ΘΕΑ ΑΠΟ ΤΑ ΧΤΙΣΜΕΝΑ ΠΑΡΑΘΥΡΑ

(4^ο βιβλίο της 11/Λογίας

ΥΠΑΡΞΙΑΚΗ ΑΝΑΡΧΙΑ/ΕΣΧΑΤΟΛΟΓΙΚΗ ΟΥΤΟΠΙΑ)

2 έντυπες εκδόσεις + 1 σε e-book)

Πλησιάζω το πρόβλημά μου σιγανά, χωρίς αυταπάτες, χω­ρίς άσκοπη ορμή, χωρίς ελπίδες. Χωρίς έτοιμες απαντήσεις. Θ’ αφήσω τις σκέψεις μου ν’ αυτοσχεδιάσουν.

Μπορώ να μαντέψω ένα τέλος από τη δομή της αρχής;

Ναι. Όπως παρατηρώντας το κουκούτσι μιας κερασιάς, μπορώ να φανταστώ τα κλαδιά, τ’ άνθη της.

Στις αφετηρίες λοιπόν. Στο κουκούτσι.

Πιθανότητα 1η:

Μια φύση, αίτιο του εαυτού της, από το «κουκούτσι» της Πρώτης Έκρηξης, γίνεται το «δέντρο» που, μέρος του, αντιλαμ­βάνομαι (το κύτταρο κάποιου φύλλου, ή μιας φλούδας του).

Το παράλογο, υποχρεωτικά, το διέπει το τυχαίο. Γιατί, σε αντίθετη περίπτωση, όπου θα υπάρχει ο σχεδιασμός, ο σκοπός, έχουμε μια Φύση με Νου. Δηλαδή, Φύση θεό.

Οι όποιοι φυσικοί νόμοι, λοιπόν, είναι παράγωγα του Τυ­χαίου. (Δεν έγιναν για να υπάρχει ο Κόσμος. Ο Κόσμος υπάρχει επειδή τυχαία έγιναν).

Στεγνή από σκοπό η «ζαριά» του Τυχαίου, έφερε τον αριθ­μό της Δημιουργίας. Θα μπορούσε και να μη την φέρει; Κυρίως ναι, γιατί στις αφετηρίες της, δεν πρέπει να ήταν μηχανιστικά αιτιοκρατική, πράγμα που έγινε στη συνέχεια.

Πάμε πιο κάτω: Η ανόργανη μορφή της ύλης, τυχαία πάντα, παράγει, κάτω από ειδικές συνθήκες, το ξεκίνημα των οργανι­κών μορφών. Το «ζάρι» συνεχίζει να φέρνει το σωστό νούμερο. Αποτέλεσμα: όντα με δισεκατομμύρια κύτταρα, με πολύπλοκους μηχανισμούς λειτουργίας, μ’ ένστικτα, με σκέψεις. Με όνειρα. Αποτέλεσμα: Το Τυχαίο διαρκώς να παράγει το αντίθετό του. Η τάξη, συνέχεια, εξέλιξη του Χάους. Το Άλογο, η κορωνίδα της Σοφίας! Αποτέλεσμα: Μια υλιστική ερμηνεία όλο μεταφυσική, που είναι πράγματι λογική, αιτιοκρατική, μετά, βέβαια, από την αντιλογική παραδοχή της αρχής.

Πρέπει να παραδεχτούμε ότι αυτό το «ερμηνευτικό» ζάρι, κόντρα στη λογική, έφερε άπειρες φορές τον τυχερό αριθμό.

Σε τι είναι πιο λογική η άποψη: η φύση αίτιο του εαυτού της, από κείνη: Ο Θεός αίτιο του εαυτού του;

Εγώ βλέπω μια ισοτιμία λογικής και παραλογισμού. Από κει και πέρα, το ν’ απαιτείς να φανεί η ύπαρξη του Θεού, στο ίσον μιας μαθηματικής εξίσωσης, είναι, μοιραίως, η «λογική» κατάληξη.

Το παράδοξο με τους υλιστές είναι ότι είπαν αμέτρητα σο­φά πράγματα, για τα πρώτα δευτερόλεπτα του «Μεγάλου Μπαμ», για τα πρώτα δισεκατομμύρια χρόνια, ούτε φράση όμως για την πριν από την έκρηξη κατάσταση. Είναι οι ερμηνευτές του Ορίου, του πεπερασμένου. Δεν μας είπαν ούτε μια φράση για το «κουκούτσι». (Αυτό είναι τρομερά χιουμοριστικό σημείο).

Όμως, πρέπει να είμαι συνοπτικός, καίριος.

