ανοιχτο ηλεκτρονικο ημερολογιο ενος συγγραφεα/παράρτημα

Τρίτη 10 Ιουνίου 2014

4η...

4η άποψη (Η μοναδική κρίση με ένα αστέρι στο αγγλικό ΑΜΑΖΟΝ, που σχεδόν μηδένισε αγορές και τα free κατεβάσματα του βιβλίου. Αν και ανώνυμη πρέπει να γίνει σεβαστή και θα κριθεί από άλλες κρίσεις):
i tried to read this and went a considerable way through the book before giving in and sending it to the clouds. i can't remember the last time i didn't finish a book waiting for it get interesting.

http://www.amazon.co.uk/product-reviews/B009Y79N6M/ref=pr_all_summary_cm_cr_acr_txt?ie=UTF8&showViewpoints=1&sortBy=bySubmissionDateDescending

ενδιαφέρει...

Ενδιαφέρει φίλους του (έντυπου και ηλεκτρονικού) βιβλίου, συγγραφείς και εκδότες:

http://www.tovima.gr/culture/article/?aid=604460

3η άποψη...

3^η άποψη:

1. Κυριακή 7Μαίου 1995 τεύχος 127

Παρουσίαση και mini συνέντευξη του Δ. Φ. από τον Θανάση Μάργαρη

ΔΙΑΜΑΝΤΗΣ ΦΛΩΡΑΚΗΣ

Ένας ουτοπιστής φιλόσοφος

της λογοτεχνίας του φανταστικού

Η γνωριμία μου με τον συγγραφέα Διαμαντή Φλωράκη είναι αποτέλεσμα της αγάπης του γράφοντα για τη λογοτεχνία του φανταστικού και της ενασχόλησής μου απ’ τα εφηβικά μου χρόνια με ένα είδος γραφής που προβληματίζει, ερεθίζει το νου και ανοίγει πνευματικούς ορίζοντες. Ο Δ, Φλωράκης πολυγραφότατος συγγραφέας με πάνω από δέκα βιβλία στο ενεργητικό του, είναι διευθυντής και εκδότης του αξιόλογου περιοδικού «Χωρόχρονος»-μια πειραματική έκδοση για τη λογοτεχνία του φανταστικού. Στις δραστηριότητές του θα πρέπει να τονιστεί ιδιαίτερα, η συνεργασία του με το Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης και τη Δρα Δόμνα Παστουρματζή –παλαιότερα ο “R” δημοσίευσε συνέντευξή της στον γράφοντα- που διδάσκει Επιστημονική Φαντασία σε πανεπιστημιακό επίπεδο. Στο μάθημά της έγινε ανάλυση βιβλίων του Διαμαντή Φλωράκη από τη Δρα μεταξύ των φοιτητών και ενδοσκόπηση στις φιλοσοφικές αναζητήσεις του συγγραφέα,

Σε μια σύντομη κουβέντα που είχαμε με τον Δ. Φλωράκη και στις ερωτήσεις μου για τη ρευστότητα που διακρίνει το γράψιμό του και για τον κάπως συγκεχυμένο τρόπο αφήγησης, καθώς επίσης και για τη διαφορά μεταξύ των όρων επιστημονική φαντασία και εσχατολογική ουτοπία που χρησιμοποιεί στα έργα του, ο Διαμαντής Φλωράκης ανέλυσε με φιλοσοφικό τρόπο, όπως συνηθίζει, τις απόψεις του, τις οποίες παραθέτω:

