Από το θεατρικό:

«ΜΙΑ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ»:

Απόσπασμα 169: (Διαβάζει η δημοσιογράφος και μετά ζητά τα σχόλια των θεατών, στα οποία απαντά μέσω ιντερνέτ ο συγγραφέας. Σχόλια των θεατών και απάντηση του συγγραφέα εντάσσονται στο έργο).

Υπάρχει ένα πελώριο υπαρξιακό (αλλά και θεολογικό) ερώτημα προς την Αιτία της Δημιουργίας, κυρίως αν αυτή δεν είναι το χωρίς σκοπό Τυχαίο: Προς τι; Γιατί η δημιουργία σαρκοφάγων όντων;

 

Από το θεατρικό:

«ΜΙΑ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ»:

Απόσπασμα 166: (Διαβάζει η δημοσιογράφος και μετά ζητά τα σχόλια των θεατών, στα οποία απαντά μέσω ιντερνέτ ο συγγραφέας. Σχόλια των θεατών και απάντηση του συγγραφέα εντάσσονται στο έργο).

Σκέφτομαι: Ο μοναδικός λόγος για τον οποίον απέτυχαν οι κοινωνίες του "Εμείς" να δώσουν ελευθερία, ισότητα, δικαιοσύνη, αδελφοσύνη, υλική αυτάρκεια -δηλαδή, ουσιαστικά, να μην υπάρξουν ποτέ- βρίσκεται στην απλή εξήγηση ότι τα άτομα που μπορούσαν να υλοποιήσουν (διάβαζε να πληρώσουν το κόστος) μίας τέτοιας κοινωνίας ήσαν αριθμητικώς ανεπαρκή. Η πλειοψηφία εκείνων που φάνηκαν να στηρίζουν αυτές τις κοινωνίες, συνειδητά ή όχι, ενεργούσε με τη λογική των κοινωνιών του "Εγώ". Δύο είναι οι αιτίες που, μέχρι στιγμής, τ' άτομα με συνείδηση και δυνατότητες "Εμείς" είναι είδος σε ανεπάρκεια: η Φύση και η χαμηλή ταχύτητα με την οποία ο πνευματικός, ουμανιστικός πολιτισμός επιδρά διορθωτικά επάνω στους ανθρώπους του "Εγώ". Να γιατί το απώτερο μέλλον του καπιταλισμού θα είναι δύσκολο. Γιατί το παρόν του είναι εξασφαλισμένο.

 

 

Απόσπασμα 171 από το θεατρικό:

«ΜΙΑ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ»:

 

Η είδηση ερχόταν, μάλλον, από την Αμερική (δεν ανέφερε λεπτομερή στοιχεία η εφημερίδα) και έλεγε, σε λίγες γραμμές, πως ένας σκύλος, ο "Σοκολάτας", είχε σώσει, με τίμημα τη ζωή του, τον μικρό αφεντικό του από μία επίθεση σμήνους μελισσών σκεπάζοντάς τον με το σώμα του!!

Αχ, Σοκολάτα! Πολύ ψηλά μας έβαλες τον πήχη. Εδώ δεν μπορούμε να υπερβούμε το ύψος της μη επιθετικότητας, της αλληλεγγύης κι εσύ μας ζητάς να υπερβούμε το ύψος της θυσίας, για να φανούμε αντάξιοί σου;

Στοιχηματίζω πως αν οι ειδικοί επιστήμονες, που ασχολούνται με την ανίχνευση του ανθρώπινου γονιδιώματος, έψαχναν τον γονότυπο του Σοκολάτα, σίγουρα θα ανακάλυπταν εκεί πλεόνασμα αλτρουιστικών γονιδίων. Αφού καμία θρησκεία, καμία φιλοσοφία, παιδεία, οικογένεια, κοινωνία δεν δίδαξαν τη θυσία στον Σοκολάτα, δεν απομένουν παρά μόνο τα γονίδια ως μοναδική εξήγηση της υπέρτατης ηθικής πράξης ενός σκύλου, την οποία, πράξη, ελάχιστοι από το ανθρώπινο είδος θα μπορούσαμε να επαναλάβουμε.

 

Απόσπασμα 179 από το θεατρικό:

«ΜΙΑ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ»:

 

Γράφω κάπου σ’ αυτό το 14/χρονο ημερολόγιό μου: Τελικά, όλα μας τα προβλήματα είναι ένα: Η εντελέχεια της αρχής. Και τώρα συμπληρώνω: Το δεύτερο σε σημασία πρόβλημά μας (παράγωγο βέβαια του πρώτου) είναι ο ηθικός νανισμός μας. Δεν μπορώ να δω ένα σημαντικό πρόβλημά μας που να μη ξε-κινά από αυτή την ηθική αναπηρία. Οι πόλεμοι; Οι αντιπαραθέσεις μας; Οι κοινωνικές ανισότητες; Η εκμετάλλευση του ανθρώπου από τον άνθρωπο; Το έγκλημα; Η αδιαφορία μας για τη μοναξιά, για το δίκιο του άλλου, το αίμα του; Η οικογένεια, η εκπαίδευση, η τέχνη προς το ξεπέρασμα αυτού του ηθικού νανισμού πρέπει να προσανατολίζονται. Γιατί οι όροι της ύπαρξης που μας έχουν παγιδεύσει σ’ αυτόν τον αιματηρό κόσμο, ευτυχώς περιέχουν και τη δυνατότητα να τους ξεπεράσουμε. Αυτοαναιρούνται. (Αυτό είναι η μέγιστη Ελπίδα μας).