Συνεχίζω, λοιπόν, χωρίς ανάσα.

Πιθανότητα 2η:

Ένας Θεός αίτιο του εαυτού του, για να δώσει αντικείμενο στην Αγάπη Του, δημιουργεί την ύλη, τα όντα που, κάποια από αυτά (γιατί όχι όλα;) πρέπει να βαδίζουν προς την ηθική τελεί­ωση. Τα όντα αυτά είναι ελεύθερα (αν και δημιουργήματα;) μέσα στην αγωνία τους, να επιλέξουν τον δρόμο τους. (Πώς, αφού υ­πάρχει η απειλή της ποινής; Ή δεν υπάρχει τέτοια απειλή;).

Η πιθανότητα αυτή, (αν και με ερωτηματικά) στέκει. Του­λάχιστον πιο στέρεα από την 1η. Εξηγεί πιο λογικά τη Φύση, τους νόμους της, γιατί προϋποθέτει τον σοφό σχεδιασμό κάποιου κατασκευαστή. Δεν έχει την ανάγκη της στήριξης του απόλυτα τυχερού ζαριού των συμπτώσεων. Τουλάχιστον δεν αντιφάσκει στα μέρη που ξεδιπλώνει τη λογική της.

Όμως:

Γκρεμίζεται πιο κάτω:

Και πώς δικαιολογείται μια σταγόνα αίμα; Ένα δευτερό­λεπτο πόνου;

Ποια αναγκαιότητα δικαιολογεί, ως τον μοναδικό δρόμο εκπλήρωσης του θείου σκοπού, τα παραπάνω;

Εγώ λέω καμιά. (Από δω αρχίζει η υπαρξιακή εξέγερση).

Υποπιθανότητα α:

Τα βασικά στοιχεία της 2ης πιθανότητας, με μια διαφορά: ο άνθρωπος ανήκει στην ίδια ομάδα με τους ιούς, τα μικρόβια, τα ζώα. Δηλαδή, δεν είναι το περιούσιο όν. Οπότε...(κατσαρίδες, μικρόβια της χολέρας, του τύφου, αδέλφια μας -τι καθυστερημέ­νη προσφώνηση-, μαζί μας κι εσείς, στην υπαρξιακή εξέγερση).

Υποπιθανότητα β:

Ναι, ο Θεός αφετηρία του Εαυτού Του και των πάντων. Αλλά ένας Θεός τραγικός, πέρα από την Ηθική. Οπότε... (κατσαρίδες, μικρόβια, ιοί, ζώα και Θεέ, αδέλφια, όλοι μαζί στην υπαρξιακή εξέγερση).

Δεν χρησιμοποίησα την λογική μου για την κατάχτηση του Απόλυτου, να ξεκαθαρίσω τους λογαριασμούς μου με την υπαρ­ξιακή, οντολογική μου περιέργεια. Όχι. Την χρησιμοποίησα για την αυτοκαταστροφή της. Πρέπει να πεθάνει πριν από μένα.

Η λογική περιέχει την αυτοαναίρεσή της. Ό,τι παράγει το κατασπαράζει, είναι καταδικασμένο ν’ απορριφθεί. (Άρα απορρί­πτεται κι αυτός ο συλλογισμός. Άρα απορριπτόμενος αναιρείται, για να ισχύσει. Και πάει λέγοντας).

Αδιέξοδο. Περίπου χάος.

https://www.smashwords.com/books/view/297301

 

ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ ΑΠΟ ΤΟ ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ

 

 

 

 

 

 

 

ΕΝΟΣ ΣΥΓΓΡΑΦΕΑ

 

 

 

 

 

 

 

(1999-2016) (2200 likes)

 

2016-01-07

(Γραμμένο στο καφέ του Πέρου)

? Ξανασκέφτομαι: Αν η αιματηρή, φονική αντιπαράθεση των όντων, είναι που δείχνει την Πρώτη Δημιουργό Αιτία ως ευρισκόμενη πέρα από τις έννοιες του Καλού και του Κακού, κάτι που είναι απόλυτα δικαιολογημένο μόνο  αν η Πρώτη Αιτία είναι η αυτοαιτία της Ύλης, ή η αυτοαιτία του Μηδενός.

https://www.smashwords.com/books/view/381261

 

 

Απόσπασμα 158 από το θεατρικό:

«ΜΙΑ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ»:

Δεν πειράζει». Φράση, στάση ζωής. Τί μένει για ένα θεό;»

Απόσπασμα συνέντευξής μου στον συγγραφέα

Κώστα Σταθόπουλο

στο περιοδικό:

STRANGE

(τεύχος 97 Απρίλης 07).

