απόσπασμα από το ηλεκτρονικό μου ημερολόγιο.

2013-12-17 (462)

? (…Υπάρχουν και βόμβες που ανατινάζουν ψυχές), γράφω στη σελίδα 97 του μυθιστορήματος «ΠΕΡΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΡΗΜΟ ΤΟΥ ΜΙΣΟΥΣ». Και σκέφτομαι: Εκτός από εκείνους που ανατινάζουν σώματα, αμέτρητοι άλλοι ανατινάζουν (ανατινάζουμε) ψυχές… Έγκλειστοι στις φυλακές της συνείδησής μας… Αν και στο βάθος αθώοι, θύματα μιας ακατανόητης Δημιουργίας, που μας φυλάκισε σε προδιαγραφές ιδιοτήτων μηδενικού ήθους, αλλά και με ικανότητα κατάλυσης των σκοτεινών ιδιοτήτων μας. Αυτή είναι η περίληψη της περιγραφής μας, που μας υποδεικνύει το μεταξύ μας Αγκάλιασμα.

http://wiki.redworlds.gr/tiki-index.php?page=%CE%94%CE%B9%CE%B1%CE%BC%CE%B1%CE%BD%CF%84%CE%AE%CF%82+%CE%A6%CE%BB%CF%89%CF%81%CE%AC%CE%BA%CE%B7%CF%82

απόσπασμα από το μυθιστόρημα:

ΠΕΡΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΡΗΜΟ ΤΟΥ ΜΙΣΟΥΣ

(σελίδα: 203):

ΞΗΜΕΡΩΝΕΙ.

"Είμαστε όλοι υπαρξιακοί ναυαγοί μέσα σ’ ένα ατέρμονο χωροχρονικό ωκεανό. Ναυαγοί σε μία ακα­τανόητη απεραντοσύνη αντιπαράθεσης, βίας αίμα­τος, φθοράς, αναπάντητων ερωτηματικών, συντριπτι­κών μεγεθών -που παρ’ όλ’ αυτά, δε μας χωράνε-, πόνου, άδικης ενοχής. Είμαστε ναυαγοί σ’ ένα υπαρ­ξιακό ωκεανό ύλης, που μας σκεπάζει το Πρόσωπο του Θεού, έχοντας αντιμέτωπο των ονείρων μας το Απόλυτο. Είμαστε αυτά και πολλά άλλα, γι’ αυτό χρειάζεται, για να μην πνιγούμε, να κατασκευάσου­με Νησάκια κατανόησης, συμπόνιας, αγάπης, μέχρι ο θάνατος να στερέψει τον απέραντο ωκεανό αυτού του ακατανόητου ονείρου", λέει η Ευρυδίκη.

Ο Ροβύρος σωπαίνει.

 

απόσπασμα από το 14/χρονο ηλεκτρονικό μου ημερολόγιο.

2013-12-16 (461)

? Σκέφτομαι τι θα έπρεπε να προσθέσω, ή ν’ αλλάξω σε ένα απόσπασμα από μια πριν 20 χρόνια συνέντευξή μου, στην οποία έλεγα απαντώντας στο ερώτημα «Γιατί γράφω:

Γράφω κυρίως επιστημονική φαντασία γιατί αυτή μου παρέχει τη δυνατότητα να κινηθώ φανταστικά μέσα στον Υπαρξιακό Χρόνο (ο οποίος είναι ο φυσικός χώρος των διαχρονικών φιλοσοφικών ερωτημάτων). Γράφω, γενικά, γιατί υπάρχει ο πόνος, ο θάνατος, το υπαρξιακό Αίνιγμα. Γιατί έχω ανάγκη να ονειρεύομαι (ελπίζω μαζί με άλλους) πως το τέλος της υπαρξιακής περιπέτειας των όντων θα ‘ναι αντάξιο των Ονείρων μας. Γράφω γιατί ελπίζω πως το Απόλυτο μέγεθος που στραγγαλίζει τις υπάρξεις μέσα στη διάρκεια του Ιστορικού Χρόνου θ’ αποδειχτεί τελικά φιλικό. Γράφω γιατί πιστεύω πως αν ο Υλικός Κόσμος δεν έχει Ηθικό Αντίκρισμα είναι υποχρέωση του Ανθρώπου να δημιουργήσει αυτό το αντίκρισμα, να δώσει ένα νόημα και σκοπό στο Τυχαίο της Ύπαρξης. Γράφω γιατί ονειρεύομαι πως η ολοκλήρωση της Συμπαντικής Εντροπίας (το τέλος του Ιστορικού Χρόνου) δε θα φέρει το Χάος, αλλά την Ερμηνεία του Κόσμου. Την Αγάπη, την Ελευθερία, την Ενότητα. Γράφω, τέλος, γιατί η Φαντασία μπορεί να τα φέρει όλα αυτά στην ανθρώπινη ψυχή, πριν έρθουν, πριν υπάρξουν, ίσως.

