Απόσπασμα από:
ΤΟ 15/χρονο (1999 – 2014)
ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΟ
ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ
ΕΝΟΣ
ΣΥΓΓΡΑΦΕΑ
Ê
2014-07-09 (509)
? Σκέφτομαι ξανά αυτό: (Τί χάθηκε από πλησιάσματα
που δεν έγιναν, ή δεν εκφράστηκαν σωστά!).
Τρίτη 8 Ιουλίου 2014
31η...
Για να κρίνουμε τους κρίνοντες:
31η
Άποψη:
Η Kathleen είπε:
Feb 11, 2012Kathleen rated it 5 of 5 stars
So I found this book in a used
book store in San Jose, no ISBN, no identifying numbers whatsoever except the
Greek publisher's mark in the cover, and I've never seen this author's work
anywhere else. I take it this book is a rarity (and I've seen it called a
"curiosity" when I google it) these days.
Paul Di Filipo says on Sfsite.com:
31,450,670. No, that's not a mistranslated title to Alfred Bester's famous story, "5,271,009." It's the actual name of the protagonist of the debut novel by a talented Greek sf author who is, sadly, little-known in Anglophone territories. Diamandis Florakis, still with us today, produced ten novels in his "Decalogy of Eschatological Utopia,"... If subsequent volumes rival the first, it's a monumental accomplishment.
With a definite Age of Aquarius vibe, the novel still remains timely, pondering such eternal conundrums as this: "Murdering, they spoke of peace; in envisioning peace, they warred." Stylistically reminiscent of Zamiatin, Lem, Bunch, and van Vogt, the book reads like the libretto for the next great rock opera by the Flaming Lips.
-sfsite.com
Here's my favorite passage:
"Did we ever happen, when communicating with beings of higher intellect, to ask them whether God exists?" asked a pupil.
"of course; this was one of our first questions," replied the teacher.
"And what did they reply?" the pupil asked again.
"That there is a third condition beyond the yes or the no concerning God's existence - a view they expressed for us in a mathematical equation."
"Have we solved this equation?"
"Not yet, because they are still dictating it to us."...
"Was it not possible to express the equation in a more condensed form?"
"Of course it was. But this would require an intelligence 81 times higher than that of the most intelligent human being."
-pg 52
THIS PART CONTAINS SOME MILD SPOILERS- PURISTS BEWARE
This book is so weird- at some moments it's so fast-paced and cataclysmic it almost seems Axe-Cop-esque; I mean like as though a 5-year-old boy thought this up (a whole planet-full of people are crucified by attackers, the robots become angry and slay all the attackers, then they grow remorseful for what they did and all commit suicide-- all in one paragraph, practically-- robots committing suicide!)
But this book is also highly philosophical- it culminates with one population which is striving to be "genuinely evil" exterminating a population which is striving to be "pure good" - and both sides seem at different times to be trying to PROVE that they are truly good and truly evil, and both sides encounter difficulties with this! The leader of the truly evil side finds himself realizing that he LOVES destruction, and that he therefore has something in common with his foes in that he LOVES-- and on the other side, the "good" leaders wonder whether they ought to retaliate by exterminating the evil population, which they could easily do, but this would compromise their ethos- even restricting others freedom of choice would be contradictory to their desire to be pure good. Thus in this book, goodness can only prove itself by way of self-sacrifice: in fact, the book goes so far as to propose that true and absolute goodness would sacrifice itself to save evil-- a rather extreme view, it seems to me, but interestingly executed. It is interesting that both those striving-to-be-evil and those striving-to-be-good find themselves grappling with how not to be tainted with their opposite, and evil seems not to be able to absolutely extract itself from good completely, while good has a way to extract itself from evil: through self-sacrifice, which is argued as a kind of absolute pinnacle of goodness.
I find alot of what Florakis has to say about good and evil very interesting, though I don't find myself agreeing whole-heartedly with what seems to be his view on the absolute-good, but I do appreciate a sci-fi novel that dives fully into the realm of philosophy and transcendental thought, and I think he executes it very well. For me personally, Florakis' ideas on goodness as that which would sacrifice itself for evil (which, logically, means that goodness will self-destruct as soon as evil enters the picture) makes me think back on this particular depiction of heaven and hell which I think might have begun in Medieval art and I think has continued in the present day. In this depiction, the saints and 'saved' are in heaven looking down on the sinners who are suffering in hell; and those looking down from heaven seem to have no reaction at all, or at times are even jeering at what they see. I feel like I still hear people refer to this idea in speech: "I'll be in heaven laughing when you're burning in hell!" I can still remember being a kid and hearing this kind of talk and thinking, if there was a person that was completely good, like angelic, and if they were shown people suffering in hell, they would surely say 'someone do something! help those people!', they would certainly never laugh at the sight- and perhaps, if they were really truly good, they would even say 'take me in their place!' but this is never the kind of scenario which seems to arise in stories of heaven and hell. (Really that whole depiction always seemed more like an elaborate revenge fantasy than anything else). So for me, Florakis' whole trajectory of goodness-as-self-sacrifice makes me think back on that picture of heaven and hell and how contradictory it always seemed-- and it makes me wonder whether Florakis is contemplating, commenting on, or reacting against Christian ideas of heaven and hell. It's possible.
