητα. Τώρα όμως την αποκεφαλίζει.
Εντελέχεια της ζωής είναι ο εαυτός της. Η συνέχισή της.

Ποθούμε, αλλά δεν μπορούμε την ανάταση. Ούτε καν την προσπάθεια για ανάταση δεν αντέχουμε.

Έρχεται ο άνθρωπος του Χάους.

Ο νόμος της Εντροπίας σαπίζει τις ψυχές μας. Ο άνθρωπος αποκτά τη ζωική δύναμη που θα του επιτρέψει να ζήσει στον μέγιστο δυνατό χρόνο, πριν η Συμπαντική, απόλυτη Αταξία τον καταβροχθίσει.

(Είσαστε ακόμα στο σκοτάδι της φανταστικής μου ιστορίας; Ναι; Κουράγιο. Σε λίγο βγαίνουμε στο Φως! Στο Φως μίας οντολογικής αίσθησής μας για την ύπαρξη της Ελπίδας).

https://www.smashwords.com/books/view/305697

 

Απόσπασμα από το 16/χρονο

(1999 – 2016)

ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ

ΕΝΟΣ ΣΥΓΓΡΑΦΕΑ

 

 

352/20/12/12

Οι μέρες που έρχονται μου φέρνουν στη μνήμη τους στίχους του Ζήσιμου Λορεντζάτου: …Όταν όλα τα αρμαθιάσεις μέσα σου και τα αποσώσεις –προφητεία, μυστήριο, γνώση, πίστη (ακόμα και την πίστη)- στο τέλος τι απομένει στον κόσμο αυτόν, άλλο από μια αγάπη; Τι απομένει;

https://www.smashwords.com/books/view/381261

 

Video 91

https://www.youtube.com/watch?v=4IjNBe6YnjE

 

Video 90:

https://www.youtube.com/watch?v=cMKQjKudWb8

Απόσπασμα από το 16/χρονο

(1999 – 2016)

ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ

ΕΝΟΣ ΣΥΓΓΡΑΦΕΑ

2016-11-01 (578)

 

? Η ερώτηση ήταν: «Ποιες σκέψεις, ποια συναισθήματα σου προκαλούν οι σεισμοί στην Ιταλία, Διαμαντή;».

Ξανασκέφτηκα αυτό: Δεν φτάνει που βρεθήκαμε ηθικά σχεδόν άοπλοι στην αρένα της αλληλοσφαγής των όντων, αλλά έχουμε να αντιμετωπίσουμε και την υλική αρένα που μας φιλοξενεί η οποία με τους σεισμούς, και τις άλλες καταστροφικές της ιδιότητες μορφοποιεί σε ακόμα περισσότερο τραγική την εικόνα της ύπαρξής μας, παράγοντας τα ανάλογα συναισθήματα κι αυτή τη σκέψη: Ποια δημιουργός αιτία μας γκρέμισε σε αυτή τη φονική Παγίδα και γιατί;

https://www.smashwords.com/books/view/381261