ανοιχτο ηλεκτρονικο ημερολογιο ενος συγγραφεα/παράρτημα

Παρασκευή 27 Ιουνίου 2014

free...

Σήμερα 28/6/2014 από τις 10.15 π.μ. (ελληνική ώρα)

Free στο ΑΝΑΖΟΝ:

http://www.amazon.com/Return-to-the-Future-ebook/dp/B009Y79N6M

http://www.amazon.com/dp/B00ALHJBH0/ref=rdr_kindle_ext_tmb

http://www.amazon.com/Scale-1-1-000-000-ebook/dp/B00BE2GLBK/ref=ntt_at_ep_dpi_2

για τους αγγλόφωνους του πλανήτη.

διαβάστε τα, ή αν ήδη τα έχετε διαβάσει

βαθμολογείστε τα με όσα αστέρια

πιστεύετε πως αξίζουν.

Ο Οδυσσέας Χατζόπουλος, εκδότης του «ΚΑΚΤΟΥ». που «Έφυγε» σήμερα είχε βοηθήσει την λογοτεχνία της ε.φ. να βγει από το λογοτεχνικό περιθώριο που την είχε εγκλωβίσει το λογοτεχνικό κατεστημένο της χώρας μας, ως, τάχα μου, όργανο της αμερικάνικης προπαγάνδας. (Θυμάμαι κάποιον εκδότη που με είχε ρωτήσει πόσα μου δίνουν οι αμερικανοί για να γράφω ε.φ.!).

Καλό ταξίδι Οδυσσέα…

20η...

Για να κρίνουμε τους κρίνοντες:

²⁰^ηάποψη:

Ο Γιώργος Χατζηκυριάκος έγραψε::

