e-book: ο ανθρωπος που δεν χρειαζοτανε κανεναν (αποσπασμα)

. Έμαθα ακόμα, από τον Ρόλλαν, πως η μοναξιά είναι το πεπρωμένο των όντων, το μεγαλείο τους γιατί ποθούν το ανέφικτο του αντίθετου...».

Μια κριτική

http://www.sfsite.com/fsf/2008/cur0806.htm

κι αλλο αποσπασμα απο τον ανθρωπο που δεν χρειαζοτανε κανεναν

«Ξέρεις τί μου είπε κάποια στιγμή που κοιτούσα με φρίκη τα πτώματα των βιαστών μου; Μέσα στο κάθε θύμα υπάρχει ένας θύτης. Γι’ αυτό απέτυχαν όλες οι επαναστάσεις. Γι’ αυτό θα πετύχει μονάχα αυτή που γνωρίζει αυτόν τον νόμο. Έτσι μου μίλησε. Φυσικά δεν κατάλαβα τι εννοούσε...

Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΧΡΕΙΑΖΟΤΑΝΕ ΚΑΝΕΝΑΝ (αποσπασμα)

Χωρίς Θεό, αλλά, ταυτόχρονα, χωρίς την αντινομία από την ύπαρξη του Κακού, της οδύνης, της οντολογικής αντιπαράθεσης, του αί­ματος. Χωρίς τον κίνδυνο μίας υπαρξιακής εξέγερσης. Την υποχρέωση στην υπαρξιακή αλληλεγγύη, τη συμπόνια.

Χωρίς Θεό, αλλά και χωρίς τη δυνατό­τητα να είσαι με την πλευρά των κολασμέ­νων, των θυμάτων, των αθώων, των εξεγερμένων, τελικά και συνολικά όλης της έμβιας, της μη έμβιας ύλης, γιατί το Τυχαίο ως μο­ναδική αιτία της ύπαρξης του Κόσμου κατα­λύει όλα τα παραπάνω.

e-books για τους πλανητικους φίλους

http://www.smashwords.com/profile/view/diamandisflorakis

αποσπασμα απο το ηλεκτρονικο μου ημερολογιο.

2013-04-08

Ø Σκέφτομαι: τη ρήση του Μπέρτραντ Ράσελ: «Τρία πάθη, απλά, αλλά κατακλυσμιαία, εξουσιάζουν τη ζωή μου: η λαχτάρα για αγάπη, η αναζήτηση της γνώσης και η ανυπόφορη θλίψη για τα βάσανα του ανθρώπινου είδους».

Και νιώθω σα κάποιος να «έκλεψε» την περίληψη της ζωής, των λογισμών μου και των έργων μου.

……………………………………………………

αποσπασμα απο το e-book: ο ανθρωπος που δεν χρειαζοτανε κανεναν.

«Τελικά, ο Θεός είναι πιο κοντά σ’ εκείνο που πίστευες, Αναστασία», λέω. «Υπάρχει μόνο μέσα στην Αγάπη, τη Συμπόνια. Στο περίπου μηδέν, δηλαδή, αυτού του Κό

σμου. Δεν υπάρχει στα δόντια ενός σαρκοφάγου ζώου, στη βιομέριμνα, στη δίψα για δύναμη του ανθρώπου, στη φθορά, την ασθένεια, τον πόνο, τον θάνατο, την αδικία, τη φυσική κατα­στροφή, γενικά στην αντιπαράθεση των όντων. Την Εντροπία του χωροχρόνου. Το Κακό. Γιατί, όμως, το Μέγιστο είναι τόσο ελάχιστο; Κοντολογίς, γιατί υπάρχει το μη Καλό;».