 

Κ.Σ.: Θα ήθελα να μας περιγράψετε πως εξελίχθηκε η οπτική σας στη διάρκεια του μακροχρόνιου συγγραφικού σας έργου, και ποιες ήταν οι αιτίες (ή οι αφορμές) που προκάλεσαν αυτή την εξέλιξη.

 

Δ.Φ: Θα μιλήσω μόνο για τις κορυφογραμμές των μεταβολών της οπτικής μου θεώρησης του Κόσμου.

Χρειάστηκε κάποτε να μεταφέρω μία άγνωστή μου μεσόκοπη γυναίκα σε νοσοκομείο, η οποία είχε χτυπηθεί από εγκεφαλικό επεισόδιο. Στη διάρκεια της διαδρομής μας προς το νοσοκομείο, είδα και ένιωσα την αγωνία και τον πόνο εκείνης της μοναχικής γυναίκας, η οποία, με το βλέμμα της, είχε γαντζωθεί πάνω μου. Ένας τεράστιος θάλαμος γεμάτος από βογκητά, επικλήσεις βοήθειας και σιωπές ετοιμοθάνατων με τύλιξε ασφυκτικά στην αίθουσα που καταλήξαμε. Τότε ήταν που αναδύθηκε από μέσα μου η ιδέα του βιβλίου:

«ΤΑ ΠΟΝΟΤΡΟΝΙΑ ΚΑΙ ΟΙ ΑΝΑΡΧΙΚΟΙ ΤΟΥ ΑΠΟΛΥΤΟΥ».

Η βασική μεταβολή της μέχρι τότε ματιάς μου θεώρησης του Κόσμου. Η γένεση μιας αναρχικής στάσης απέναντι στην Αιτία δημιουργίας του Κόσμου, για τους όρους της Ύπαρξης, για την αλληλοσφαγή των όντων, τον πόνο τους, για το υπαρξιακό άλυτο αίνιγμα που είχαν καταδικαστεί να προσπαθούν να λύσουν. Τότε ήταν που φαντάστηκα έναν Θεό να πλένει τα πόδια των δημιουργημάτων Του. Την υπέρτατη συμφιλίωση των όντων και του Δημιουργού τους. Τότε ήταν που ο υπαρξιακός αναρχισμός μου μετατράπηκε σε παράπονο, απορία για την οδύνη της κάθε ύπαρξης. Και αργότερα, σε ελπίδα, σε σχεδόν βεβαιότητα πως υπάρχει ένα Επέκεινα στον αντίποδα του αιματηρού Κόσμου που ζούμε και μία επαρκής εξήγηση για την σκοπιμότητα ύπαρξης του αίματος και του πόνου που βίωσαν όλα τα όντα. Τότε ήταν που φαντάστηκα το λιοντάρι να γλύφει το κεφάλι του ζαρκαδιού.

http://diamflorakis5.blogspot.gr/2013/08/blog-post_1765.html?view=sidebar

 

 

ΓΙΑ ΑΡΜΟΔΙΟΥΣ ΔΡΑΜΑΤΟΛΟΓΙΟΥ

ΣΚΗΝΟΘΕΤΕΣ, ΗΘΟΠΟΙΟΥΣ

Ένα διαδραστικό θέατρο στοχασμού

που το διαμορφώνουν, το επεκτείνουν οι θεατές

μαζί με τον συγγραφέα του:

(δωρεάν σε μορφή PDF και

στα βιβλιοπωλεία σε έντυπη έκδοση σε λίγες μέρες).

Στείλτε mail εδώ: fd@ath.forthnet.gr

για να σας το στείλουμε.

Απόσπασμα από το θεατρικό:

«ΜΙΑ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ»

Γυναίκα: (Όρθια παρατηρώντας την εικόνα του Ντοστογιέφσκι): Ο Μεγάλος Δάσκαλος! Η ομορφιά θα σώσει τον κόσμο… (Στρέφεται προς τον Γηραιό):

Συμφωνείτε με τη ρήση του;

Γηραιός: Αν εννοούσε την ομορφιά των αισθημάτων, των πράξεών μας, των βίων μας, συμφωνώ.

Γυναίκα: Τι σας αρέσει από το έργο του;

Γηραιός: Το βάθος της σκέψης του. Η αγάπη του για τον άνθρωπο. Η ευρεία διάσταση που χάρισε στο χριστιανισμό. Η πίστη του στον Χριστό, παρά την απορία, τη διαφωνία του για κάποια έργα του Δημιουργού. Η υπαρξιακή αγωνία του…

Το εξώφυλλο

της έντυπης έκδοσης

του θεατρικού έργου

που σύντομα θα κυκλοφορήσει.