«Πράγματι, το χωροχρονικό στίγμα των έργων μου είναι ασαφές και αυτό γιατί η «ιστορία» τους εκτυλίσσεται σε Υπαρξιακό και όχι ιστορικό Χρόνο. Επειδή εκείνο που με απασχολεί κυρίως δεν είναι το τεχνολογικό μέλλον αλλά το ψυχοπνευματικό, είναι φυσικό το χρονικό πλαίσιο μέσα στο οποίο κινείται η φαντασία και η σκέψη μου να είναι εκείνο του υπαρξιακού χρόνου (χρόνος του όντος). Χτίζω τις ιστορίες μου ξεκινώντας από μια ιδέα, η οποία στη συνέχεια, συνήθως, δεν είναι και η κεντρική. Το πώς έρχεται η ιδέα –ερέθισμα, ή οι άλλες που ακολουθούν, μου είναι εντελώς άγνωστο. Ο μηχανισμός δημιουργίας αυτών των ιδεών, υποθέτω πως βρίσκεται μέσα στον χώρο του ασυνείδητου, Σε αντίθεση με τις σκέψεις και την ανάπτυξη της δράσης που πηγάζουν από τον χώρο του συνειδητού.

Γράφω κυρίως επιστημονική φαντασία γιατί αυτή μου παρέχει τη δυνατότητα να κινηθώ φανταστικά μέσα στον Υπαρξιακό χρόνο.

Γράφω γενικά, γιατί υπάρχει ο πόνος, ο θάνατος, το υπαρξιακό αίνιγμα. Γιατί έχω ανάγκη να ονειρεύομαι, πως το τέλος της υπαρξιακής περιπέτειας των όντων, θα είναι αντάξιο των ονείρων μας. Ο καινοφανής όρος«εσχατολογική ουτοπία» με τον οποίο προσπάθησα να χαρακτηρίσω τα έργα μου,είναι κλάδος της λογοτεχνίας του φανταστικού, όπως είναι και νέος κλάδος της επιστημονικής φαντασίας.

Τα έργα μου είναι φιλοσοφικές αναλύσεις, αλλά κυρίως είναι «φυτώρια» φιλοσοφικών ερωτημάτων, με τα οποία προσπαθώ να εκφράσω μια υπαρξιακή εξέγερση, ένα υπαρξιακό παράπονο. Μια επιθυμία για την εγκαθίδρυση της συγνώμης, της συμφιλίωσης από το ελάχιστο μέχρι το μέγιστο και αντίστροφα.

Πατρίδα μας δεν είναι το Σύμπαν της ύλης -καταλήγει ο Διαμαντής Φλωράκης- της αντιπαράθεσης, του πόνου, του αίματος, της φθοράς, της χαοτικής εντροπίας, του πεπερασμένου των ιδιοτήτων μας. Δεν είναι το νεκροταφείο των ονείρων μας. Όχι. Όλα αυτά είναι ο αντίποδάς της».

Μία προτροπή του γράφοντα προς το Λαρισαίο αναγνώστη: Γνωρίστε τη γραφή του Διαμαντή Φλωράκη, ανοίξτε ένα παράθυρο γνωριμίας στο φιλοσοφικό γίγνεσθαι των ιδεών του. Θα νιώσετε μια πρωτόγνωρη «επαφή» μ’ ‘ένα κόσμο ενόρασης και προβληματισμού. Γιατί, όπως λέει και ο Τ. Ντε Σαρτέν: «Στο Διάστημα μόνο το φανταστικό στοιχείο έχει πιθανότητες να είναι πραγματικό».

Θανάσης Μάργαρης

http://www.amazon.com/Diamandis-Florakis/e/B009Z0IEZE

Δευτέρα 9 Ιουνίου 2014

2η άποψη

4 Ρένος Αποστολίδης: (Γράμμα της 17/2/74, για το «Επιστροφή Στο Μέλλον»): …Ναι, ναι, Διαμαντή! Είναι οπωσδήποτε πολύ καλό!… «Το όνειρο καταβρόχθιζε το όνειρο…». Υπάρχει και είναι ποίηση όλο αυτό… Μπράβο Φλωράκη. Να σε χαρώ εγώ! Επιτέλους διαβάζω κάτι σ΄ αυτόν τον τόπο που με κάνει να νιώθω πως έχω κάποιον να κουβεντιάσω. Το κρίνω ανθολογητέο…

https://www.smashwords.com/books/view/296193

Μια...

