Απόσπασμα από το μυθιστόρημα:

Η ΟΑΣΗ ΜΙΑΣ ΦΡΑΣΗΣ

(1 έντυπη έκδοση + 1 σε e-book)

 

Πήρα το ηλεκτρονικό γράμμα που μου έδωσε ο Ανδρέου και διάβασα αυτά:

 

Σενάριο για ένα τέλος:

Κάποια έναστρη νύχτα πάνω από τους τάφους ενός ζευγαριού αδικημένων, πονεμένων αυτοχείρων γερόντων: Ο Β. Μ. ατενίζοντας το χάος μέσα στο οποίο λαμπίριζαν τ΄ αστέρια, μίλησε έτσι:

Δεν κοίταξες ποτέ κάτω.

Απουσίαζες στη Χιροσίμα, στο Ναγκασάκι, στα στρατόπεδα

 συγκέντρωσης, στα γκουλάκ, στους σεισμούς, στις πλημμύρες σε όλες τις φυσικές καταστροφές, στις επιδημίες, στις αλληλοσφαγές μας, από όλα τα κρεβάτια του πόνου, από τις μάνες που έκλαιγαν τα παιδιά τους, από όλα τα άδικα που υπέστησαν και προκάλεσαν τα πλάσματά σου. Δεν άκουσες ούτε μία προσευχή, μία ικεσία. Ποτέ δεν σταμάτησες το Άδικο, το Κακό. Δεν επιβράβευσες τα αντίθετά τους. Η μοναδική φορά που ήρθες κοντά μας ήταν για να μας υποσχεθείς τον αντίποδα αυτών που βιώσαμε, όμως πέρα από τον Γολγοθά, κι αυτό όχι για όλους. Τη στιγμή που εμείς, απλώς ακολουθήσαμε πιστά το ακατανόητα αιματηρό σενάριο της Ύπαρξης, το αγκάλιασμα όλων με όλους, στο βάθος της ψυχής μας ποθήσαμε, ονειρευτήκαμε. Μας όρισες, άγνωστο γιατί, ως επιδιορθωτές των ηθικών κακοτεχνιών του Κόσμου, χωρίς να μας οπλίσεις με τα αναγκαία μέσα γι΄ αυτόν τον ρόλο. Έκρυψες στα πιο σκοτεινά σημεία του νου μας τα κλειδιά της ερμηνείας του Υλικού Κόσμου, του και μόνου απτά υπαρκτού. Και το πιο ακατανόητο, μας άφησες να σηκώνουμε το βάρος μίας ενοχής που δεν μας ανήκει. Δεν μας εξήγησες ποτέ γιατί άφησες να χυθεί το αίμα των αθώων. Γιατί μας έριξες μέσα στα άπειρα μεγέθη της Δημιουργίας Σου. Δεν μας μίλησες ποτέ για την υπαρξιακή μας αθωότητα

Για όλα αυτά, η εξεγερμένη ψυχή μου πόθησε τον παράδεισο του Τίποτα…

Ύστερα, Ο Β. Μ. έβγαλε από τη μέση του ένα στιλέτο και αφήνοντας μία πρωτάκουστη κραυγή, το βύθισε στην καρδιά του, εξαπολύοντας έτσι το Όχι του ενάντια στη Δημιουργία.

 

https://www.smashwords.com/books/view/308561

1.      1^η άποψη:

            Ø Δημήτρης Χορόσκελης: (περιοδικό «ΕΞΩΣΤΗΣ» Θεσσαλονίκης, τεύχος 296 26/10/95 για τη δεκαλογία της: «ΑΝΑΡΧΙΑ»): Με το δέκατο μυθιστόρημα,με τον τίτλο «ΤΟ ΣΥΝΔΡΟΜΟ ΤΟΥ ΧΑΟΥΣ», ολοκληρώνεται η φιλόδοξη δεκαλογία «Εσχατολογικής Ουτοπίας» του Διαμαντή Φλωράκη. Η περίπτωση του συγγραφέα μοιάζει με διάττοντα αστέρα, τόσο στο ελληνικό, όσο και στο παγκόσμιο λογοτεχνικό στερέωμα. Εδώ και23 χρόνια ασχολείται, μοναχικά και μεθοδικά, με βασικά και ουσιώδη θέματα που έχουν σχέση με τη φιλοσοφία, την οντολογία, τη μεταφυσική, την ηθική και τη θεολογία. Το είδος –πρόσχημα μέσα στα πλαίσια του οποίου εντάσσει τη δράση των βιβλίων του, είναι αναπόφευκτα η επιστημονική φαντασία, αλλά δοσμένη μέσα από μία εντελώς ιδιότυπη οπτική γωνία και θεώρηση. Ο συγγραφέας ξεκαθαρίζει την αγγλοσαξωνική εκδοχή αυτού του είδους από τα πολυάριθμα πρόσωπα και τα φουτουριστικά σκηνικά, και επιδίδεται κυρίως σε μία φιλοσοφική σκηνοθεσία ιδεών κι εννοιών, χρησιμοποιώντας ένα ελάχιστο δράσης, πλοκής και πρωταγωνιστών. Τα βασικά χαρακτηριστικά του έργου του Διαμαντή Φλωράκη είναι κυρίως δύο:

