Απόσπασμα από μια συνέντευξή μου (την αναφέρει ο Φίλος – αδελφός Νίκος Θεοδώρου στο περιοδικό “ΥΦΟΣ” τεύχος 12 του 1985):

«Η πρόκληση του Απόλυτου είναι γενική και αφορά όλους. Όμως λίγοι από τους ανθρώπους την αποδέχονται κι ακόμα πιο λίγοι βγαίνουν νικητές στη σύγκρουση μαζί του. Γιατί ο μοναδικός τρόπος για να νικηθεί το Απόλυτο είναι η Θυσία. Ο θάνατος, η σταύρωση, ή η τρέλα δηλαδή. Αλλά για να πάψω να είμαι σκοτεινός, ας εξηγήσω τι εννοώ λέγοντας Απόλυτο. Λοιπόν, Απόλυτο για μένα, είναι το μέγεθος που περιβάλλει την Ύπαρξη. Με ότι μπορεί να περικλείει η λέξη Μέγεθος: Χώρος, Χρόνος, Υπαρξιακό Αίνιγμα, Έννοιες, Πόνος, Ερωτήματα. Ως γνωστόν είμαστε πεπερασμένα όντα. Δηλαδή έχουμε όρια. Και συμβαίνει να μας περικλείει κάτι το οποίο δεν έχει όρια – το Χωροχρονικό Συνεχές. Αυτό και μόνο δημιουργεί μια τραγωδία μέσα στην Ύπαρξη. Την κάθε ύπαρξη. (Ότι υπάρχει ποθεί το Απόλυτο Μέγεθος. Τη θεοποίηση. Την ελευθερία της Αυτοαιτίας)».

101+ απόψεις για τα έργα ενός συγγραφέα. Δείτε:

http://diamflorakis5.blogspot.gr/?view=sidebar#!/2014/08/60.html

 

102^η άποψη:

Περιοδικό Συμπαντικές «Διαδρομές»

(τεύχος 12, 8/2008 σελίδα 121 ανυπόγραφο άρθρο-

μάλλον του Γ. Σωτήρχου).

ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ ΑΠΟ ΤΟ ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ

ΕΝΟΣ ΣΥΓΓΡΑΦΕΑ

(1999-2013)

 

24/4/2006 (283)

Ø Ο γηραιός της παρέας είπε: Τον Θεό τον φαντάζομαι ως την απόλυτη έκφραση της Αγάπης που αγκαλιάζει ακόμα και το Κακό (κι αυτό θα αποτελέσει την αιτία της αυτοκατάλυσης του Κακού). Φαντάζομαι ακόμα πως η Απόλυτη Αγάπη έχει μία επαρκή εξήγηση (που δεν μπορώ να φανταστώ) στο γιατί της ύπαρξης του σφαγείου του Κόσμου.

https://www.smashwords.com/profile/view/diamandisflorakis

 

99^η άποψη:

Ίσως του Αγγ. Φουριώτη

στην «ΑΠΟΓΕΥΜΑΤΙΝΗ»

Δείτε εδώ την

97^η άποψη:

(Κι άλλος άγνωστος κριτικός σε άγνωστο έντυπο είπε):

https://plus.google.com/112854498464374601289#112854498464374601289/posts

ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ ΑΠΟ ΤΟ ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ

 

ΕΝΟΣ ΣΥΓΓΡΑΦΕΑ

 

(1999-2013)

 

19/4/2004 (258)

Ø Σκέφτομαι: Η συμπύκνωση της φιλοσοφίας του ντε Σαντ λέει αυτό:
«Υποταγή στις επιταγές της αμοράλ Φύσης, των ενστίκτων μας».
Λέει, δηλαδή, ακριβώς το αντίθετο εκείνου που πρεσβεύει η ουσία του ανθρώπινου πολιτισμού.
Το τραγικά παράξενο είναι πως ο μαρκήσιος δεν κατάλαβε πως υπήρξε κι αυτός ένα ακόμα θύμα της φιλοσοφίας που υποστήριξε. Τον κατάπιε κι αυτόν η ευτυχισμένη ζούγκλα των ορμέφυτων που ονειρευόταν.

Ê