Μια άποψη:

Ø Δημήτρης Χορόσκελης: (περιοδικό«ΕΞΩΣΤΗΣ» Θεσσαλονίκης, τεύχος 296 26/10/95 για τη δεκαλογία της: «ΑΝΑΡΧΙΑ»): Με το δέκατο μυθιστόρημα, με τον τίτλο «ΤΟ ΣΥΝΔΡΟΜΟ ΤΟΥ ΧΑΟΥΣ», ολοκληρώνεται η φιλόδοξη δεκαλογία «Εσχατολογικής Ουτοπίας» του Διαμαντή Φλωράκη. Η περίπτωση του συγγραφέα μοιάζει με διάττοντα αστέρα, τόσο στο ελληνικό, όσο και στο παγκόσμιο λογοτεχνικό στερέωμα. Εδώ και 23 χρόνια ασχολείται, μοναχικά και μεθοδικά, με βασικά και ουσιώδη θέματα που έχουν σχέση με τη φιλοσοφία, την οντολογία, τη μεταφυσική, την ηθική και τη θεολογία. Το είδος –πρόσχημα μέσα στα πλαίσια του οποίου εντάσσει τη δράση των βιβλίων του, είναι αναπόφευκτα η επιστημονική φαντασία, αλλά δοσμένη μέσα από μία εντελώς ιδιότυπη οπτική γωνία και θεώρηση. Ο συγγραφέας ξεκαθαρίζει την αγγλοσαξονική εκδοχή αυτού του είδους από τα πολυάριθμα πρόσωπα και τα φουτουριστικά σκηνικά, και επιδίδεται κυρίως σε μία φιλοσοφική σκηνοθεσία ιδεών κι εννοιών, χρησιμοποιώντας ένα ελάχιστο δράσης, πλοκής και πρωταγωνιστών. Τα βασικά χαρακτηριστικά του έργου του Διαμαντή Φλωράκη είναι κυρίως δύο:

α: Η φιλοσοφική – θεολογική θεματολογία. Ο πρωταγωνιστής ενός παλιότερου έργου του συγγραφέα αναρωτιέται: «Θα την τελειώσει κάποτε ο θεός την Ιστορία του Κόσμου; Κι αν την τελειώσει, στο τέρμα της θα υπάρχει η Ερμηνεία; Κι αν υπάρχει θα είναι στο ύψος μας; Κι αν είναι στο ύψος μας, θα είναι στο χθεσινό, το σημερινό ή το αυριανό; Ρωτώ για να ξέρω αν ήδη είμαστε, ή πρόκειται να γίνουμε ισοϋψείς , ή πρόκειται να γίνουμε ισοϋψείς με το Απόλυτο».