All in all, a very very strange book, but I do think there is alot of very interesting thinking going on in it and it is very interesting to watch how Florakis takes this crazy extreme story and makes this deeply Philosophical statement through it, and plus there's lots of very interesting anecdotes and phrases throughout the book (note, this edition that I've got is absolutely LITTERED with typos, misspellings, and possibly translation errors, but I think the book I've got went through odd venues to get published) And I do think I
Paul Di Filipo says on Sfsite.com:
31,450,670. No, that's not a mistranslated title to Alfred Bester's famous story, "5,271,009." It's the actual name of the protagonist of the debut novel by a talented Greek sf author who is, sadly, little-known in Anglophone territories. Diamandis Florakis, still with us today, produced ten novels in his "Decalogy of Eschatological Utopia,"... If subsequent volumes rival the first, it's a monumental accomplishment.
With a definite Age of Aquarius vibe, the novel still remains timely, pondering such eternal conundrums as this: "Murdering, they spoke of peace; in envisioning peace, they warred." Stylistically reminiscent of Zamiatin, Lem, Bunch, and van Vogt, the book reads like the libretto for the next great rock opera by the Flaming Lips.
-sfsite.com
Here's my favorite passage:
"Did we ever happen, when communicating with beings of higher intellect, to ask them whether God exists?" asked a pupil.
"of course; this was one of our first questions," replied the teacher.
"And what did they reply?" the pupil asked again.
"That there is a third condition beyond the yes or the no concerning God's existence - a view they expressed for us in a mathematical equation."
"Have we solved this equation?"
"Not yet, because they are still dictating it to us."...
"Was it not possible to express the equation in a more condensed form?"
"Of course it was. But this would require an intelligence 81 times higher than that of the most intelligent human being."
-pg 52
THIS PART CONTAINS SOME MILD SPOILERS- PURISTS BEWARE
This book is so weird- at some moments it's so fast-paced and cataclysmic it almost seems Axe-Cop-esque; I mean like as though a 5-year-old boy thought this up (a whole planet-full of people are crucified by attackers, the robots become angry and slay all the attackers, then they grow remorseful for what they did and all commit suicide-- all in one paragraph, practically-- robots committing suicide!)
But this book is also highly philosophical- it culminates with one population which is striving to be "genuinely evil" exterminating a population which is striving to be "pure good" - and both sides seem at different times to be trying to PROVE that they are truly good and truly evil, and both sides encounter difficulties with this! The leader of the truly evil side finds himself realizing that he LOVES destruction, and that he therefore has something in common with his foes in that he LOVES-- and on the other side, the "good" leaders wonder whether they ought to retaliate by exterminating the evil population, which they could easily do, but this would compromise their ethos- even restricting others freedom of choice would be contradictory to their desire to be pure good. Thus in this book, goodness can only prove itself by way of self-sacrifice: in fact, the book goes so far as to propose that true and absolute goodness would sacrifice itself to save evil-- a rather extreme view, it seems to me, but interestingly executed. It is interesting that both those striving-to-be-evil and those striving-to-be-good find themselves grappling with how not to be tainted with their opposite, and evil seems not to be able to absolutely extract itself from good completely, while good has a way to extract itself from evil: through self-sacrifice, which is argued as a kind of absolute pinnacle of goodness.
I find alot of what Florakis has to say about good and evil very interesting, though I don't find myself agreeing whole-heartedly with what seems to be his view on the absolute-good, but I do appreciate a sci-fi novel that dives fully into the realm of philosophy and transcendental thought, and I think he executes it very well. For me personally, Florakis' ideas on goodness as that which would sacrifice itself for evil (which, logically, means that goodness will self-destruct as soon as evil enters the picture) makes me think back on this particular depiction of heaven and hell which I think might have begun in Medieval art and I think has continued in the present day. In this depiction, the saints and 'saved' are in heaven looking down on the sinners who are suffering in hell; and those looking down from heaven seem to have no reaction at all, or at times are even jeering at what they see. I feel like I still hear people refer to this idea in speech: "I'll be in heaven laughing when you're burning in hell!" I can still remember being a kid and hearing this kind of talk and thinking, if there was a person that was completely good, like angelic, and if they were shown people suffering in hell, they would surely say 'someone do something! help those people!', they would certainly never laugh at the sight- and perhaps, if they were really truly good, they would even say 'take me in their place!' but this is never the kind of scenario which seems to arise in stories of heaven and hell. (Really that whole depiction always seemed more like an elaborate revenge fantasy than anything else). So for me, Florakis' whole trajectory of goodness-as-self-sacrifice makes me think back on that picture of heaven and hell and how contradictory it always seemed-- and it makes me wonder whether Florakis is contemplating, commenting on, or reacting against Christian ideas of heaven and hell. It's possible.
All in all, a very very strange book, but I do think there is alot of very interesting thinking going on in it and it is very interesting to watch how Florakis takes this crazy extreme story and makes this deeply Philosophical statement through it, and plus there's lots of very interesting anecdotes and phrases throughout the book (note, this edition that I've got is absolutely LITTERED with typos, misspellings, and possibly translation errors, but I think the book I've got went through odd venues to get published) And I do think I
will read it again in the future, because
I think this is the kind of book that gives you something different each time
you return to it.
Δευτέρα 7 Ιουλίου 2014
για...
