μια περίληψη των πονοτρονιων.

https://www.smashwords.com/extreader/read/296249/2/ta-ponotrhonia-kai-oi-anarchikohi-toy-apolhutoy

αποσπασμα απο το ηλεκτρονικο μου ημερολογιο.

30/10/2002 (182)

Ø Σκέφτομαι: Η βιομέριμνα (όρος του Χάιντεγκερ) πράγματι, είναι η βασική αιτία που ο Άνθρωπος σπάνια οντολογεί.

για οσους αναζητουν τα e-books μου.

http://diamflorakis.blogspot.gr/

τα γονιδια της αγιοτητας (νεο αποσπασμα)

“Τί άλλο σας είπε ο Αντρέας, γέροντα”.

“Μας είπε τι του πρότεινε ο Θεός”.

“Τί;”.

“Να εξοφλήσει το χρέος του προς τον Ρή­γα. Προς τους ανθρώπους. Θα σε περιμένω με το τελευταίο Μου πρόσωπο, μέσα στον πόνο των άλ­λων. Εκεί θα με βρεις”.

“Αλήθεια, γέροντα; Έτσι μίλησε ο Θεός;”.

“Ναι, αδελφέ μου. Έτσι ακριβώς”.

“Μήπως ειπώθηκε και κάτι ακόμα σ’ εκεί­νη την υπερβατική συνομιλία;”.

“Ναι. Ειπώθηκε κάτι που λύτρωσε την ψυ­χή μου. Που έλυσε για πάντα την πιο αμαρτωλή μου απορία...”.

“Μίλα, γέροντα. Γιατί σταμάτησες; Γιατί κλαις;”.

“Πόσο είμαι ευτυχισμένος! Γαλήνιος! Θα φύ­γω από αυτή τη ζωή χωρίς ένα βουβό, κολασμένο παράπονο... Λοιπόν: Γιατί υπάρχει το Κακό, το αί­μα, ο πόνος, η αντιπαράθεση στον Κόσμο; ρώτησε ο Ρήγας τον Θεό. Κι Εκείνος του είπε: Για να τον αλλάξετε εσείς με την Αγάπη. Κατάλαβες, αδελφέ μου, τί σημαίνουν αυτά τα λόγια; Συνεχιστές του έρ­γου Του μας όρισε. Μικρούς θεούς θέλει όλα τα όντα δίπλα Του. Αυτός ο Κόσμος, σιγά σιγά, παίρνει το σχήμα των ονείρων μας. Θα έρθει καιρός που δεν θα χρειάζεται να ονειρευόμαστε. Το βλέπω, το νιώθω. Το προαναγγέλλω. Αχ και να ήξεραν όλοι οι μεταφυσικά εξεγερμένοι αυτή την αλήθεια! Άσε με να σε αγκαλιάσω. Να σε φιλήσω...”.

e-book τα γονιδια της αγιοτητας (αποσπασμα)

«Δηλαδή, αν είχαν βγει από κει μία ώρα γρηγορότερα, ή είχες παραμείνει μία ώρα περισ­σότερο, τώρα η Ρόζα και οι άλλοι μπορεί να ζούσαν», μου κάνει.

         «Μπορεί», λέω.
         «Αχ, γιατί ο Θεός δεν σε φώτισε να μη φύ­γεις εκείνη την ώρα. Γιατί;».
         «Για τον ίδιο λόγο που δεν ειδοποιεί λίγη ώρα πριν από ένα σεισμό, για να σωθούν κάποια αθώα μωρά, παιδιά», λέω.
          «Δηλαδή;».
          «Επειδή μόνιμα βρίσκεται σ’ έκλειψη».

 “...Δυστυχώς, ακόμα και ο άνθρωπος βρίσκεται εγκλωβισμένος μέσα στην αιματηρή νομο­τέλεια της τροφικής αλυσίδας. Αλληλοεξόντωση. Αίμα και πόνος. Αυτό είναι που ονομάζει όρους της ύπαρξης.

κι αλλα απο το ΠΕΡΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΡΗΜΟ ΤΟΥ ΜΙΣΟΥΣ

Έχει ένα δυναμικό κάθαρσης η νύχτα. (Θα έχει και η τελευταία Νύχτα της Ιστορίας).

 

  

(Η προέκταση της όποιας ενέρ­γειας του κάθε όντος, ακόμα και η κίνηση ενός σωμα­τιδίου ύλης, ενός γαλαξία, ή και όλης της συμπαντικής μάζας, τείνει προς το σημείο ταύτισης της Ύπαρ­ξης προς την Ουσία της. Η αγωνία, ο πόνος, το αίμα, η συμπαντική εντροπία, τον αντίποδά τους αναζη­τούν. Τον Θεό ψάχνουν, ή δημιουργούν).

". {Είναι προνό­μιο των θυμάτων η συγγνώμη, Ταμιωλάκη. -Σχόλιο ενός φανταστικού αναγνώστη-).