 

α: Η φιλοσοφική –θεολογική θεματολογία. Ο πρωταγωνιστής ενός παλιότερου έργου του συγγραφέα αναρωτιέται: «Θα την τελειώσει κάποτε ο θεός την Ιστορία του Κόσμου; Κι αν την τελειώσει, στο τέρμα της θα υπάρχει η Ερμηνεία; Κι αν υπάρχει θα είναι στο ύψος μας; Κι αν είναι στο ύψος μας, θα είναι στο χθεσινό, το σημερινό ή το αυριανό; Ρωτώ για να ξέρω αν ήδη είμαστε, ή πρόκειται να γίνουμε ισοϋψείς , με το Απόλυτο».

 

Παρόμοια μεταφυσικά ερωτήματα, ο πόνος σαν βασικό συστατικό των όντων, η ύπαρξη, ή η ανυπαρξία του θεού, η κόλαση της ύλης, η πάλη του Καλού και του Κακού, είναι τα κύρια θέματα που πρωταγωνιστούν σε όλα τα έργα του συγγραφέα. Στη «Νοσταλγία Του Τίποτα» διαπραγματεύεται μία τηλεοπτική επίθεση του Καλού εναντίον του Κακού. Στο «Επιστροφή στο Μέλλον» περιγράφει μία ιδανική κοινωνία που φθίνει από την υπερβολική τελειότητα και όπου η ζωή αποκτά ενδιαφέρον ύστερα από μία αναζωπύρωση του Κακού. Στα «Πονοτρόνια Και Οι Αναρχικοί Του Απόλυτου» σκηνοθετεί την εξέγερση μίας ομάδας ανθρώπων ενάντια σε ένα παράλογο Σύμπαν κάποιου σαδιστή θεού. Στην «Έσχατη Αναρχία» φαντάζεται την πλήρη ανατροπή των φυσικών νόμων και την αλληλοεισδοχή δύο παράλληλων και διαμετρικά αντίθετων κόσμων. Στον «Εχθρό», ο ήρωας, ένας φαινομενικά αιμοσταγής και κυνικός εξολοθρευτής, ωθεί στα άκρα τις φονικές του παρορμήσεις, καταστρέφοντας τελικά ολόκληρη τη Γη. Όλα τα όντα είναι παγιδευμένα σε ένα αιματηρό παιχνίδι. «Κάποια στιγμή, όχι μακρινή, θα καταλάβεις πως ο εχθρός είναι οι άλλοι», λέει κάπου χαρακτηριστικά. Έχοντας τελικά εξαντλήσει όλες τις δυνατότητες του κακού και καταστρέφοντας τη Δημιουργία, εκδικείται τον ίδιο το Θεό, που μας έπλασε κατ΄ εικόνα και καθ΄ ομοίωσή Του. Στο τελευταίο βιβλίο της δεκαλογίας του. «Το Σύνδρομο Του Χάους», μία μυστηριώδη ασθένεια εξαπλώνεται, πλήττοντας κι εξολοθρεύοντας τους τελευταίους καλούς του Κόσμου. Μία σε βάθος έρευνα του ήρωα – ντετέκτιβ, αποκαλύπτει την ύπουλη σκευωρία του Κακού, με σκοπό την τελική επικράτησή του.