Για τους φίλους
των Ωραίων αισθημάτων
της Λογοτεχνίας
των e-books.
Κάντε μια Δωρεά
στον Σύλλογο «Η ΕΛΠΙΔΑ» για Παιδιά
με καρκίνο,
σε μια από τις κάτωθι τράπεζες:
Alpha Bank: 152/002002000515
Citibank: 5265224018
Τράπεζα Πειραιώς: 5017-005517-191
Τράπεζα
Πειραιώς (λογ. νοσοκομείου):
5014-005420-180
Εθνική Τράπεζα
Ελλάδος: 080/480898-36
EFG Eurobank: 0026 0091 7202 0038 0216
Στη συνέχεια
μπείτε εδώ:
κι εδώ αν γνωρίζεται αγγλικά:
και διαλέξτε ποια βιβλία (από τα 21)
θέλετε να σας στείλουν
ΔΩΡΕΑΝ ο συγγραφέας και ο εκδότης τους,
η αξία των οποίων καλύπτει το ποσόν της Δωρεάς σας
(π.χ. δωρεά 5 ευρώ = 2 βιβλία).
γνωστοποιείστε μας την επιλογή σας
για να σας στείλουμε συνημμένο/α το/τα βιβλίο/α.
Κυριακή 6 Ιουλίου 2014
30η
Για να κρίνουμε τους κρίνοντες:
30η Άποψη:
Γράφει ο Νίκος Χρ. Θεοδώρου
- Μια προσέγγιση στο Συγγραφικό Σύμπαν του ΔΙΑΜΑΝΤΗ
ΦΛΩΡΑΚΗ
μέσα από το βιβλίο του: «Τα Πονοτρόνια και οι Αναρχικοί του Απόλυτου»
(έκδοση ΔΩΔΩΝΗ 2005).
Από τον Νίκο Χρ. Θεοδώρου
(στην 1η Πανελλήνια
Συνάντηση Συγγραφέων ε.φ. που πραγματοποιήθηκε στα Ιωάννινα στις 26/4/2005 στην
αίθουσα «Θυμωμένο Πορτραίτο» με πρωτοβουλία του περιοδικού
«ΟΙ ΔΡΑΜΑΤΟΥΡΓΟΙ ΤΩΝ ΓΙΑΝΝ»)
Φίλες και φίλοι,
Όπως θα ξέρετε από τη φάση της προετοιμασίας της
σημερινής μας συνάντησης, ζήτησα από όλους σας το Βιογραφικό Σημείωμα καθώς την
Εργογραφία.
Δεν ξέρω γιατί,
αλλά όταν έλαβα το αντίστοιχο Σημείωμα με email από τον φίλο Διαμαντή δεν
εξεπλάγην καθόλου. Έγραφε:
«Όσο για το βιογραφικό -εργογραφικό μου μπορεί να αναφερθεί αυτό: Γεννήθηκα στην Αθήνα το 1935 και έχω εκδώσει 19 βιβλία η συντριπτική πλειοψηφία των οποίων ανήκει στον χώρο του φανταστικού.»
Σε μία φράση λιτή και περιεκτική είχε συνοψίσει όλη του τη ζωή. Μας προσδιόρισε την ηλικία του, το μέγεθος του έργου του καθώς και το είδος που ανήκε αυτό.
Όσοι ξέρουν να διαβάζουν πίσω από τις λέξεις έχουν πάρει μια ιδέα για το ποιόν και τον χαρακτήρα του συγγραφέα.
Τον συγγραφέα τον γνώρισα κατ’ αρχάς μέσα από το έργο του, το οποίο παρακολούθησα από τις πρώτες εκδόσεις μέχρι σήμερα. Τον Διαμαντή τον γνώρισα προσωπικά λίγο αργά. Πριν 10περίπου χρόνια. Τότε που κυκλοφόρησε το περιοδικό Επιστημονικής Φαντασίας, «Χωροχρόνος». Μου είχε κάνει μεγάλη εντύπωση που πουλούσε το περιοδικό του σε νάιλον θήκη η οποία περιείχε και ένα από τα βιβλία του. Η αξία του περιεχομένου ήταν κατά πολύ μεγαλύτερη της τιμής πώλησης του περιοδικού. Προσφέρθηκα να τον βοηθήσω στην προώθησή του περιοδικού στα Γιάννενα. Και λίγο αργότερα τον επισκέφτηκα στο γραφείο που διατηρούσε στην οδό Πανεπιστημίου. Αυτή η συνάντηση ήταν καθοριστική για να διαμορφώσω μια άποψη γι’ αυτόν. Εκεί έγινε η ταυτοποίηση. Ο Διαμαντής ήταν μια μορφή βγαλμένη από τα βιβλία του. Η μήπως το αντίστροφο; Ότι δηλαδή τα γραπτά του, του υπαγόρευαν τη στάση ζωής του. Ήταν εκεί μπροστά μου σαν Ουτοπικός και Διαστημικός Δον Κιχώτης, ντυμένος με τις λέξεις του για πανοπλία, αγέρωχος κι ατρόμητος μα και συνάμα ντροπαλός και χαμηλών τόνων, σίγουρος για τον εαυτό του, γι’ αυτό που πρέσβευε, γι’ αυτό που ονειρευόταν, γι’ αυτά που έγραφε.
