Αυτό είναι κλοπη

Ή

Παγίδα;

http://grencompcatchking1970stopit.wordpress.com/2014/05/05/download-fb2-book-%CE%B7-%CE%BC%CE%B1%CF%8D%CF%81%CE%B7-%CF%84%CF%81%CF%8D%CF%80%CE%B1-%CE%BC%CE%B9%CE%B1%CF%82-%CE%BD%CE%BF%CF%85%CE%B2%CE%AD%CE%BB%CE%B1%CF%82-%CF%80%CE%BF%CF%85-%CE%BA%CE%B1%CF%84/

ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ ΑΠΟ ΤΟ ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ

ΕΝΟΣ ΣΥΓΓΡΑΦΕΑ

(1999-2014)

 

9/5/2002 (146)

ØΑναρωτιέμαι (με αφορμή τον φόνο δύο και τον βαρύτατο τραυματισμό είκοσι άλλων ανθρώπων –παιδιών στη συντριπτική πλειοψηφία τους-, από τον Μεξικάνο που οργίστηκε γιατί δεν τον άφηναν να περάσει με το φορτηγό του από το σημείο συγκέντρωσής τους!!!): Είναι η ψυχασθένεια αυτή που προκαλεί τη μέσα μας κόλαση, ή αυτή που την απελευθερώνει; (Τι γνωρίζει, ή νομίζει πως γνωρίζει, το υποσυνείδητό μας και είναι τόσο ερεβώδες;).

ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ ΑΠΟ ΤΟ ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ

ΕΝΟΣ ΣΥΓΓΡΑΦΕΑ

(1999-2014)

2013-12-29 (472)

? Από το «ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΣΤΟ ΜΕΛΛΟΝ» κι αυτό: Μι­λού­σαν για ει­ρή­νη σκο­τώ­νο­ντας. Ο­ρα­μα­τί­ζο­νταν την α­γά­πη πολεμώντας. Την ι­σό­τη­τα πο­θού­σαν, α­πο­κτώ­ντας πε­ρισ­σό­τε­ρα α­γα­θά και δύ­να­μη, για να την ε­πι­βάλ­λουν. Κά­πο­τε, ό­λοι πα­ρα­δέ­χτη­καν πως μό­νο η πνευ­μα­τι­κή τε­λειό­τη­τα, θα τους έ­φερ­νε ε­κεί που πο­θού­σαν και έ­πρε­πε. Αυ­τό ή­ταν το τε­λευ­ταί­ο τους λά­θος. Για­τί η πνευ­μα­τι­κή ά­νο­δος που τους χρεια­ζό­ταν για να πε­τύ­χουν ό,τι ο­ρα­μα­τί­στη­καν, για να υ­πάρ­ξει, προ­ϋ­πό­θε­τε τ' α­πο­τέ­λε­σμα των συν­θη­κών που ε­πε­δί­ω­καν. Κα­τά­λα­βαν δη­λα­δή πως α­να­ζη­τού­σαν την αρ­χή ε­νός κύ­κλου. Συνειδητοποίησαν πως χρεια­ζό­ταν να με­τα­τρέ­ψουν το αι­τια­τό σε αι­τί­α. (Σύσταση: Ξαναδιαβάστε τη φράση).

 

Και σκέφτομαι: Η άποψη εκείνων των φανταστικών, μυθιστορηματικών ανθρώπων σκοτώνει την Ελπίδα. Κι αυτός ο φόνος υποδηλώνει σαδιστική μανία της Πρώτης Αιτίας. Όμως, ούτε ο Θεός είναι λογικό να σκέφτεται έτσι , ούτε το Τυχαίο του Μηδενός είναι δυνατόν γενικά να σκέφτεται. Να δημιουργεί… (Αυτή είναι, παραδόξως, η πρόσφατη άποψη των οπαδών της υλιστικής ερμηνείας που ισχυρίζεται πως το Μηδέν είναι η Πρώτη Αιτία δημιουργίας του χωροχρονικού συνεχούς και των όντων του. Ήγουν: όπου η επιστήμη αρνείται τον εαυτόν της, την αιτιοκρατία της λογικής της πιστεύοντας πως εκ του Μηδενός είναι δυνατόν να παραχθεί κάτι! Δηλαδή, σχεδόν η μισή ανθρωπότητα στοχάζεται λάθος το κύριο ερώτημα του ανθρώπου. Και η άλλη μισή, φαντάζεται τον Θεό με λάθος προσωπείο- πιστεύει δηλαδή πως η Δικαιοσύνη είναι υπέρτερη αξία της Αγάπης-Σύσταση:Διαβάστε μέχρι την ερμηνεία της, την τελευταία φράση. Περιέχει το ανώτερο ποιοτικά προσωπείο του Θεού, μέχρι στιγμής. Ένα ακόμα δηλαδή από τα άπειρα άλλα που διαθέτει).

 

ελάτε...



ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ ΑΠΟ ΤΟ ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ

ΕΝΟΣ ΣΥΓΓΡΑΦΕΑ

(1999-2014)

 

24/3/2002 (116)

ØΟ ευθύγραμμος χρόνος σκορπίζει μία αίσθηση σκοπού, ελπίδας, επανόρθωσης. Αντίθετα, η αίσθηση του κυκλικού χρόνου μοιάζει μ΄ εκείνη του μάταιου, του άσκοπου, του Σισύφειου μαρτυρίου. Του χωρίς Θεό Κόσμου.

http://www.amazon.com/Diamandis-Florakis/e/B009Z0IEZE

ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ ΑΠΟ ΤΟ ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ

ΕΝΟΣ ΣΥΓΓΡΑΦΕΑ

(1999-2014)

16/12/06 (278)
ØΔιαισθάνομαι πως το Αίνιγμα της Ύπαρξης δεν αιχμαλωτίζεται μέσα στο Ναι ή Όχι της ύπαρξης του Θεού. Πως είναι ένα αίνιγμα που περιέχει ατέρμονα άλλα. Μου θυμίζει τις ρώσικες κούκλες. Κι αυτό, από μία άποψη δένει με το άπειρο μέγεθος του Θεού, των μεγεθών που μας περιβάλουν, του ίδιου του αινίγματος.

https://www.smashwords.com/profile/view/diamandisflorakis

 

ØΑπόσπασμα από την 3^η έκδοση του μυθιστορήματός μου:

ΤΟ ΣΥΝΔΡΟΜΟ ΤΟΥ ΧΑΟΥΣ

…………………………………………………………………

Και τώρα: Είμαστε σα θάλασσα χωρίς μπλε, αρμύρα, θαλασσοπούλια, νησιά, ακτές, άσπρα πανιά, κουπιά. Σα μάτια άδεια χωρίς έκφραση. Σαν ουρανός χωρίς την αίσθηση της απεραντοσύνης. Σα νύχτα χωρίς αστέρια, χωρίς τέλος. Σα φράση χωρίς νόημα. Σα φιλί από πέτρινα χείλη. Σα λουλούδια ψεύτικα, χωρίς άρωμα. Σαν ποίημα χωρίς ανάταση. Σαν όνειρο χωρίς υπέρβαση. Σαν ουτοπία που δεν μεταθέτει τα όρια του εφικτού. Σα μουσική ακατανόητη από το συναίσθημα. Σα δειλινό χωρίς συνειρμούς. Σαν θάνατος που δεν είναι είσοδος.

Είμαστε μια ανθρωπότητα που της λεηλάτησαν τα όνειρα. Είμαστε περίπου νεκροί.

Αλλά, ταυτόχρονα, είμαστε εμείς οι εναπομείναντες, σάρκινη μηχανή που διαθέτει όλα τα αναγκαία καύσιμα για να φτάσει στην άκρη του χρόνου.

Για όλα τα παραπάνω, χρειάστηκε να προηγηθεί το μέγιστο των εγκλημάτων. Να φορέσει ο Θεός τη μάσκα του ανύπαρκτου, του σκότους, του Χάους.

Δεν υπάρχει τώρα Τέχνη που να δείχνει δρόμους. Να λυτρώνει. Να εξανθρωπίζει.

Δεν υπάρχουν άνθρωποι για τον άνθρωπο. Κανείς δεν αγωνίζεται, δεν πεθαίνει για μια Ιδέα. Δεν δίνει το δάκρυ του, το χέρι του.

Εμείς που απομείναμε είμαστε η Κόλαση.

Όποιο ανθρώπινο λουλούδι ανθίζει, το ξεριζώνει το δρεπάνι του θανάτου. Γιατί κανένα «λουλούδι» δεν αποδέχεται τη λογική της πραγματικότητας.

Η δομή της ζωής, πάντα τιμωρούσε την ποιότητα. Τώρα όμως την αποκεφαλίζει.

Εντελέχεια της ζωής είναι ο εαυτός της. Η συνέχισή της.
Ποθούμε, αλλά δεν μπορούμε την ανάταση. Ούτε καν την προσπάθεια για ανάταση δεν αντέχουμε.

Έρχεται ο άνθρωπος του Χάους.

Ο νόμος της Εντροπίας σαπίζει τις ψυχές μας. Ο άνθρωπος αποκτά τη ζωική δύναμη που θα του επιτρέψει να ζήσει στον μέγιστο δυνατό χρόνο, πριν η Συμπαντική, απόλυτη Αταξία τον καταβροχθίσει.

(Είσαστε ακόμα στο σκοτάδι της φανταστικής μου ιστορίας; Ναι; Κουράγιο. Σε λίγο βγαίνουμε στο Φως! Στο Φως μίας οντολογικής αίσθησής μας για την ύπαρξη της Ελπίδας).

https://www.smashwords.com/books/view/305697