Και...

"η μαυρη τρυπα μιας νουβελας που καταπιε το συμπαν του αισθητου"

ΣΤΙΣ λΟΓΟΤΕΧΝΙΚΕΣ "ΜΟΝΟΜΑΧΊΕΣ":

 

http://diamflorakis3.blogspot.gr/

και ΤΟ ΣΥΝΔΡΟΜΟ ΤΟΥ ΧΑΟΥΣ...

στις Λογοτεχνικές "Μονομαχίες":

 

http://diamflorakis3.blogspot.gr/

απόσπασμα από το ηλεκτρονικό μου ημερολόγιο.

2013-09-09 (420)

Ø Σκέφτομαι: Η εντελέχεια της δύναμης είναι η χρήση της, η πραγμάτωση της υποσυνείδητης επιθυμίας της για κυριαρχία, για υποδούλωση του αδύνατου. Αυτό το πρόσωπο προσπαθούν να κρύψουν οι μάσκες των κρατών, των ομάδων, των ατόμων που κατέχουν τη δύναμη. Ακόμα η ομορφιά και η εξυπνάδα κάνουν το ίδιο. Φαντάζομαι ένα θεό που αυτοεξαφανίστηκε από την αγάπη του προς τα δημιουργήματά του για να αποφύγει την εντελέχειά του. Αυτά με αφορμή το χτύπημα που ετοιμάζουν οι ΗΠΑ στη Συρία. Αυτά για την αντιπαράθεση του ανθρώπου προς τον άλλον άνθρωπο. Του όντος προς τα άλλα όντα. Αυτά για να συνεχίσετε να μη με καταλαβαίνετε.

και ο ΕΧΘΡΟΣ...

στις Λογοτεχνικες "Μονομαχίες":

http://diamflorakis3.blogspot.gr/



βιβλία...

Βιβλία μου σε βιβλιοθήκες του εξωτερικού

Βιβλιοθήκη Κογκρέσου ΗΠΑ

Εθνική βιβλιοθήκη Γερμανίας:

http://viaf.org/viaf/74261960
Εθνική βιβλιοθήκη Αυστραλίας
http://trove.nla.gov.au/people/1060620?c=people

απόσπασμα από τον ΚΑΙΑΔΑ

Μερικά από αυτά που δεν σας είπαν οι άλλοι:

 

Καιρό αργότερα, σκέφτεται αυτά:

«Αν το Καλό άρχιζε από μια κλίμακα όντων, στην οποία δεν συμπεριλαμβάνεται ο άνθρωπος και τ’ άλλα γνωστά όντα τότε δε θα είχαμε να κάνουμε μόνο μ’ ένα αόρατο και, ουσιαστικά, ανύπαρκτο Καλό, αλλά, κυρίως, μ^’ ένα πεπερασμένο Καλό πράγμα που αποκλείεται, γιατί, το Καλό δεν πρέπει να ’χει όριο Άρα, η Ηθική, υποχρεωτικά, νομοτελειακά, υπάρχει σ’ όλο το περιεχόμενο του σύμπαντος. Τώρα, επειδή, όπως είναι γνωστό όλα τα μέρη ενός συνόλου περιέχουν τις ιδιότητες του σύνολο τους, το Καλό, πρέπει, και πάλι νομοτελειακά, ν’ ανιχνεύεται  όχι μόνο να υπάρχει, και στο έσχατο σωματίδιο της ύλης. Δηλαδή, ο παραπάνω συλλογισμός, μεταξύ των πολλών άλλων που υπονοεί, λέει απαραίτητα κι αυτά: Ο ερωτών για την ύπαρξη του Καλού, αποτελεί την Απάντηση του ερωτήματός του. Άρα, το Είναι του Κόσμου, είναι η ποικιλόμορφη, μετασχηματιζόμενη αέναη εικόνα των όντων που αυτόπαρατηρούνται. Είναι το καθρέφτισμα του εαυτού μας στον εαυτό μας. Το σύνολο αυτών των καθρεφτισμάτων. Ή, είναι ένα ερώτημα, που αδυνατεί ν βγει από τον εαυτό του, εξαιτίας της βαρυτικής του δύναμης. (Κάτι σαν το φως των «μαύρων οπών», ας πούμε). Μ’ άλλα λόγια: Η Αλήθεια του Κόσμου, είναι η αναζήτησή της. To Eίναι του Κόσμου, είναι η ερώτηση για το Είναι. (Σύμφωνα με την παραπάνω «λογική», η απάντηση δεν εισβάλλει στο ερώτημα για τον ίδιο λόγο, τη συγκρατεί η βαρυτική της δύναμη).

«Δηλαδή, βουλιάζω στο ερώτημά μου, που βουλιάζει στον εαυτό του. Κάνω μια πορεία αναζήτησης ακίνητος στο ίδιο πά­ντα σημείο. Δηλαδή, είμαι μέσα σε κείνο που ψάχνω. Πάντα ήμουν. Ήμαστε», λέει σε μια στιγμή ο Σεμπάστιαν, και μη σας απελπίζει το γεγονός πως κονταροχτυπιέται με τον ορθολογι­σμό, καλά κάνει, σε καλό δρόμο βαδίζει…

και Ο ΚΑΙΑΔΑΣ στις Λογοτεχνικές "Μονομαχίες".

http://diamflorakis3.blogspot.gr/