Απόσπασμα από το 2^ο μυθιστόρημα της αστυνομικής 5/λογίας

που θα κυκλοφορήσει σε 2^η έντυπη έκδοση τον Δεκέμβρη:

Η ΟΑΣΗ ΜΙΑΣ ΦΡΑΣΗΣ

…………………………………………………………………………………………….

Όταν σας περιγράψω το περιεχόμενο της κασέτας, περιμένω να σας δημιουργηθεί έντονη απορία γιατί η Ράνια κι εγώ το εκτιμήσαμε ως σημαντικό γεγονός και στοιχείο της ψυχοσύνθεσης του Μανουσάκη. Στη συνέχεια όμως, αν σας πληροφορήσω πως ο Μανουσάκης, καθημερινά έβλεπε και ξαναέβλεπε το ολιγόλεπτο αυτό ντοκιμαντέρ, παρουσιάζοντας μία παράξενη εμμονή, βλέπω την απορίας σας να υποχωρεί.

Λοιπόν. Ένα ολιγόλεπτο ντοκιμαντέρ της National Geographic ήταν που έδειχνε, πολύ παραστατικά, τον θάνατο (και ό,τι προηγήθηκε και ακολούθησε) μίας αντιλόπης από ένα αιλουροειδές. Και ένας, στα ελληνικά, τίτλος που έλεγε αυτό: Η ΠΕΡΊΛΗΨΗ ΚΑΙ ΤΟ ΝΟΗΜΑ, που μας οδήγησε στην εκτίμηση που σας προανέφερα.

Πριν σας υποβάλω ένα ερώτημα, χρήσιμο θα είναι να σας περιγράψω πιο αναλυτικά το ολιγόλεπτο ντοκιμαντέρ. Λοιπόν: Το πρώτο πλάνο δείχνει μία αντιλόπη που βόσκει αμέριμνη στην όχθη μίας λίμνης κυκλωμένης από καλαμιές, σε κάποια
 αφρικάνικη σαβάνα. Το δεύτερο πλάνο δείχνει ένα στικτό αιλουροειδές σκυμμένο, σφιγμένο και χωμένο μέσα στις καλαμιές να παρακολουθεί την αντιλόπη. Ο φακός κάνει ζουμ στα μάτια του. Μεγάλα, αιμάτινα με σκοτεινιά στο βάθος τους. Το επόμενο πλάνο κάνει ζουμ στα μάτια της αντιλόπης. Βλέπω μία ηρεμία, μία αθωότητα μέσα τους. Στη συνέχεια ο φακός επιστρέφει στο αιλουροειδές. Το δείχνει να συσπειρώνει το σώμα του και μετά να εκτινάσσεται. Να καταπίνει την απόσταση που το χωρίζει από την αντιλόπη, στην οποία ο φακός επιστρέφει. Τη δείχνει ανήσυχη να στρέφει το κεφάλι της προς την πλευρά του αιλουροειδούς, και μετά, με τα μάτια πλημμυρισμένα από πανικό, να κάνει το πρώτο της άλμα προς την σωτηρία που όλο και απομακρύνεται. Λίγα δευτερόλεπτα αργότερα τα δόντια του αιλουροειδούς έχουν μπηχτεί στον λαιμό του και στα μάτια του μία απορία, ίσως και ένα παράπονο μαζί με τη φρίκη, το ανείπωτο του θανάτου.