β:η μινιμαλιστική – χαοτική γραφή. Το κύριο χαρακτηριστική της γραφής του Διαμαντή Φλωράκη, είναι ο λεκτικός μινιμαλισμός (ολιγοσέλιδα αλλά νοηματικά πυκνά βιβλία) και η χαοτική δομή της. Ενώ τα έργα του αρχίζουν με μία σταθερά δομημένη ιστορία και με συγκεκριμένα ερωτήματα, συχνά καταλήγουν χαοτικά, χωρίς παγιωμένα συμπεράσματα και δίχως οριστικές απαντήσεις γιατί, όπως είναι γνωστό,«το χάος γεννά τάξη και η τάξη χάος». Ο συγγραφέας καταλύει, περιγράφοντάς τα,όλα τα πιθανά σύμπαντα και τις οντολογικές εκδοχές τους, σαν να πρόκειται μέσα από αυτή την αποκαλυπτική και γενικευμένη ιδεατή αποδόμηση να αναδυθούν αυθόρμητα οι απαντήσεις του θεού, το μοντέλο του ιδανικού Σύμπαντος, ή ακόμη η επικράτεια των άφθαρτων και τέλειων πλατωνικών ιδεών. Κάθε βιβλίο της δεκαλογίας είναι ένα fraktal, απόσπασμα που καθρεφτίζει μία εκτενέστερη πιθανή πραγματικότητα, απειροστό κομμάτι ενός γιγαντιαίου καλειδοσκόπου, όπου οι αντανακλάσεις όλων των εσχατολογικών πιθανοτήτων, συνθέτουν την Ολική Πραγματικότητα. Ο Διαμαντής Φλωράκης χαρακτηρίζει τα βιβλία του εσχατολογικές ουτοπίες, αλλά σήμερα γνωρίζουμε περισσότερο από ποτέ , ότι η έννοια αυτή συνεχώς αποδυναμώνεται. Ο γνωστός άγγλος φυσικός Τζων Γκρίμπιν, στο βιβλίο του«Τα Μυστήρια του Χρόνου», υποστηρίζει τη θέση ότι ζούμε σε ένα Σύμπαν όπου όλα είναι πιθανά. Ίσως ακόμη και αυτές οι «εσχατολογικές Ουτοπίες», του ερευνητή του Απόλυτου, του Διαμαντή Φλωράκη.

 

Και:

Η Άποψη για την Άποψη:

Ο κύριος Χορόσκελης είναι ένας συγγραφέας – κριτικός που έκανε τον κόπο να αγοράσει (!), διαβάσει, μελετήσει 10 βιβλία μου με αγάπη κι ενδιαφέρον κι έγραψε την εύστοχη (κατά τη γνώμη μου) σύνοψη, αλλά και αξιολόγηση της τότε 10/λογίας μου. Κι όχι μόνο αυτό, αλλά κυρίως προσπάθησε να υλοποιήσει τον κύριο στόχο ενός κριτικού που είναι η ανάδειξη ενός άξιου έργου. «Θα πω σήμερα κιόλας στον Πρετεντέρη του ΒΗΜΑΤΟΣ που είναι φίλος από την κοινή αυτοεξορία μας στο Παρίσι την περίοδο της χούντας, να κάνει κάτι γι αυτά τα έργα», μου είπε όταν ήρθε στο γραφείο μου, άγνωστός μου μέχρι τότε, ο κ. Χορόσκελης. «Δεν πιστεύω πως ο Πρετεντέρης θα σου κάνει αυτή τη χάρη», του είπα. Και του εξήγησα γιατί: «Οι δημοσιογράφοι γράφουν στα έντυπα που εργάζονται μόνο για δικά τους βιβλία, συναδέλφων τους, φίλων τους, συγγραφέων που οι εκδότες τους διαφημίζονται στα έντυπά τους και σπάνια (για άλλοθι) για κάποιον συγγραφέα που δεν ανήκει σ΄ αυτές τις κατηγορίες». Και την επομένη φυσικά δικαιώθηκα. (Ε, με κάποιες δεκαετίες πείρας στον χώρο, δεν ήταν και δύσκολο). 5 αστέρια λοιπόν στη κριτική του κ. Χορόσκελη κι ένα πεντάστερο ευχαριστώ! Κι 1 δεν «πειράζει» για τον κ. Πρετεντέρη.

http://diamflorakis5.blogspot.gr/?view=sidebar#!/2014/08/60.html

Η 14^η άποψη:

http://diamflorakis5.blogspot.gr/?view=sidebar#!/2014/08/60.html

Απόσπασμα από την 3^η έντυπη έκδοση

(που σύντομα θα κυκλοφορήσει)

του μυθιστορήματος:

«ΠΕΡΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΡΗΜΟ ΤΟΥ ΜΙΣΟΥΣ»