ΣΤΟ ΑΜΑΖΟΝ 11 έως 12/1/2016 ώρα USA

Free

για τους αγγλόφωνους του πλανήτη

που στοχάζονται:

The Ponotrons and the Anarchists of the Absolute Kindle Edition

http://www.amazon.com/dp/B00ALHJBH0/ref=rdr_kindle_ext_tmb

 

Scale: 1:1.000.000 Kindle Edition

http://www.amazon.com/Scale-1-1-000-000-ebook/dp/B00BE2GLBK/ref=ntt_at_ep_dpi_2

 

ΘΕΑ ΑΠΟ ΤΑ ΧΤΙΣΜΕΝΑ ΠΑΡΑΘΥΡΑ

(4^ο βιβλίο της 11/Λογίας

ΥΠΑΡΞΙΑΚΗ ΑΝΑΡΧΙΑ/ΕΣΧΑΤΟΛΟΓΙΚΗ ΟΥΤΟΠΙΑ)

2 έντυπες εκδόσεις + 1 σε e-book)

Πλησιάζω το πρόβλημά μου σιγανά, χωρίς αυταπάτες, χω­ρίς άσκοπη ορμή, χωρίς ελπίδες. Χωρίς έτοιμες απαντήσεις. Θ’ αφήσω τις σκέψεις μου ν’ αυτοσχεδιάσουν.

Μπορώ να μαντέψω ένα τέλος από τη δομή της αρχής;

Ναι. Όπως παρατηρώντας το κουκούτσι μιας κερασιάς, μπορώ να φανταστώ τα κλαδιά, τ’ άνθη της.

Στις αφετηρίες λοιπόν. Στο κουκούτσι.

Πιθανότητα 1η:

Μια φύση, αίτιο του εαυτού της, από το «κουκούτσι» της Πρώτης Έκρηξης, γίνεται το «δέντρο» που, μέρος του, αντιλαμ­βάνομαι (το κύτταρο κάποιου φύλλου, ή μιας φλούδας του).

Το παράλογο, υποχρεωτικά, το διέπει το τυχαίο. Γιατί, σε αντίθετη περίπτωση, όπου θα υπάρχει ο σχεδιασμός, ο σκοπός, έχουμε μια Φύση με Νου. Δηλαδή, Φύση θεό.

Οι όποιοι φυσικοί νόμοι, λοιπόν, είναι παράγωγα του Τυ­χαίου. (Δεν έγιναν για να υπάρχει ο Κόσμος. Ο Κόσμος υπάρχει επειδή τυχαία έγιναν).

Στεγνή από σκοπό η «ζαριά» του Τυχαίου, έφερε τον αριθ­μό της Δημιουργίας. Θα μπορούσε και να μη την φέρει; Κυρίως ναι, γιατί στις αφετηρίες της, δεν πρέπει να ήταν μηχανιστικά αιτιοκρατική, πράγμα που έγινε στη συνέχεια.

Πάμε πιο κάτω: Η ανόργανη μορφή της ύλης, τυχαία πάντα, παράγει, κάτω από ειδικές συνθήκες, το ξεκίνημα των οργανι­κών μορφών. Το «ζάρι» συνεχίζει να φέρνει το σωστό νούμερο. Αποτέλεσμα: όντα με δισεκατομμύρια κύτταρα, με πολύπλοκους μηχανισμούς λειτουργίας, μ’ ένστικτα, με σκέψεις. Με όνειρα. Αποτέλεσμα: Το Τυχαίο διαρκώς να παράγει το αντίθετό του. Η τάξη, συνέχεια, εξέλιξη του Χάους. Το Άλογο, η κορωνίδα της Σοφίας! Αποτέλεσμα: Μια υλιστική ερμηνεία όλο μεταφυσική, που είναι πράγματι λογική, αιτιοκρατική, μετά, βέβαια, από την αντιλογική παραδοχή της αρχής.

Πρέπει να παραδεχτούμε ότι αυτό το «ερμηνευτικό» ζάρι, κόντρα στη λογική, έφερε άπειρες φορές τον τυχερό αριθμό.

Σε τι είναι πιο λογική η άποψη: η φύση αίτιο του εαυτού της, από κείνη: Ο Θεός αίτιο του εαυτού του;

Εγώ βλέπω μια ισοτιμία λογικής και παραλογισμού. Από κει και πέρα, το ν’ απαιτείς να φανεί η ύπαρξη του Θεού, στο ίσον μιας μαθηματικής εξίσωσης, είναι, μοιραίως, η «λογική» κατάληξη.