Και τώρα το ερώτημα που θέλω να σας θέσω: Τι υπάρχει για σας μέσα στις σκηνές που προσπάθησα να σας περιγράψω. Τι σημαίνει το: Η ΠΕΡΙΛΗΨΗ ΚΑΙ ΤΟ ΝΟΗΜΑ του τίτλου που έφερε το ντοκιμαντέρ; Ποια περίληψη υπαινίσσεται, ποιο νόημα; Γιατί ο Μανουσάκης έβλεπε και ξαναέβλεπε τον φόνο μίας αντιλόπης;

https://www.smashwords.com/books/view/308561

 

 

ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ ΑΠΟ ΤΟ

 ΤΟ ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ

 ΕΝΟΣ ΣΥΓΓΡΑΦΕΑ (797 likes)

2014-05-10 (496)

 

? Κι αυτό από τον «ΕΧΘΡΟ»: Το αιλουροειδές σώμα που κινείται μέσα στο σκοτάδι της νύχτας, είναι ανθρώπινο, πιο συγκεκριμένα, είναι της Μόνικας. Λίγες μέρες και κάποια γεγονότα χρειάστηκαν, μόνο, για να τη μεταμορφώσει η βούλησή της για επιβίωση. Τώρα, το σύμπαν της Μόνικας, είναι ξεκάθαρα αντιμέτωπο με τα πάντα. Γνωρίζει αμετάκλητα, το μοναδικό νόμο που διέπει τα όντα: Αληθινό, σω­στό, καλό είναι ό,τι υπηρετεί την ανάγκη μου για ευτυχία, κατάκτηση, αιωνιότητα. Δηλαδή, ουσιαστικά, μόνο ο εαυτός μου. Ο άλλος άνθρωπος, τo’ άλλο ον, είναι μέσο για τους σκοπούς μου, ή εχθρός μου.

Και λέω: Ναι αυτή είναι η συμπύκνωση «Των Όρων της Ύπαρξης» που δεν θέσαμε, υποχρεωθήκαμε να υπακούσουμε, αποφασίσαμε να υπερβούμε μέσω των Θρησκειών, της Φιλοσοφίας, της Τέχνης, αλλά και της βοήθειας που μας προσφέρουν οι όροι της ύπαρξης (μέσω της αυτοαναίρεσής τους). Είναι τελικά το σενάριο της ύπαρξης των όντων τραγικό, αιματηρό, αινιγματικό, ακατανόητο, σαρκαστικό, αντιφατικό και κάπως ελπιδοφόρο. Ναι, άγιοι και φονιάδες είμαστε όλοι αθώοι. Ας αγκαλιαστούμε. Αυτό είναι το Μέλλον μας…

 

https://www.smashwords.com/books/view/381261

 

απόσπασμα από το 9^ο βιβλίο της 11/λογίας της

Υπαρξιακής Αναρχίας / Εσχατολογικής Ουτοπίας

Ο ΕΧΘΡΟΣ

(2 έντυπες εκδόσεις + 1 σε e-book):

Ê

(Ποια είναι η πατρίδα της αθωότητας μας, του πόθου μας για ενότητα, για αγάπη, αφού δεν είναι,, σε καμιά περίπτωση, το σφαγείο του πραγματικού; Το όνειρο, είπατε; Μα καλά, αυτό δεν είναι ένα παράγωγο του πραγματικού; Έστω και ως άρνηση, ή συμπλήρωση, ή προσπάθεια φυγής, το όνειρο δεν είναι αιχμάλω­το του πραγματικού, άρα και μια παγίδα για μας; Προσέχετε: Τα απόλυτα μεγέθη έχουν, πιστεύω, ένα βασικό χαρακτηριστικό: Δεν περιέχονται σε άλλα. Αν ο χωρόχρονος είναι πεπερασμένος, τότε, υποχρεωτικά, τον περιέχει ο Θεός ή το Τίποτα. Είναι, δη­λαδή, ένα, σχεδόν, μηδενικής έκτασης σημείο που εξαπλώνεται, για να καταρρεύσει -και το αντίστροφο, φυσικά-μέσα σ’ ένα α­πόλυτο μέγεθος. Τώρα, με το γνωστό επιχείρημα, πως από το τίποτα δε γεννιέται τίποτα, θέλω να πιστεύω πως ο Χωρόχρονος περιέχεται μέσα στον Θεό. Ταυτόχρονα, πιστεύω πως μέσα στον πεπερασμένο χωρόχρονο υπάρχει ένα μέγεθος που τείνει προς τ⁷ απόλυτο: Η Βούληση των όντων για ελευθερία. Κι αυτή η βού­ληση., κυρίως, είναι που μ’ έκανε να φανταστώ την ιστορία που διαβάζετε. Κοντολογίς, πρόκειται για μια παραλλαγή σταύρω­σης. Για σύγκρουση του Απόλυτου με τον εαυτό του. Όσο για τους πραγματιστές, τους αιτιοκράτες, τους υλιστές και μερικούς ιδεαλιστές που ταξίδεψαν με τ⁷ όχημα της ιστορίας μου μέχρι εδώ, έχω να πω αυτό: φυσικά, πρόκειται για ψευδοπρόβλημα που τίθεται στον χώρο του φανταστικού του αφηρημένου, οπότε, είναι καιρός να κατέβουν από την ιστορία μου που, υποτίθεται πως, ξετυλίγεται κατά τη διάρκεια της αντιστροφής του δεύτε­ροί νόμου της θερμοδυναμικής. -ξετυλίγεται, δηλαδή σ’ ένα Σύμπαν το οποίο καταρρέει,, κερδίζοντας σ’ ενέργεια και τάξη, σ’ ένα Σύμπαν όπου η Φαντασία ορίζει την Ουτοπία των ουτοπιών).