(μια άλλη διάσταση του αστυνομικού μυθιστορήματος)

 

 Ο ΡΟΒΥΡΟΣ ΚΑΤΗΦΟΡΙΖΕΙ ένα πράσινο λόφο. Ξη­μερώνει. Δυο τρία χιλιόμετρα πιο κάτω αρχίζει μία θάλασσα, της οποίας το τέλος σβήνει στο βάθος του ορίζοντα. Είναι μία αίσθηση συμφιλίωσης μέσα του. Κάτι λυτρωτικό, απέραντα φιλικό, αλλά άγνωστο φωλιάζει μέσα του, αλλά και παντού ολόγυρα, μέχρι πέρα, στο βάθος του χώρου. Υπάρχει μία άδηλη υ­πόσχεση μέσα του. Καταλαβαίνει πως διασχίζει ένα απέραντο όνειρο.

Ξαφνικά, μέσα στην ησυχία του τοπίου, ακούγονται παιδικές φωνές, γέλια. Γυρίζει και βλέπει πίσω του μία ομάδα μικρών παιδιών να κατηφορίζει προς το μέρος του, χαιρετώντας τον. Όταν τον πλησιά­ζουν, κάτι αποδυναμώνεται από την αίσθηση που υ­πάρχει στο είναι του.

"Μα, πρόκειται για τα παιδιά που... Για τα δεκαε­πτά παιδιά...”, λέει, άγνωστο σε ποιον.

Τα παιδιά τώρα έχουν φτιάξει έναν κύκλο χαράς και παιχνιδιού γύρω του. Θέλει κάτι να τους πει, αλ­λά δεν μπορεί να μιλήσει. Προσπαθεί, προσπαθεί, αλλά η λέξη που θέλει να προφέρει, δε σχηματίζεται. Τη γνωρίζει. Τη νιώθει. Όμως, δεν μπορεί να την κάνει ήχο. "Ροβύρο, δεν πειράζει", του λένε τα παιδιά. "Δεν πειράζει" και αρχίζουν ν’ απομακρύνονται γοργά, κατηφορίζοντας προς τη θάλασσα.

Η αίσθηση που τον κατέχει, αρχίζει να επανέρχε­ται στην πρώτη της ένταση. (Είναι η αίσθηση που πα­ράγει η Συγγνώμη, η αμφίδρομη αίσθηση που θα φέ­ρει η ερμηνεία του Κόσμου, από το Ελάχιστο στο Μέ­γιστο. Από τα όντα στο Ον. Και αντίστροφα).

Όταν τα γέλια και οι χαρούμενες φωνές των παι­διών σβήνουν, ο Ροβύρος, από ένα βύθισμα του εδά­φους, βλέπει ξαφνικά έναν άντρα να του χαμογελά. Αμέσως τα συναισθήματά του διαμορφώνονται ό­πως, πριν λίγο, και με τα παιδιά.

"Μα είναι ο φονιάς των δικών μου, που σκότωσα", μονολογεί.

"Δεν πειράζει, Ροβύρο", του κάνει ο άντρας χαμο­γελώντας πάντα. "Θα συναντηθούμε όλοι στην παρα­λία".

Λίγο πιο κάτω, συναντά, διαδοχικά, όλα τα θύματά του.

"Δεν πειράζει, Ροβύρο", του λένε όλα με χαμόγελο. Με πειστικότητα.

 

Πλησιάζοντας στη παραλία, βρίσκεται πάνω από το μυχό ενός κόλπου. Είναι κόσμος, ιστιοφόρα και υ­λοποιημένα όνειρα μέσα στον κόλπο. Είναι η αντι­στροφή του Κόσμου, μέσα εκεί. Το Επέκεινα. Η Πε­τρούλα, η Αναστασία, οι γονείς, οι φίλοι, οι γνωστοί, οι άγνωστοι. Τα ζώα, τα φυτά Γενικά, όλοι όσοι και όσα υπήρξαν και του λένε:

"Δεν πειράζει Ροβύρο. Δεν πειράζει. Έλα".

Είναι εκείνο που έπρεπε να είναι, το Είναι του Κό­σμου, μέσα στον κόλπο. Αυτοπροσώπως, ο Θεός, φο­ρώντας την τελευταία Του μάσκα. (Πίσω από την έ­σχατη μάσκα τον Θεού, υπάρχει το πρόσωπο των ο­νείρων μας. Και υπήρξαν όμορφα, αγαθά, όλο αγάπη τα όνειρα των όντων).