Γι’ αυτά που έγραφε και εξακολουθεί να γράφει, αγκιστρωμένος θαρρείς σε ένα σχέδιο που πρέπει να ολοκληρώσει, θα μιλήσουμε σήμερα.
«Όσο για το βιογραφικό -εργογραφικό μου μπορεί να αναφερθεί αυτό: Γεννήθηκα στην Αθήνα το 1935 και έχω εκδώσει 19 βιβλία η συντριπτική πλειοψηφία των οποίων ανήκει στον χώρο του φανταστικού.»
Σε μία φράση λιτή και περιεκτική είχε συνοψίσει όλη του τη ζωή. Μας προσδιόρισε την ηλικία του, το μέγεθος του έργου του καθώς και το είδος που ανήκε αυτό.
Όσοι ξέρουν να διαβάζουν πίσω από τις λέξεις έχουν πάρει μια ιδέα για το ποιόν και τον χαρακτήρα του συγγραφέα.
Τον συγγραφέα τον γνώρισα κατ’ αρχάς μέσα από το έργο του, το οποίο παρακολούθησα από τις πρώτες εκδόσεις μέχρι σήμερα. Τον Διαμαντή τον γνώρισα προσωπικά λίγο αργά. Πριν 10περίπου χρόνια. Τότε που κυκλοφόρησε το περιοδικό Επιστημονικής Φαντασίας, «Χωροχρόνος». Μου είχε κάνει μεγάλη εντύπωση που πουλούσε το περιοδικό του σε νάιλον θήκη η οποία περιείχε και ένα από τα βιβλία του. Η αξία του περιεχομένου ήταν κατά πολύ μεγαλύτερη της τιμής πώλησης του περιοδικού. Προσφέρθηκα να τον βοηθήσω στην προώθησή του περιοδικού στα Γιάννενα. Και λίγο αργότερα τον επισκέφτηκα στο γραφείο που διατηρούσε στην οδό Πανεπιστημίου. Αυτή η συνάντηση ήταν καθοριστική για να διαμορφώσω μια άποψη γι’ αυτόν. Εκεί έγινε η ταυτοποίηση. Ο Διαμαντής ήταν μια μορφή βγαλμένη από τα βιβλία του. Η μήπως το αντίστροφο; Ότι δηλαδή τα γραπτά του, του υπαγόρευαν τη στάση ζωής του. Ήταν εκεί μπροστά μου σαν Ουτοπικός και Διαστημικός Δον Κιχώτης, ντυμένος με τις λέξεις του για πανοπλία, αγέρωχος κι ατρόμητος μα και συνάμα ντροπαλός και χαμηλών τόνων, σίγουρος για τον εαυτό του, γι’ αυτό που πρέσβευε, γι’ αυτό που ονειρευόταν, γι’ αυτά που έγραφε.
Γι’ αυτά που έγραφε και εξακολουθεί να γράφει, αγκιστρωμένος θαρρείς σε ένα σχέδιο που πρέπει να ολοκληρώσει, θα μιλήσουμε σήμερα.
ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ: «Τα Πονοτρόνια και οι
Αναρχικοί του Απόλυτου»
ΕΚΔΟΣΗ: Πρόκειται για την 7η
αναθεωρημένη Έκδοση από τις Εκδόσεις Δωδώνη που έγινε το2005, σελίδες 106.
ΠΡΟΪΣΤΟΡΙΑ: Το βιβλίο εκδόθηκε
για πρώτη φορά πριν 30 χρόνια, το 1975, από τις εκδόσεις «Άπειρον». Ακολούθησαν
και άλλες εκδόσεις ανάμεσα στις οποίες θα ήθελα να αναφέρω:
1) την 2η
το 1978,από τις εκδόσεις «Χρυσή Τομή»
2) την Αγγλική έκδοση του 1985την οποία με πολύ κόπο εντόπισα φέτος σε Αμερικάνικο Βιβλιοπωλείο
3) την δημοσίευση σε συνέχειες στο περιοδικό «Χωροχρόνος» που εξέδιδε ο συγγραφέας (στα τεύχη 1 & 2)
4) σαν μέρος της ογκώδους Ανθολογίας – 10 λογίας του Διαμαντή Φλωράκη που κυκλοφόρησε το 1997 ο «Κάκτος».
ΕΞΩΦΥΛΛΟ: Την μακέτα του εξωφύλλου (που είναι ίδια με αυτή της 1ης έκδοσης)φιλοτέχνησε ο γνωστός σε όλους μας Σπύρος Ορνεράκης.
ΓΕΝΙΚΑ: Το συγκεκριμένο βιβλίο είναι το 2ο της εξαιρετικής σειράς του συγγραφέα με τίτλο: «Δέκα Μυθιστορίες Υπαρξιακής Αναρχίας» και υπότιτλο: «Δέκα πεζογραφήματα φαντασίας και στοχασμού». Είχε προηγηθεί σαν 1ο αυτής της σειράς το αξιόλογο: «Επιστροφή στο Μέλλον» το 1973. Αυτή η «Δεκαλογία της Εσχατολογικής Ουτοπίας» ολοκληρώθηκε σε 20 χρόνια.
