ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ ΑΠΟ ΤΟ 11ο ΒΙΒΛΙΟ ΤΗΣ 11/ΛΟΓΙΑΣ:
«Η ΜΑΥΡΗ ΤΡΥΠΑ ΜΙΑΣ ΝΟΥΒΕΛΑΣ
ΠΟΥ ΚΑΤΑΠΙΕ ΤΟ ΣΥΜΠΑΝ ΤΟΥ ΑΙΣΘΗΤΟΥ»
(Σελίδες 131 – 132)
«Μήπως αυτή η αιματηρή δημιουργία είναι έργο
του λεγόμενου Κακού;».
«Όχι», απαντά κατηγορηματικά ο Καμενίδης.
«Τι αποκλείει αυτή την εκδοχή;.
«Αν ο Κόσμος του Αισθητού είχε αυτό το
πνεύμα δημιουργό, δεν θα υπήρχε μέσα του ούτε ένα δάκρυ συμπόνιας. Κι αν από
λάθος του υπήρχε, τότε σίγουρα το πνεύμα του Κακού θα πνιγόταν μέσα του».
«Λογικό επιχείρημα. Μένει λοιπόν η εκδοχή η
δημιουργία να είναι έργο του Θεού της Υπέρτατης Αγάπης, της Υπέρτατης Συγνώμης
και των άλλων καλών θεϊκών ιδιοτήτων. Όμως, σε αυτή την περίπτωση προβάλλουν
άλλα ερωτήματα, κατεδαφιστικά αυτής της εκδοχής ερωτήματα: Πώς είναι δυνατόν το
Πνεύμα του Καλού να δημιούργησε έναν Κόσμο αιματηρό, φονικό που τελικά πετά
στην χωματερή του Τίποτα όλες, ή σχεδόν όλες της υπάρξεις που δημιούργησε.
Γιατί δημιούργησε όντα με αριστοκρατικούς, φασιστικούς διαχωρισμούς ευφυΐας,
αισθημάτων, δικαιωμάτων. Με ποια
αισθήματα αντίκριζε το έργο του, που ακόμα κι ένας κολασμένος άνθρωπος δεν
αντέχει να παρακολουθήσει».
«Σωστά τα λέτε. Είναι και δικές μας σκέψεις,
απόψεις, βεβαιότητες πως ένας θεός του Υπέρτατου Καλού δεν είναι δυνατό να
δημιούργησε τον Κόσμο που σωστά περιγράψατε».
«Οπότε, ποια άλλη αιτία Δημιουργίας
απομένει;».
«Μία μόνο», λέει ο Καμενίδης κι εκεί
σταματά.
Έχει κάτι σκοτεινό το βλέμμα του
εμπλουτισμένο με πρωτόγνωρες εκλάμψεις. Περιμένω εναγωνίως τη επεξηγηματική συνέχεια,
που όμως δεν έρχεται.
«Τελικά, πού στέλνουμε τα αισθήματά μας;»
τον ρωτώ για να τον οδηγήσω σε μια απάντηση.
«Αν δεν βρείτε μόνος τον αποδέκτη της
αποστολής των αισθημάτων μας, τότε θα σας βοηθήσουμε να τον βρείτε. Πάντως,
γνωρίζοντας ή όχι τον αποδέκτη, να είστε σίγουρος πως αυτός τα λαμβάνει», μου
λέει δίνοντάς με το ύφος του να καταλάβω πως ο διάλογός μας έπρεπε να κλείσει
εδώ.