Το παράδοξο με τους υλιστές είναι ότι είπαν αμέτρητα σο­φά πράγματα, για τα πρώτα δευτερόλεπτα του «Μεγάλου Μπαμ», για τα πρώτα δισεκατομμύρια χρόνια, ούτε φράση όμως για την πριν από την έκρηξη κατάσταση. Είναι οι ερμηνευτές του Ορίου, του πεπερασμένου. Δεν μας είπαν ούτε μια φράση για το «κουκούτσι». (Αυτό είναι τρομερά χιουμοριστικό σημείο).

Όμως, πρέπει να είμαι συνοπτικός, καίριος.

Συνεχίζω, λοιπόν, χωρίς ανάσα.

Πιθανότητα 2η:

Ένας Θεός αίτιο του εαυτού του, για να δώσει αντικείμενο στην Αγάπη Του, δημιουργεί την ύλη, τα όντα που, κάποια από αυτά (γιατί όχι όλα;) πρέπει να βαδίζουν προς την ηθική τελεί­ωση. Τα όντα αυτά είναι ελεύθερα (αν και δημιουργήματα;) μέσα στην αγωνία τους, να επιλέξουν τον δρόμο τους. (Πώς, αφού υ­πάρχει η απειλή της ποινής; Ή δεν υπάρχει τέτοια απειλή;).

Η πιθανότητα αυτή, (αν και με ερωτηματικά) στέκει. Του­λάχιστον πιο στέρεα από την 1η. Εξηγεί πιο λογικά τη Φύση, τους νόμους της, γιατί προϋποθέτει τον σοφό σχεδιασμό κάποιου κατασκευαστή. Δεν έχει την ανάγκη της στήριξης του απόλυτα τυχερού ζαριού των συμπτώσεων. Τουλάχιστον δεν αντιφάσκει στα μέρη που ξεδιπλώνει τη λογική της.

Όμως:

Γκρεμίζεται πιο κάτω:

Και πώς δικαιολογείται μια σταγόνα αίμα; Ένα δευτερό­λεπτο πόνου;

Ποια αναγκαιότητα δικαιολογεί, ως τον μοναδικό δρόμο εκπλήρωσης του θείου σκοπού, τα παραπάνω;

Εγώ λέω καμιά. (Από δω αρχίζει η υπαρξιακή εξέγερση).

Υποπιθανότητα α:

Τα βασικά στοιχεία της 2ης πιθανότητας, με μια διαφορά: ο άνθρωπος ανήκει στην ίδια ομάδα με τους ιούς, τα μικρόβια, τα ζώα. Δηλαδή, δεν είναι το περιούσιο όν. Οπότε...(κατσαρίδες, μικρόβια της χολέρας, του τύφου, αδέλφια μας -τι καθυστερημέ­νη προσφώνηση-, μαζί μας κι εσείς, στην υπαρξιακή εξέγερση).

Υποπιθανότητα β:

Ναι, ο Θεός αφετηρία του Εαυτού Του και των πάντων. Αλλά ένας Θεός τραγικός, πέρα από την Ηθική. Οπότε... (κατσαρίδες, μικρόβια, ιοί, ζώα και Θεέ, αδέλφια, όλοι μαζί στην υπαρξιακή εξέγερση).

Δεν χρησιμοποίησα την λογική μου για την κατάχτηση του Απόλυτου, να ξεκαθαρίσω τους λογαριασμούς μου με την υπαρ­ξιακή, οντολογική μου περιέργεια. Όχι. Την χρησιμοποίησα για την αυτοκαταστροφή της. Πρέπει να πεθάνει πριν από μένα.

Η λογική περιέχει την αυτοαναίρεσή της. Ό,τι παράγει το κατασπαράζει, είναι καταδικασμένο ν’ απορριφθεί. (Άρα απορρί­πτεται κι αυτός ο συλλογισμός. Άρα απορριπτόμενος αναιρείται, για να ισχύσει. Και πάει λέγοντας).

Αδιέξοδο. Περίπου χάος.

https://www.smashwords.com/books/view/297301

 

ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ ΑΠΟ ΤΟ ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ

 

 

 

 

 

 

 

ΕΝΟΣ ΣΥΓΓΡΑΦΕΑ

 

 

 

 

 

 

 

(1999-2016) (2200 likes)

 

2016-01-07

(Γραμμένο στο καφέ του Πέρου)

? Ξανασκέφτομαι: Αν η αιματηρή, φονική αντιπαράθεση των όντων, είναι που δείχνει την Πρώτη Δημιουργό Αιτία ως ευρισκόμενη πέρα από τις έννοιες του Καλού και του Κακού, κάτι που είναι απόλυτα δικαιολογημένο μόνο  αν η Πρώτη Αιτία είναι η αυτοαιτία της Ύλης, ή η αυτοαιτία του Μηδενός.

https://www.smashwords.com/books/view/381261