2) την Αγγλική έκδοση του 1985την οποία με πολύ κόπο εντόπισα φέτος σε Αμερικάνικο Βιβλιοπωλείο
3) την δημοσίευση σε συνέχειες στο περιοδικό «Χωροχρόνος» που εξέδιδε ο συγγραφέας (στα τεύχη 1 & 2)
4) σαν μέρος της ογκώδους Ανθολογίας – 10 λογίας του Διαμαντή Φλωράκη που κυκλοφόρησε το 1997 ο «Κάκτος».
ΕΞΩΦΥΛΛΟ: Την μακέτα του εξωφύλλου (που είναι ίδια με αυτή της 1ης έκδοσης)φιλοτέχνησε ο γνωστός σε όλους μας Σπύρος Ορνεράκης.
ΓΕΝΙΚΑ: Το συγκεκριμένο βιβλίο είναι το 2ο της εξαιρετικής σειράς του συγγραφέα με τίτλο: «Δέκα Μυθιστορίες Υπαρξιακής Αναρχίας» και υπότιτλο: «Δέκα πεζογραφήματα φαντασίας και στοχασμού». Είχε προηγηθεί σαν 1ο αυτής της σειράς το αξιόλογο: «Επιστροφή στο Μέλλον» το 1973. Αυτή η «Δεκαλογία της Εσχατολογικής Ουτοπίας» ολοκληρώθηκε σε 20 χρόνια.
ΠΕΡΙΓΡΑΜΜΑ: Όπως γνωρίζετε, η θεματολογία της Επιστημονικής
Φαντασίας είναι πολύ πλατιά. Οι συγγραφείς του είδους έχουν να διαλέξουν
ανάμεσα στα Ταξίδια στον Χωροχρόνο, την επαφή με εξωγήινους, την Όπερα του
Διαστήματος, την Εναλλακτική Ιστορία, τα Παράλληλα Σύμπαντα και τόσα άλλα.
Ο Διαμαντής
πρωτοπορεί και χαράσσει νέα μονοπάτια στο είδος. Έχοντας ανιχνεύσει μέσα του
βαθιά, τα υπαρξιακά και τελολογικά ερωτήματα που τον ταλανίζουν, μπολιάζει την
Φιλοσοφία στο Φανταστικό για να βρει τις απαντήσεις.
Κι έτσι δημιουργεί μια νέα ενδιαφέρουσα κατηγορία. Και την ονομάζει «Εσχατολογική Ουτοπία».
Κι έτσι δημιουργεί μια νέα ενδιαφέρουσα κατηγορία. Και την ονομάζει «Εσχατολογική Ουτοπία».
Η ΠΛΟΚΗ: Ένας άνθρωπος της εποχής μας αναδύεται στο
μέλλον ούτε λίγο ούτε πολύ, 4,257 αιώνες από σήμερα. Ξυπνάει σε ένα δωμάτιο
νοσοκομείου. Σε πρώτο πρόσωπο αρχίζει να μας εξιστορεί στιγμή προς στιγμή αυτά
που ζει. Και αυτά που βιώνει έχουν να κάνουν αφ’ ενός μεν με το περιβάλλον που
του είναι άγνωστο αφ΄ ετέρου με τις ψυχολογικές αναταράξεις που του προκαλεί το
γεγονός ότι δεν μπορεί να ανακαλέσει ποιος είναι. Δεν έχει καθόλου θύμησες.
Έχει ένα παρελθόν χωρίς γεγονότα και χρόνο. Όχι βέβαια ότι τώρα έχει κάποιον
τρόπο να μετράει τον χρόνο που περνάει. Βασανίζεται, υποφέρει προσπαθώντας να
προσδιορίσει την ύπαρξή του.Ζει έναν συνεχή εφιάλτη. Το μόνο πρόσωπο που
εμφανίζεται και τον βοηθάει να ορθοποδήσει είναι η γιατρός Νόρα. Είναι και το
μόνο πρόσωπο στο βιβλίο που έχει ένα συμβατικό όνομα. Ούτε καν ο ήρωάς μας δεν
έχει. Παρακολουθούμε την ανάρρωση του, μια αργή και βασανιστική διαδικασία που
περιγράφεται αναλυτικά από τον συγγραφέα ο οποίος μας βάζει τεχνηέντως σε
τέτοια θέση ώστε να ζούμε κάθε στιγμή από το δράμα του ήρωα. Σποραδικές μικρές
σκηνές από το παρελθόν δεν βοηθούν τον ήρωα να διαφωτίσει τις λεπτομέρειες της
προηγούμενης ζωής του. Ερωτεύεται την Νόρα, βλέπει την Νόρα να πέφτει από τις
σκάλες και καθώς φτάνει στο σημείο της πτώσης της, βρίσκει ένα στραπατσαρισμένο
ρομπότ. Η Νόρα εμφανίζεται σύντομα και πάλι στο δωμάτιο του και του εξηγεί αφ’
ενός μεν πως ότι είδε δεν ήταν όνειρο, αφ’ ετέρου ότι εκείνος ήταν το τελευταίο
ανθρώπινο δείγμα που βρίσκεται σε μια διαφορετική πραγματικότητα από εκείνη που
είχε γνωρίσει..Ο ήρωάς μας παραπαίει ανάμεσα στην λογική και την παραφροσύνη.