 

https://www.smashwords.com/books/view/306378

ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ ΑΠΟ ΤΟ

 ΤΟ ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ

 ΕΝΟΣ ΣΥΓΓΡΑΦΕΑ (797 likes)

(ή τα σύνορα της περίληψης του Κόσμου μας)

 1/12/1999 (11)

 Ø "Τα μόνα πραγματικά σύνορα μεταξύ των λαών, είναι τα ταξικά", έγραψε κάποιος σ' ένα τοίχο της γειτονιάς μου.

 Τα μόνα (μέχρι τώρα) ακατανίκητα σύνορα, που προκαλούν τα όποια άλλα υπάρχουν (και είναι πολλά αυτά) είναι τα σύνορα του εγώ, ξανασκέφτηκα. 6 δις σύνορα έχει αυτή τη στιγμή ο μικρός μας πλανήτης. Κι όσο αυτά θα στέκουν ως απόρθητα κάστρα ανάμεσά μας, όλες οι ουμανιστικές προτάσεις (θρησκευτικές, φιλοσοφικές, πολιτικές) θα παραμένουν ευχάριστα όνειρα μιας εφιαλτικής πραγματικότητας.

Οι ταξικές κοινωνίες είναι μεν αιτιατό του καπιταλισμού, αλλά κι αυτός με τη σειρά του είναι αιτιατό της δομής του ανθρώπινου εγώ. Το οποίο εγώ είναι αιτιατό της υπερδομής των γονιδίων μας (που πιθανότατα περιέχουν και τη δυνατότητα μετατροπής τους, άρα και την Ελπίδα). Τα οποία είναι αιτιατό της υπερ-υπερδομής του πρώτου, σχεδόν μηδενικής έκτασης σωματιδίου που προκάλεσε την Μεγάλη Έκρηξη. Το οποίο είναι αιτιατό της Απόλυτης Αιτίας που ήταν η αυτοαιτία του Θεού, ή η αυτοαιτία της Ύλης. (Ήγουν, η εντελέχειά μας, το πεπρωμένο μας δεν βρίσκεται ούτε καν στα γονίδιά μας. Βρίσκεται μέσα στο πρώτο ελάχιστο σωματίδιο, το οποίο περιείχε τον χρόνο και την έκταση του σύμπαντος).

 Ê

 https://www.smashwords.com/books/view/381261

 

 

Από τα χρόνια αθωότητας της κριτικής.