Και δεν βρίσκω κάτι ν’ αλλάξω, ή να προσθέσω. Μόνο πως τώρα όπως και τότε η ίδια αίσθηση λογοτεχνικής μοναξιάς με κατέχει…

Οι 3 τρόποι...

για να αποκτήσετε τα βιβλία μου:

http://diamflorakis.blogspot.gr/

ΤΑ ΠΟΝΟΤΡΟΝΙΑ ΚΑΙ ΟΙ ΑΝΑΡΧΙΚΟΙ ΤΟΥ ΑΠΟΛΥΤΟΥ

Απόσπασμα από το 2^ο βιβλίο της 11/λογίας της «Υπαρξιακής Αναρχίας»

      Ξέ­ρε­τε λοι­πόν κά­τι πιο πα­ρά­λο­γο α­πό τον θά­να­τό σας; Και πιο λο­γι­κό ταυ­τό­χρο­να; Πιο πραγ­μα­τι­κό; Ξέ­ρε­τε κά­τι πιο πα­ρά­λο­γο α­πό την ύ­παρ­ξη του Κό­σμου; (Αι­τια­τό χω­ρίς αί­τιο, προ­ϋ­πο­θέ­τει η ύ­παρ­ξη του Κό­σμου. Και ά­ντε με­τά α­πό αυ­τό, να συ­ζη­τά­με για λο­γι­κές αι­τιο­κρα­τι­κής δο­μής).

 

Ήταν...

Ήταν μια μικρή γιορτή με άλλους δύο ΦΙΛΟΥΣ για την ηλεκτρονική έκδοση του 14/χρονου ημερολογίου μου. Και κάποιος ρώτησε: «Γιατί μόνο με δύο φίλους;».

«Γιατί η πραγματική Φιλία είναι μια συνειδητή επιλογή ισοδύναμη συγγένειας αίματος, που η ζωή  και ο χρόνος σφυρηλάτησαν. Και κάποια γεγονότα μόνο με τέτοιους Φίλους, που είναι πάντα λίγοι και παντοτινοί, ταιριάζει να γιορτάζονται», του απάντησα. ?

απόσπασμα από το ηλεκτρονικό μου ημερολόγιο:

2013-12-14 (460)

Ø Λέει στον Τ. Λίβιο ο Μακιαβέλι: «…Γιατί καθώς είπαμε, ένας άνθρωπος συνηθισμένος να βαδίζει μ’ έναν τρόπο, ποτέ δεν αλλάζει. Και είναι φυσικό να καταστρέφεται, όταν οι καιροί αλλάζουν και δεν συμφωνούν πλέον με τον δικό του τρόπο…».

Και λέω: Αυτή η ρήση μου θυμίζει τις κρατικοδίαιτες (και όχι μόνο) συντεχνίες που αγωνίζονται με κάθε τρόπο να διατηρήσου τα προνόμια που απέκτησαν εκβιαστικά, αρνούμενες να μοιραστούν το κόστος της καταχρεωμένης χώρας μας, όταν 1.350.000 άνεργοι του ιδιωτικού τομέα βυθίζονται καθημερινά όλο και πιο βαθειά στην ανέχεια, στην ταπείνωση της φτώχειας.

http://wiki.redworlds.gr/tiki-index.php?page=%CE%94%CE%B9%CE%B1%CE%BC%CE%B1%CE%BD%CF%84%CE%AE%CF%82+%CE%A6%CE%BB%CF%89%CF%81%CE%AC%CE%BA%CE%B7%CF%82