Εδώ μπορείτε να διαβάσετε το κείμενο της ομιλίας μου στην παρουσίαση του βιβλίου "Το Σύνδρομο του Χάους" του Διαμαντή Φλωράκη. Η παρουσίαση πραγματοποιήθηκε τον Απρίλιο του 2008 στο παλιό βιβλιοπωλείο Cube στην οδό Εμ. Μπενάκη στην Αθήνα. Ξεκινώντας την παρουσίαση του Βιβλίου του Διαμαντή Φλωράκη, θεωρώ πρέπον να σας μιλήσω για τη γνωριμία μου με το συγγραφέα. Όχι, δεν τον έχω συναντήσει προσωπικά, άσχετα με το γεγονός ότι διαβάζοντας τα έργα του αισθάνθηκα πως αυτό το πρόσωπο ήταν κατά πολύ οικείο σε εμένα. Κάτι σαν μακρινός συγγενής που έφυγε για ταξίδι και κάθε λίγο μου στέλνει τις εμπειρίες του μέσα από γράμματα. Τον γνώρισα πέρσι σε αυτό ακριβώς το μέρος όπου βρισκόμαστε και φέτος, στο πρώτο Διήμερο φαντασίας που οργάνωσαν τα μέλη των Συμπαντικών Διαδρομών. Τότε ήταν που πρόσεξα ένα βιβλίο που προσφέρονταν δωρεάν. Το εξώφυλλο έγραφε: Διαμαντής Φλωράκης Τα Γονίδια της Αγιότητας και το μυαλό μου κατευθείαν πήγε στην Επιστημονική Φαντασία. Δεν θα σας κρύψω ότι δεν είμαι πολύ φίλος της Επιστημονικής καθότι προτιμώ ιστορίες με σπαθιά, κάστρα δράκους και άλλα γνωστά στοιχεία που συναντώνται σπάνια στην Επ. Φαντασία. Μα έλα που ένα βιβλίο εντελώς διαφορετικό από τα γούστα μου με ενθουσίασε τόσο που δεν το περίμενα. Μετά από τα νέα συναισθήματα και το μικρόβιο που μου κόλλησε το βιβλίο του Φλωράκη, δεν ήταν δύσκολο να αποκτήσω το Σύνδρομο του Χάους και να το απορροφήσω με την πρώτη. Γιατί αν τα Γονίδια της Αγιότητας με ενθουσίασαν, το Σύνδρομο του Χάους με υπέταξε! Θεωρώ πως ένα βιβλίο είναι επιτυχημένο όχι τόσο εάν αρέσει στους οπαδούς του είδους του αλλά όταν κατορθώνει να κερδίσει αναγνώστες διαφορετικών προτιμήσεων. Όπως έγινε στην προκειμένη με εμένα. Το Σύνδρομο του Χάους είναι ένα πραγματικό κατόρθωμα. Αλλά πριν μιλήσω για το κατόρθωμα, συνετό είναι πρώτα να σας πω και κάτι για τον ήρωα του. Το Διαμαντή Φλωράκη. Μα ποιος είναι αυτός ο Φλωράκης, αναρωτήθηκα όταν απέκτησα τα Γονίδια της Αγιότητας. Ακόμη ένας νέος Έλληνας που το έριξε στη συγγραφή για να βρει το δρόμο του στη λογοτεχνία; Όταν ερεύνησα την περίπτωση του, τότε κατάλαβα πόσο μαύρα ήταν μεσάνυχτα που είχα! Γιατί ο Διαμαντής δεν ήταν κάποιος νέος στο χώρο αλλά ένας βετεράνος. Γεννήθηκε το 1935στην Αθήνα και μέχρι σήμερα έχει γράψει κι εκδώσει 20 βιβλία επιστημονικής φαντασίας. Όμως γιατί δεν τον ήξερα; Γιατί δεν είχα ακούσει έστω έναν λόγο από κάπου για αυτόν τη στιγμή που πρωτοεμφανιζόμενοι συγγραφείς παρουσιάζονται σαν μεσσίες της λογοτεχνίας; Αυτό είναι μια άλλη πικρή ιστορία που πάνω κάτω όλοι εσείς γνωρίζετε για την κατάσταση στην Ελλάδα. Συγγραφικά Μεγαθήρια όπως ο Ντοστογιέφσκι, ο Ουγκό, ο Βερν, ο Δουμάς και πολλοί άλλοι ανέλαβαν την παιδική ηλικία του Διαμαντή ο οποίος γράφει το πρώτο του μυθιστόρημα στην ηλικία των 12ονομάζοντας το Ταξίδι στη Σελήνη. Όπως καταλαβαίνετε ένα τέτοιο παιδί δύσκολα θα μπορούσε να απομακρυνθεί από τη συγγραφή. Θα ήταν έγκλημα άλλωστε γιατί τότε η Επιστημονική Φαντασία δεν θα τιμηθεί