1.        34^η άποψη:

Είπε (μεταξύ άλλων) ο Νίκος Κατσινόπουλος

Στο Περιοδικό: «ΑΝΕΞΗΓΗΤΟ» (2/87)

 

 η νοσταλγία της ουτοπίας

Είναι δύσκολο να κατατάξεις τον Διαμαντή Φλωράκη στην αμιγή επιστημονική φαντασία, γιατί το έργο του είναι πιο ευρύ και πιο πλούσιο. Ο ίδιος ονομάζει τα έργα του «μυθιστορήματα εσχατολογικής ουτοπίας» και πιο κάτω μας εξηγεί τι εννοεί με τον όρο αυτό. Ωστόσο, δεν θα ήταν άτοπο να μιλήσουμε για το «φαινόμενο Φλωράκη». Γιατί ο Διαμαντής Φλωράκης, ένας από τους καλύτερους σήμερα Έλληνες συγγραφείς στο χώρο της προωθημένης λογοτεχνίας, συνδέει με εκπληκτικό τρόπο την υπαρξιακή αναζήτηση με την επιστημονική φαντασία, πολλές φορές μέσα από τη ροή μιας φαινομενικά απλής αστυνομικής ιστορίας. Αλλά αυτό δεν γίνεται τυχαία. Αν και ο άνθρωπος διψά για αθωότητα, οι ενέργειές του, σπασμωδικές και αβέβαιες, τον οδηγούν στο αίμα, τον πόνο, την ενοχή, την αγριότητα, το μίσος και τους άλλους εφιάλτες.

Γεννημένος στην Αθήνα, το 1935, ο Διαμαντής Φλωράκης έχει ασχοληθεί με τη φιλοσοφία και τον κινηματογράφο, ενώ μέχρι πριν λίγο καιρό ήταν εκδότης του περιοδικού «Σκέψη και Τέχνη». Η λογοτεχνική προσφορά του συνοψίζεται σε δέκα βιβλία, από τα οποία, τα τελευταία έξι, είναι μυθιστορήματα ή νουβέλες εσχατολογικής ουτοπίας: Επιστροφή Στο Μέλλον (1973), Τα Πονοτρόνια Και Οι Αναρχικοί Του Απόλυτου (1975),Εισβολή Στο Αύριο (1978), Θέα Από Τα Χτισμένα Παράθυρα (1981)…

γερμανική σύσταση

http://www.englishbooks.xtme.de/2014/06/samstag-schokolade-und-ein-neuer-blick-auf-harry-potter-gute-englische-ebooks-fuer-kindle-gratis-oder-guenstig/

 

ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ ΑΠΟ ΤΟ

 ΤΟ ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ

 ΕΝΟΣ ΣΥΓΓΡΑΦΕΑ (797 likes)

2013-12-28 (470)

 

? Και πάλι από το «ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΣΤΟ ΜΕΛΛΟΝ»: (Οι ερ­μη­νευ­τι­κές αυ­τα­πά­τες θα τα­ξι­δεύ­ουν μέ­χρι την ά­κρη του χρό­νου. Μέ­χρι την ά­κρη του μέλ­λο­ντος, φο­ρώ­ντας τις μά­σκες των α­λη­θειών της ε­ξέ­λι­ξης. Όμως, δεν εί­ναι ό­λες οι αυ­τα­πά­τες κα­κές. Αυ­τές πά­ντως δεν εί­ναι. Για­τί προ­σφέ­ρουν έ­να στα­θε­ρό ση­μεί­ο α­να­φο­ράς).

 

Και σκέφτομαι: Ναι, μας προσφέρουν ένα σταθερό (προσωρινά) σημείο ερμηνευτικής αναφοράς, το οποίο μας χαρίζει την ψευδαίσθηση πως έχουμε λύσει το απόλυτο Αίνιγμα της Ύπαρξής μας και του σύμπαντος Κόσμου. Και καλά κάνουμε…

 

https://www.smashwords.com/books/view/381261

 

Για τους αγγλομαθείς του πλανήτη:

Φαντασία - Στοχασμός

http://www.amazon.com/Diamandis-Florakis/e/B009Z0IEZE