Τρέχει ένα αεράκι πάνω από τον κόλπο, πάνω από τη θάλασσα. Άσπρα θαλασσοπούλια φτερουγίζουν ανάμεσα στο γαλάζιο του ουρανού και της θάλασ­σας. Τα πλοία με τ’ ανοιχτά πανιά ταξιδεύουν για τη χώρα που βρίσκεται πίσω από τον ορίζοντα. Για το έσχατο όνειρο. (Πάλι γι’ αυτό το Όνειρο σας μιλάω).

Ο Ροβύρος, η Πετρούλα και η Αναστασία, ακου­μπισμένοι, αγκαλιασμένοι σε κάποια πλώρη, ρουφά­νε αχόρταγα την αρμύρα της θάλασσας, τον πρόλογο εκείνου που έρχεται.

Ξαφνικά, παράλογα, μέσα στο απέραντο μπλε, πέ­φτει η αστραπή του Πραγματικού και το όνειρο θρυμματίζεται.

Είναι πάνω σ’ ένα κρεβάτι, μέσα σ’ ένα μικρό, ά­σπρο δωμάτιο, ο Ροβύρος. Φυλακισμένος σ’ ένα κελί της πραγματικότητας είναι, με τις μνήμες του έτοιμες να τον κατασπαράξουν.

"Ελάτε να φάτε ό,τι απέμεινε", ψιθυρίζει.

https://www.smashwords.com/books/view/308902

Μια κριτική για το

ΠΕΡΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΡΗΜΟ ΤΟΥ ΜΙΣΟΥΣ

Θανάσης Μάργαρης (εφημερίδα Ελευθερία –ένθετο: Reporter- Λάρισας 18/6/1995):

«…Ο Δ. Φ. μετά τα δέκα βιβλία εσχατολογικής ουτοπίας κυκλοφόρησε πρόσφατα το νέο βιβλίο του Πέρα Από Την Έρημο Του Μίσους, ακολουθώντας ένα νέο στυλ και μία ρέουσα γραφή, δημιουργώντας έτσι μία μυθιστορία πολιτικής φαντασίας, πρωτόγνωρη για Έλληνα συγγραφέα… Ένα φιλοσοφικό δοκίμιο το βιβλίο του Δ. Φ. με μία γραφή όμως απλή και αγχώδη, νευρική και τολμηρή. Ένα θρίλερ, κατά τη γνώμη μου, που θα καθηλώσει τον αναγνώστη, μέχρι την απροσδόκητη κατάληξή του…».

https://www.smashwords.com/books/view/308902

ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ ΑΠΟ ΤΟ

ΤΟ ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ

ΕΝΟΣ ΣΥΓΓΡΑΦΕΑ

(1999-2014)

2014-10-22 (529)

? Υπαρξιακό e-mail στον Φρίντριχ (ενώ συνεχίζω την ανάγνωση του «Αντίχριστου»): Δεν είδες την παγίδευση των όντων μέσα στους (φονικούς) όρους της Ύπαρξης και γι αυτό κατακρίνεις, εχθρεύεσαι τους αδύναμους, τη συμπόνια, τον οίκτο, την υπαρξιακή αλληλεγγύη, την   Αγάπη τελικά. Την κοινή πορεία προς το Επέκεινα. Ονειρεύτηκες τον άνθρωπο της δύναμης, τον πέρα από το Καλό και το κακό, και όχι των υπεράνθρωπο του Καλού που θα καταλύσει τους ακατανόητους Όρους της Ύπαρξης. Όλα αυτά όμως μέχρι τη στιγμή που αγκάλιασες εκείνο το άλογο που κάποιος το μαστίγωνε, αγκαλιάζοντας ταυτόχρονα και την έννοια της Υπαρξιακής Αγάπης. Τότε που ούρλιαξες προς την όποια Πρώτη Αιτία την απορία σου, το παράπονό σου, την εξέγερσή σου, την υπαρξιακή αναρχία σου, αλλά (ονειρεύομαι, ελπίζω) της είπες: Δεν πειράζει, μετατρέποντας τον υπεράνθρωπο της Αγάπης σε ισόθεο ον, που ίσως είναι ο τελικός προορισμός του (μας).

 

Για τους λίγους φίλους

και τους ακόμα λιγότερους

που ξυπνάνε πρωί:

8.30 – 9.15 π.μ. Δευτέρα – Παρασκευή

Είμαι στο café PEROS στο Κολωνάκι