από τα έργα του. Το 1963 εκδίδει το μυθιστόρημα με τίτλο οι Απίθανοι ενώ μέχρι το 1972 κυκλοφορεί τρεις ακόμα δουλειές, δύο νουβέλες και ένα θεατρικό. Το 1972 ξεκινά τη δεκαλογία της Υπαρξιακής Αναρχίας που ξεκινά με το Επιστροφή στο Μέλλον και καταλήγει στο Σύνδρομο του Χάους. Φυσικά δεν σταμάτησε εκεί, όμως η δεκαλογία της Υπαρξιακής Αναρχίας είναι το σημείο αναγνώρισης του. Μέσα από τα βιβλία της δεκαλογίας αυτής, πέρα από έναν αξιέπαινο συγγραφέα Επιστημονικής Φαντασίας, εντοπίζουμε έναν ερευνητή της ανθρώπινης υπόστασης, του πνεύματος, του συνδέσμου του με το Θεό και το ρόλο της ύπαρξης του στο Σύμπαν. Ευαίσθητος και στοχαστικός ο Διαμαντής δεν διστάζει να αναζητήσει το θείο μέσα από τα έργα του, να κυνηγήσει την πηγή του γενικού Κακού και να μεταφέρει μηνύματα αλληλεγγύης και αγάπης. Ότι ακριβώς θα νιώσετε κι εσείς εάν διαβάσετε το Σύνδρομο του Χάους.Όπως αναφέρθηκε προηγουμένως, το βιβλίο αποτελεί το δέκατο μέρος της Υπαρξιακής Αναρχίας. Κυκλοφόρησε το 92, έπειτα το 97 και πια το σωτήριο έτος 2008 από τις Συμπαντικές Διαδρομές. Ευανάγνωστο, ευχάριστο και σχετικά σύντομο ώστε να μην κουράζει με περιττές πληροφορίες, το βιβλίο είναι ένα άριστο πάντρεμα Επιστημονικής και Μυστηρίου. Η ιστορία διαδραματίζεται σε μια μελλοντική εποχή,σε κάποιο σημείο μιας παγκόσμιας κοινότητας. Έννοιες όπως Τομείς, Τομεάρχης, Μοριακή Βιολογία, Κέντρο Ψυχοσωματικής Υγείας, Εκκλησία του Σκότους, μεταφέρουν τον αναγνώστη στο μέλλον έτσι όπως το είδε η φαντασία του συγγραφέα. Μέσα από τη χρήση της πρωτοπρόσωπης γραφής ο αναγνώστης γίνεται ένα με τον ήρωα Ιππόλυτο, έναν αστυνομικό που κλίνεται να ερευνήσει έναν μυστήριο θάνατο που συμβαίνει στον Τομέα του. Ίσως να φανεί κοινότυπο, ένας αστυνομικός δηλαδή που προσπαθεί να λύσει το μυστήριο ενός ανεξήγητου θανάτου. Όμως ο θάνατος αυτός δεν είναι συνηθισμένος και τα αίτια της πρόκλησης του πρωτοφανή. Τι θα μπορούσε να σκοτώσει έναν υγιέστατο άνθρωπο στα καλά τον καθουμένων; Τα πράγματα γίνονται περισσότερο μυστήρια όταν οι θάνατοι αυξάνονται ενώ τα θύματα έχουν ένα κοινό χαρακτηριστικό: υψηλό δείκτη ευαισθησίας, καλοσύνης συμπόνιας και αλληλεγγύης, άνθρωποι χαρισματικοί, δημιουργικοί και ακίνδυνοι, όπως αφανείς καλλιτέχνες και μικρά παιδιά . Μία συγγραφέας, ένας βιολιστής, ένας ιερέας, ένα μικρό κορίτσι είναι τα επόμενα θύματα που ακολουθούν τον πρώτο θανόντα, προμηνύοντας μεγαλύτερο κίνδυνο από αυτό που ο ήρωας-αφηγητής μπορεί να φανταστεί . Τι είναι αυτό που τους σκοτώνει; Είναι μελαγχολία, είναι γονίδιο-φονιάς, είναι η Φύση ή μήπως κάτι άλλο; Γιατί όσο η ιστορία προχωρά οι θάνατοι πολλαπλασιάζονται ολοένα και πιο πολύ όσο ο αναγνώστης γυρνά με μανία τις σελίδες; Μη διστάσετε να αναζητήσετε κι εσείς το μυστήριο και να ζήσετε την περιπέτεια μαζί με τον αφηγητή. Ο Διαμαντής σας προσφέρει την ευκαιρία. Μετέχοντας στο Σύνδρομο του Χάους ένα είναι το σίγουρο: Όταν το βιβλίο τελειώσει θα δείτε τον κόσμο με άλλο πια πλέον μάτι. Γιώργος Χατζηκυριάκος Απρίλιος 2008