Παρόμοια μεταφυσικά ερωτήματα, ο πόνος σαν βασικό συστατικό των όντων, η ύπαρξη, ή η ανυπαρξία του θεού, η κόλαση της ύλης, η πάλη του Καλού και του Κακού, είναι τα κύρια θέματα που πρωταγωνιστούν σε όλα τα έργα του συγγραφέα. Στη «Νοσταλγία Του Τίποτα» διαπραγματεύεται μία τηλεοπτική επίθεση του Καλού εναντίον του Κακού. Στο «Επιστροφή στο Μέλλον» περιγράφει μία ιδανική κοινωνία που φθίνει από την υπερβολική τελειότητα και όπου η ζωή αποκτά ενδιαφέρον ύστερα από μία αναζωπύρωση του Κακού. Στα «Πονοτρόνια Και Οι Αναρχικοί Του Απόλυτου» σκηνοθετεί την εξέγερση μίας ομάδας ανθρώπων ενάντια σε ένα παράλογο Σύμπαν κάποιου σαδιστή θεού. Στην «Έσχατη Αναρχία» φαντάζεται την πλήρη ανατροπή των φυσικών νόμων και την αλληλοεισδοχή δύο παράλληλων και διαμετρικά αντίθετων κόσμων. Στον «Εχθρό», ο ήρωας, ένας φαινομενικά αιμοσταγής και κυνικός εξολοθρευτής, ωθεί στα άκρα τις φονικές του παρορμήσεις, καταστρέφοντας τελικά ολόκληρη τη Γη. Όλα τα όντα είναι παγιδευμένα σε ένα αιματηρό παιχνίδι. «Κάποια στιγμή, όχι μακρινή, θα καταλάβεις πως ο εχθρός είναι οι άλλοι», λέει κάπου χαρακτηριστικά. Έχοντας τελικά εξαντλήσει όλες τις δυνατότητες του κακού και καταστρέφοντας τη Δημιουργία, εκδικείται τον ίδιο το Θεό, που μας έπλασε κατ΄ εικόνα και καθ΄ ομοίωσή Του. Στο τελευταίο βιβλίο της δεκ Του. Στο τελευταίο βιβλίο της δεκαλογίας, «Το Σύνδρομο Του Χάους», μία μυστηριώδη ασθένεια εξαπλώνεται, πλήττοντας κι εξολοθρεύοντας τους τελευταίους καλούς του Κόσμου. Μία σε βάθος έρευνα του ήρωα – ντετέκτιβ, αποκαλύπτει την ύπουλη σκευωρία του Κακού, με σκοπό την τελική επικράτησή του.

β: η μινιμαλιστική – χαοτική γραφή. Το κύριο χαρακτηριστική της γραφής του Διαμαντή Φλωράκη, είναι ο λεκτικός μινιμαλισμός (ολιγοσέλιδα αλλά νοηματικά πυκνά βιβλία) και η χαοτική δομή της. Ενώ τα έργα του αρχίζουν με μία σταθερά δομημένη ιστορία και με συγκεκριμένα ερωτήματα, συχνά καταλήγουν χαοτικά, χωρίς παγιωμένα συμπεράσματα και δίχως οριστικές απαντήσεις γιατί, όπως είναι γνωστό, «το χάος γεννά τάξη και η τάξη χάος». Ο συγγραφέας καταλύει, περιγράφοντάς τα, όλα τα πιθανά σύμπαντα και τις οντολογικές εκδοχές τους, σαν να πρόκειται μέσα από αυτή την αποκαλυπτική και γενικευμένη ιδεατή αποδόμηση να αναδυθούν αυθόρμητα οι απαντήσεις του θεού, το μοντέλο του ιδανικού Σύμπαντος, ή ακόμη η επικράτεια των άφθαρτων και τέλειων πλατωνικών ιδεών. Κάθε βιβλίο της δεκαλογίας είναι ένα fraktal, απόσπασμα που καθρεφτίζει μία εκτενέστερη πιθανή πραγματικότητα, απειροστό κομμάτι ενός γιγαντιαίου καλειδοσκόπου, όπου οι αντανακλάσεις όλων των εσχατολογικών πιθανοτήτων, συνθέτουν την Ολική Πραγματικότητα. Ο Διαμαντής Φλωράκης χαρακτηρίζει τα βιβλία του εσχατολογικές ουτοπίες, αλλά σήμερα γνωρίζουμε περισσότερο από ποτέ , ότι η έννοια αυτή συνεχώς αποδυναμώνεται. Ο γνωστός άγγλος φυσικός Τζων Γκρίμπιν, στο βιβλίο του «Τα Μυστήρια του Χρόνου», υποστηρίζει τη θέση ότι ζούμε σε ένα Σύμπαν όπου όλα είναι πιθανά. Ίσως ακόμη και αυτές οι «εσχατολογικές Ουτοπίες», του ερευνητή του Απόλυτου, του Διαμαντή Φλωράκη.

https://www.smashwords.com/books/byseries/5392