Οι απόπειρες εξερεύνησης του χώρου δεν του δίνουν πληροφορίες για το που βρίσκεται
και ανακαλύπτει πως το εξωτερικό του κτιρίου είναι σαν το εσωτερικό ενός
σκηνικού θεάτρου. Φυσικά δεν υπάρχει τριγύρω κανενός είδους ον εκτός από την
Νόρα. Ο ήρωάς του παρελθόντος του προσπαθεί να μπλοκάρει το ρομπότ με ερωτήσεις
του τύπου: «Υπάρχει Θεός» και εδώ αρχίζει ένας ακόμη κύκλος της απόγνωσης του
στην οποία έχει περιέλθει. Μη μπορώντας να ελέγξει την κατάσταση κάνει δύο
απόπειρες αυτοκτονίας. Και τις δύο φορές επιβιώνει χάρις στην βοήθεια της
γιατρού. Ανακαλύπτει πως βιώνει μια σκλαβιά που δεν περιέχει την ελευθερία του
θανάτου. Και από εδώ αρχίζουν οι αποκαλύψεις. Η Νόρα είναι ένα σχεδόν ανθρώπινο
αντίκρισμα, δεν έχει γένος. Ούτε γυναίκα είναι αλλά ούτε άνδρας. Μαθαίνει πως η
Νόρα είναι η ενοποιημένη βούληση από 168.508.386.827 ανθρώπινες προεκτάσεις που
έχουν μεταλλαχτεί σε μία κόκκινη βούλα. Η Νόρα χρησιμοποιεί μια συσκευή που
λέγεται μειωτήρας ευφυίας για να καταλαβαίνει την απλοϊκότητα των συλλογισμών
του ήρωά μας. Και όλα αυτά συμβαίνουν κάτω από την επιφάνεια της Γης. Γιατί
πάνω στην επιφάνεια του πλανήτη ζει μια άλλη φυλή, οι Αναρχικοί του Απόλυτου, απόγονοι
και αυτοί του ανθρώπινου γένους όπως το ξέρουμε αλλά με διαφορετική εξέλιξη από
τους «υπόγειους». Ενώ οι τελευταίοι, έχουν αρνηθεί το σάρκινο περίβλημά τους
και μετασχηματίστηκαν σε ένα πνευματικό όν συμπυκνωμένο σε μία κόκκινη βούλα,
οι άλλοι στην επιφάνεια έχουν εξελίξει τα σώματά τους έγιναν Υπεράνθρωποι και
επικοινωνούν με την σκέψη.
Από εδώ και
κάτω η δράση εκρήγνυται. Υπάρχει ο Θεός, υπάρχει το δημιούργημά του, το
Συμπαντικό Κύτταρο, υπάρχουν και οι δύο φυλές. Και όλοι μάχονται. Ο ένας με τον
άλλον. Για το ποιος θα επικρατήσει. Με διαφορετικές οπτικές για την ζωή και την
εξέλιξη. Οι Αναρχικοί του Απόλυτου ξεκινούν με τελετουργίες μαζικής
αυτοκτονίας, γιγαντώνονται και καταφέρνουν να ελέγξουν μέσω των Πονοτρονίων τις
καταστροφικές δυνάμεις. Στην αρχή εξαφανίζουν για επίδειξη ένα βουνό και στη
συνέχεια από-υλοποιούν πλανήτες και Γαλαξίες. Το Συμπαντικό κύτταρο,
αποσυναρμολογείται ανήμπορο να αντισταθεί μια που βρίσκεται σε Λήθαργο. Οι
Αναρχικοί του Απόλυτου φιλοδοξούν να καταστρέψουν το Δημιούργημα. Η Νόρα, δηλαδή
η ενοποιημένη βούληση των ανθρωπίνων προεκτάσεων, χάνει έδαφος στην προσπάθειά
της να αντισταθεί σε αυτή την απόλυτη καταστροφή Είναι ένας πόλεμος ασύλληπτος
που ξεφεύγει από τα ανθρώπινα μέτρα, είναι ένας πόλεμος κοσμικός στην σφαίρα
των ιδεών, ένας πόλεμος ολοκληρωτικός και έσχατος. Και βέβαια φανταστείτε ότι
όλη αυτή η εξέλιξη λαβαίνει χώρα στην διάρκεια χιλιάδων χρόνων όπου ο ήρωας μας
εξακολουθεί να διατηρείται στη ζωή αντιμετωπίζοντας κορυφαία υπαρξιακά
διλήμματα στην προσπάθειά του να ακολουθήσει κάποιο από τα αντιμαχόμενα μέρη.
Μέχρι τώρα υπήρξα αναλυτικός όσον αφορά την ποσότητα των πληροφοριών που σας έδωσα για την δράση του βιβλίου. Πιστεύω πως μπήκατε στο πνεύμα του. Εδώ θα σταματήσω για να μην σας στερήσω την χαρά της ανάγνωσης του. Και φυσικά για να μην σας αποκαλύψω από το υπέροχο και ελπιδοφόρο τέλος του, όπου μαθαίνουμε τον ρόλο του τελευταίου συνανθρώπου μας στο μακρινό εκείνο μέλλον.