Αναρτήθηκε από Γιώργος Χατζηκυριάκοςστις9:07 π.μ.

http://talesofabrokensword.blogspot.gr/2013/05/blog-post.html

Πέμπτη 26 Ιουνίου 2014

19η

Για να κρίνουμε τους κρίνοντες:

19^ηάποψη:

4 Π. Ρ. (εφημερίδα Καθημερινή για τέσσερα πρώτα βιβλία της 11/λογίας, 12/4/1984): «…Ο στοχασμός και η φαντασία, αποτελούν τους δυο κύριος άξονες, πάνω στους οποίους κυλάνε οι ιστορίες των βιβλίων, με τροχούς μία πυκνή γραφή… Βέβαια, η πεζογραφία του Δ.Φ. προϋποθέτει προχωρημένο αναγνώστη. Απαιτεί δυνατότητα αποκρυπτογράφησης, γιατί είναι δύσκολη. Μας μιλάει για θέματα διαχρονικά, οριακά… Οπωσδήποτε, είναι μία αξιόλογη λογοτεχνία…».

https://www.smashwords.com/profile/view/diamandisflorakis

απόσπασμα...

Απόσπασμα από το 8^ο βιβλίο

της 11/λογίας της Υπαρξιακής Αναρχίας/Εσχατολογικής Ουτοπίας

Η ΕΣΧΑΤΗ ΑΝΑΡΧΙΑ

(3 έντυπες εκδόσεις + 1 σε e-book)

Γκρίζο παγωμένο απόγευμα, στην αυλή του σχολείου, στην εποχή του πολέμου, του αίματος, της πείνας, της εξαθλίωσης, του φόβου. Βαδίζω αργά προς το μέρος του μαγειρείου, κρατώντας στα παγωμένα, μελανιασμένα μου χέρια το τενεκεδάκι του συσσιτίου. Μια αστήριχτη ελπίδα μ’ έχει φέρει εδώ: να συμβεί αυτό, που δεν έχει συμβεί στις κανονικές μέρες και ώρες: μοίρασμα συσσιτίου.

Η πόρτα του μαγειρείου είναι κλειστή. Καμιά ελπίδα δεν την διαπερνά: μυρωδιά φαγητού, ή, έστω, ήχος ανθρώπινης παρουσίας. Ακουμπώ την πλάτη μου στην πόρτα και μετά, αποκαμωμένος κάθομαι στο χώμα. Η απελπισία μου γεννά και συντηρεί μια ελπίδα. Πρέπει κάτι σωτήριο να παρουσιαστεί, για ν’ ανακόψει το φτερούγισμα του θανάτου. Έχω τα μάτια μου καρφωμένα στον γκρίζο ουρανό, σα να πρόκειται να ’ρθει κάτι από κει. Σιγά σιγά οι ελπίδες μου πνίγονται μέσα στον χρόνο, στην παγωνιά του σούρουπου.

Κάποια στιγμή, έτσι όπως σέρνω τα μάτια μου στην άδεια αυλή, διακρίνω μια παγωμένη παιδική σιλουέτα, λίγα μέτρα πιο πέρα. Ένα μελανιασμένο, σκελετωμένο πρόσωπο, με μάτια κλειστά, είναι πεταμένο σε μια γωνιά. Θαρρείς πως βλέπεις στάχτη ανθρώπινη. Ένα ακόμα κορμί που κάηκε στις φλόγες της πείνας. Το θέαμα μου προκαλεί φόβο και οίκτο. Έλξη και απώθηση.

Αρχίζει να πέφτει μια παγωμένη ψιλή βροχή. Η ελπίδα μου, πως κάτι θα βρεθεί να φάω, έχει από ώρα πνιγεί.

Ετοιμάζομαι να φύγω. Όπως ανασηκώνομαι, ακούω ένα σιγανό τρίξιμο της πόρτας του μαγειρείου. Γυρίζω και στο σκοτεινό άνοιγμα της πόρτας βλέπω τη μορφή της γριάς επιστάτισσας να με κοιτά σκεφτική.