 

 

Κοντολογίς, ο Μαυράκης, εκείνο το με­σημέρι, βάδιζε για να συναντήσει το τελευταίο του έ­γκλημα. Ετοιμαζόταν, άθελά του, να γίνει τρομοκρά­της, εκτελεστής της Ελπίδας. (Ελπίδα είναι η πίστη μας στην Ελπίδα. Θεός, η πίστη μας στην Ύπαρξή Του, στο παράλογο της Ύπαρξής Του. Εμείς, στον χώρο τον αισθητού, νοηματίζουμε τον Κόσμο και, γιατί όχι, το Υπεραισθητό).

 

Υπάρχει η ελπίδα μέσα στη νύχτα. (Σε όλες τις νύ­χτες, τις ημέρες. Σε όλο το χωροχρονικό συνεχές. Πι­στεύω ακράδαντα αυτό το μεγάλο ψέμα).

"Κυρία Ευρυδίκη, πρέπει να μάθετε κάτι για μένα, που ο Μαραγκόπουλος γνώριζε πριν με στείλει εδώ. Δεν ονομάζομαι Παύλος. Και κάθε άλλο παρά ένας αθώος άνθρωπος είμαι. Τα χέρια μου είναι βαμμένα στο αίμα. Υπήρξα τρομοκράτης. Εκτελεστής", λέει αργά ο Ροβύρος, ενώ σφίγγει τη ράχη του Μπόρα και τα μάτια του πλημμυρίζουν δάκρυα.

Είναι ένας πρόσθετος πόνος μέσα στα μάτια της Ευρυδίκης. Μία έκπληξη. Είναι η συναίσθηση της δοκιμασίας της αντοχής κάποιων αρχών. Αλλά, είναι και ο θεός της συμπόνιας, της κατανόησης, της συγ­γνώμης μέσα τους. Είναι τα χέρια της πάνω στα χέ­ρια του Μαυράκη.

"Ακούστε. Υπάρχει μία μικρή πινακίδα στην είσο­δο αυτού του σπιτιού, που γράφει: Τα Νησάκια. Εί­ναι το σπίτι, ένα από τα πενήντα νησάκια που ίδρυσε ο Μαραγκόπουλος, για ναυαγούς της ψυχής και του σώματος. Βρίσκεστε στο σωστό μέρος, με τους σω­στούς ανθρώπους. Γαληνέψτε".

(Θεέ μου, πότε θα καλυφτεί η απόσταση, η διαφο­ρά μεταξύ ενός αγίου κι ενός ανθρώπινου κτήνους; Θεέ μου, γιατί επέτρεψες αυτή τη διαφορά; Θεέ μου, υπάρχει πράγματι αυτή η διαφορά, η απόσταση;)

κι αυτα απο το ΠΕΡΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΡΗΜΟ ΤΟΥ ΜΙΣΟΥΣ

ο αστυνόμος Ταμιωλάκης ανακάλυπτε το δικό του έρεβος, τη δική του πατρίδα. (Την πατρί­δα μας. Αυτή η κόλαση δε χτίζεται μόνο με το αίμα. Χτίζεται, κυρίως, με τους μικρούς, καθημερινούς συ­ναισθηματικούς θανάτους που σκορπίζουμε, με άπει­ρους τρόπους, στους άλλους)

"Μπόρα, όσα σου είπα, όσα θα σου πω, ξέρω γιατί συνέβησαν. Όπως ξέρω γιατί το Γίγνεσθαι συμβαί­νει να είναι βουτηγμένο στο αίμα: Όλα συνέβησαν γιατί η Ύπαρξη προηγείται της Ουσίας της. Γιατί η Ουσία της Ύπαρξης απαιτεί, για να επιβεβαιωθεί, τον αφανισμό της Ύπαρξης..."

Ο Μαυράκης ξαφνιάζεται από τα ίδια του τα λό­για, που είναι η αρχή της ανάδυσης του παλιού εαυ­τού του. Και ο Ταμιωλάκης δεν καταλαβαίνει τίποτα. (Πάντως, όσοι ψάχνεται για την αιτία της ύπαρξης της τρομοκρατίας, όσοι υπηρετείτε την τρομοκρατία, όσοι, γενικά, αναρωτιέστε για τη φονική αντιπαράθε­ση των όντων, ψάξτε βαθιά μέσα στην φράση του Ρο­βύρου Μαυράκη. Όλο και κάτι θα βρείτε μέσα της).

(Αποθέωση της μοναξιάς ενδέχε­ται να είναι αυτό: Η εξομολόγηση της αγωνίας, των ελπίδων, των ονείρων των ερμηνειών, της ενοχής των όντων, του Γίγνεσθαι στο Μεταφυσικό Τίποτα. Και α­ντίστροφα, βέβαια. -Αυτή είναι σκέψη του Μαυρά­κη).

... Μπόρα, όταν αγα­πάς, το αντικείμενο της αγάπης σου είναι πέρα και πάνω από τις ενέργειές του, τις ποιότητές του. (Έτσι είναι υποχρεωμένος ν’ αγαπά ο Θεός).