Μέχρι τώρα υπήρξα αναλυτικός όσον αφορά την ποσότητα των πληροφοριών που σας έδωσα για την δράση του βιβλίου. Πιστεύω πως μπήκατε στο πνεύμα του. Εδώ θα σταματήσω για να μην σας στερήσω την χαρά της ανάγνωσης του. Και φυσικά για να μην σας αποκαλύψω από το υπέροχο και ελπιδοφόρο τέλος του, όπου μαθαίνουμε τον ρόλο του τελευταίου συνανθρώπου μας στο μακρινό εκείνο μέλλον.
Η ΓΡΑΦΗ: Ο Φλωράκης έχει στα χέρια του μια εξαίρετη ιδέα. Και ξέρει πώς να την
χειριστεί και να την ζωντανέψει. Με μικρές, κοφτές φράσεις που δεν πλατειάζουν,
ώστε να γίνονται ανεξέλεγκτες και άρα δύσκολες να τις ακολουθήσει ο αναγνώστης,
δομεί την δράση. Μια δράση που στην αρχή είναι αργή επί τούτου ώστε να βιώσουμε
το δράμα και την απόγνωση του ήρωα και να μπούμε στο κλίμα της ιστορίας, και
αποκτάει πιο γοργό ρυθμό προς το τέλος για να φτάσει στην κορύφωση. Τα
ψυχογραφήματα του ήρωα είναι εξαντλητικά. Οι περιγραφές είναι παρούσες και
αναλυτικές εκεί που χρειάζεται, δείγμα της συγγραφικής μαεστρίας του συγγραφέα.
Περιγραφές που πολλές φορές αποκτούν λυρισμό και ρομαντισμό για να
εξισορροπήσει το δράμα που βιώνει ο ήρωάς του. Η εξέλιξη της ιστορίας είναι μη
προβλέψιμη. Δεν ξέρουμε ποτέ τι μας περιμένει στην επόμενη σελίδα, πράγμα που
αναγκάζει τον αναγνώστη να συνεχίζει μέχρι να τελειώσει το βιβλίο. Ο Φλωράκης
απαιτεί όλη μας την προσοχή. Ειδικά στο δεύτερο μισό του βιβλίου του, οπότε το
κείμενο μπορεί να διαβαστεί και σαν Φιλοσοφικό Δοκίμιο. Είναι τέτοια η
πυκνότητα των νοημάτων του που πρέπει συχνά να στεκόμαστε και να ξαναδιαβάζουμε
μια φράση, μια παράγραφο για να αναλύσουμε όλα αυτά που κρύβονται στο κείμενό
του πέρα από το πρώτο επίπεδο. Το ξέρει και ο ίδιος, και μας το προτείνει μέσα
από τους έξυπνους μονολόγους του ήρωα που στην ουσία είναι οι μονόλογοι του
συγγραφέα που επικοινωνεί με τον αναγνώστη του.
Η ΟΥΣΙΑ: Όπως σας είπα και
στην αρχή, το συγγραφικό Σύμπαν του Διαμαντή Φλωράκη είναι από μόνο του μια
ιδιαίτερη κατηγορία στον χώρο της Επιστημονικής Φαντασίας. Μια κατηγορία που
μόνος του δημιούργησε και εξερεύνησε. Τον Φλωράκη δεν τον ενδιαφέρει το
τεχνολογικό και το κοινωνικό αύριο του ανθρώπου (όχι βέβαια ότι δεν τα
ενσωματώνει στα κείμενά του), αλλά το ψυχοπνευματικό αύριο του Ανθρώπου(με Άλφα
κεφαλαίο. Ο στοχασμός του συγγραφέα έχει να κάνει με την εμμονή του στην
αναζήτηση του Απόλυτου και των ορίων του. Λέει ο ίδιος σε μια παλιότερή του
συνέντευξη: «Η πρόκληση του Απόλυτου είναι γενική και αφορά όλους. Όμως λίγοι
από τους ανθρώπους την αποδέχονται κι ακόμα πιο λίγοι βγαίνουν νικητές στη
σύγκρουση μαζί του. Γιατί ο μοναδικός τρόπος για να νικηθεί το Απόλυτο είναι η
Θυσία. Ο θάνατος, η σταύρωση, ή η τρέλα δηλαδή. Αλλά για να πάψω να είμαι
σκοτεινός, ας εξηγήσω τι εννοώ λέγοντας Απόλυτο. Λοιπόν, Απόλυτο για μένα,
είναι το μέγεθος που περιβάλλει την Ύπαρξη. Με ότι μπορεί να περικλείει η λέξη
Μέγεθος: Χώρος, Χρόνος, Υπαρξιακό Αίνιγμα, Έννοιες, Πόνος, Ερωτήματα. Ως
γνωστόν είμαστε πεπερασμένα όντα. Δηλαδή έχουμε όρια. Και συμβαίνει να μας
περικλείει κάτι το οποίο δεν έχει όρια – το Χωροχρονικό Συνεχές. Αυτό και μόνο
δημιουργεί μια τραγωδία μέσα στην Ύπαρξη. Την κάθε ύπαρξη. (Ότι υπάρχει ποθεί
το Απόλυτο Μέγεθος. Τη θεοποίηση. Την ελευθερία της Αυτοαιτίας)».
ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ: «Τα Πονοτρόνια και οι Αναρχικοί του Απόλυτου»,
είναι ένα μοναδικό βιβλίο. Ένα βιβλίο που συγκαταλέγεται στα καλύτερα που έχει
να επιδείξει η Ελληνική Βιβλιογραφία της Επιστημονικής Φαντασίας, που δεν έχει
να ζηλέψει τίποτε από τα αντίστοιχα των ξένων συγγραφέων. Είναι ένα βιβλίο που
γράφηκε πριν 30 χρόνια και εξακολουθεί να είναι ακόμη τόσο ζωντανό. Είναι
τέτοια η δύναμη της πένας του Φλωράκη, που το έργο του είναι μια γνήσια
παρακαταθήκη για τις επόμενες γενεές. Πρέπει να χρωστάμε ευγνωμοσύνη στον Διαμαντή
Φλωράκη για τις επιτυχημένες του καταβυθίσεις και εξερευνήσεις που έκανε μέσα
από τα βιβλία του στον βαθύτερο πυρήνα της Ύπαρξης του Ανθρώπου και του
προορισμού του. Το βιβλίο προορίζεται για ψαγμένους αναγνώστες, και όχι
αναγκαστικά για τους φίλους της Επιστημονικής Φαντασίας μια που η τελευταία δεν
είναι αυτοσκοπός για τον συγγραφέα, αλλά η αφορμή ή το σκηνικό αν θέλετε, για
να πει αυτά που θέλει. Το συνιστώ ανεπιφύλακτα.
Ελπίζοντας ότι δεν σας κούρασα, σας παραδίδω τον
συγγραφέα ……
......................................................................................
Σάββατο 5 Ιουλίου 2014
28η
Για να κρίνουμε τους κρίνοντες:
28η άποψη:
ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΚΟΝΙΔΑΡΗΣ είπε...
Παρεμπιπτόντως
αγαπητέ νομίζω (ή μάλλον είμαι βέβαιος) ότι έχω διαβάσει ένα από τα βιβλία σας
στα φοιτητικά μου χρόνια. Δυστυχώς δεν θυμάμαι τον τίτλο και δεν έχω πια το
αντίτυπο, αφού έγινε δανεικό κι αγύριστο. Το μόνο που θυμάμαι είναι η γλυκιά
αίσθηση της γραφής και η πεποίθηση ότι και στην Ελλάδα υπάρχουν καλοί
συγγραφείς επιστημονικής φαντασίας. Το όνομά σας είναι μάλλον χαρακτηριστικό
για να σφάλλω, έστω και μετά από 20-τόσα χρόνια.
απόσπασμα...
Απόσπασμα από
το7ο βιβλίο
της 11/λογίας της Υπαρξιακής Αναρχίας/Εσχατολογικής Ουτοπίας
Ο ΚΑΙΑΔΑΣ
(3 έντυπες εκδόσεις + 1 σε e-book)
Τώρα, επειδή ο
Σεμπάστιαν πιστεύει πως το Ασυνείδητο υποχρεωτικά, πρέπει να έχει μια
διαισθητική, ή λογική επαφή με το Είναι του Κόσμου, σκέφτεται αυτά:
«Αν ο Αρχιτέκτονας του
Κόσμου είναι κάποιο πνεύμα, τότε η Ηθική, ο τρόπος που αντιλαμβάνεται αυτό το
πνεύμα το Καλό, δεν πρέπει να έχουν καμιά σχέση με τις αντίστοιχες ανθρώπινες
έννοιες. Ή, αν έχουν, τότε πρόκειται για πνεύμα με δυο αντιφατικές βουλήσεις.
Αν πάλι, ο Κόσμος είναι προϊόν των συμπτώσεων ενός ατέρμονου χάους, τότε γεννιέται
το ερώτημα: Πώς το άλογο παρήγαγε το λογικό, που είναι αναγκαίο για τι
συγκράτηση των δομών του χωροχρόνου, πως το άσκοπο παρήγαγε τ’ αντίθετό του
και, προπάντων, γιατί αυτός ο σκοπός, ολοφάνερα, είναι απόλυτα αμοράλ. Εκτός κι
αν ο Κόσμος είναι δημιούργημα ενός σκοτεινού Νου. Ενός διαβολικού νου, που
ηδονίζεται ή πειραματίζεται με το σφαγείο που έστησε για να κορέσει τη
νεκροφιλική του βούληση, οπότε, όλα εξηγούνται.
Ο ανθρώπινος «Καιάδας»,
ήταν μέρος, παράγωγο του «Καιάδα» της Αιτίας της ύπαρξης;
«Και ο Καιάδας για την
Αιτία της ύπαρξης, ποιος μπορεί να ’ναι;» αναρωτήθηκε ο Σεμπάστιαν, για ν’
απαντήσει αμέσως μετά στο ερώτημά του:
«Μα, φυσικά, η δίκιά
μου συνείδηση. Εκεί θα γκρεμίσω τη Αιτία του Κόσμους. (Αυτό είναι το έσχατο
όριο της αναρχικής ιδέας. Μόνο αυτό πρέπει να ’ναι ο στόχος της Αναρχίας. Οι
άλλοι στόχοι, -κράτος, εξουσία είναι παιδικές αρρώστιες. Φίλοι αναρχικοί,
ενηλικιωθείτε. Σταματήστε τα παιχνίδια με τα μολυβένια στρατιωτάκια. Τώρα
ξέρετε τι πρέπει να κατεδαφίσετε και πως).
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)