Κάνω να φύγω, όταν τ’ αδύναμο χέρι της γριάς προβάλλει ανάμεσα απ’ τ’ άνοιγμα. Υπάρχει ένα μικρό κομμάτι μπομπότας πάνω του. Αν διστάζω, είναι γιατί δεν πιστεύω αυτό που βλέπω.

«Πάρτο, λοιπόν», μου κάνει η επιστάτισσα.

Τ’ αρπάζω. Αλήθεια ή όχι, εγώ πρέπει να το πάρω, σκέφτηκα. Πρέπει, έστω και στη φαντασία μου, να φάω αυτή την μπομπότα, για να χορτάσω την πείνα μου, να διώξω τον θάνατο.

Φεύγοντας, ρίχνω μια ματιά όλο ευγνωμοσύνη στη γριά. Λίγο πιο κάτω, όμως, τρακάρω πάνω στο βλέμμα του παγωμένου παιδιού. Στη βουβή ικεσία του. Κι αρχίζει μια πάλη μέσα μου, η ένταση της οποίας, άφησε, μέχρι σήμερα, μια γεύση ήττας, ντροπής στην ψυχή μου. Αλλά, ο παλλόμενος χωρόχρονος, όπως το περίμενα, λειτουργεί επανορθωτικά: Μοιράζομαι την μπομπότα και ύστερα, το αύριο του χτες μου, είναι χωρίς μια κηλίδα ντροπής, διαλυτικής ενοχής.

Ναι, είναι ωραίο το μέλλον του παρελθόντος μου. Τέλειο. Δικό μου πια. Υπέροχο είναι έτσι χωρίς ένα παγωμένο νεκρό παιδί που, ένα άλλο παιδί, δεν του ’δωσε λίγη μπομπότα, λίγη ανθρωπιά, λίγη ακόμα ζωή, με τη ζωή του.

Τί σβήνει τα λάθη μας και στη θέση τους γράφει τις σωστές λέξεις; Ποιος ανασκευάζει την ανθρώπινη ιστορία; Ποιος, Τι, δημιουργεί την πατρίδα των όντων, καταλύει την εξορία τους; Όποιος και ό,τι να ’ναι, έχει την απόλυτη εκτίμησή μου, τον θαυμασμό μου, την αγάπη μου. Επιτέλους, για πρώτη φορά, ένας κόσμος στα μέτρα των ονείρων μας, της αθωότητάς μας!

https://www.smashwords.com/books/view/303787

πρόταση...

Πρόταση προς το Υπουργείο Πολιτισμού, ή όποιον άλλον κρατικό, ή ιδιωτικό πνευματικό φορέα.:

Δημιουργία πλατφόρμας που θα δημοσιεύει σε ηλεκτρονική μορφή έργα λογοτεχνικά (ποίηση, μυθιστορήματα, διηγήματα, θέατρο) δοκίμια, ιστορικά κ.α., τα οποία για διάφορους λόγους δεν εκδίδουν οι εκδοτικοί οίκοι (ή οι δημιουργοί τους δεν μπορούν από οικονομική αδυναμία, ή έλλειψη τεχνικών γνώσεων να αυτοεκδώσουν τα έργα τους) παρέχοντας έτσι τη δυνατότητα παρουσίασης, αλλά και αξιολόγησης της δημιουργίας πολλών έργων, τα οποία θα έμεναν στην αφάνεια.

Τέλος, η παρουσίαση των έργων θα μπορούσε να γίνεται δωρεάν, ή σε χαμηλή αξία την οποία θα εισέπραττε ο δημιουργός. Ή σε ένα συνδυασμό αυτών των εκδοχών (π.χ, 20% δωρεάν για δοκιμή και 0,50 ευρώ στην περίπτωση αγοράς).

http://diamflorakis4.blogspot.gr/

https://plus.google.com/112854498464374601289#112854498464374601289/posts

http://diamflorakis.blogspot.gr/

http://diamflorakis5.blogspot.gr/