ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ ΑΠΟ ΤΟ ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΟ ΜΟΥ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ

23/1/2002 (115)

Ø Ηταν ανυπαρξία της αυτοαιτίας του Τίποτα, η αιτία της αυτοαιτίας του Θεού ή της Ύλης.

ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ ΑΠΟ ΤΟ ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΟ ΜΟΥ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ

13/5/2002 (148)

 Πιστεύω πως: Τέχνη είναι ό,τι κατευνάζει τα κακά ανθρώπινα ένστικτα, μας κάνει περισσότερο ανθρώπους, μετά από την επαφή μας με το αντικείμενο της Τέχνης (Κάτι, δηλαδή, που με άλλα λόγια πρώτος διατύπωσε ο Αριστοτέλης). Αυτό είναι το μοναδικό κριτήριο που πρέπει να χρησιμοποιεί ο κριτικός προκειμένου να αξιολογήσει ένα λογοτεχνικό, ή άλλο έργο. Αυτό και το κριτήριο για να αξιολογήσουμε έναν κριτικό. Οτιδήποτε πέρα από αυτό το κριτήριο (πάντα σχετικά με λογοτεχνία) είναι τέχνη (με ταυ μικρό) ή «τέχνη», ή σκουπίδια, ή τυπωμένο χαρτί.

the "Back to the Future" today FREE on Amazon kindle

the "Back to the Future" today FREE on Amazon kindle

ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ ΑΠΟ ΤΟ ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΟ ΜΟΥ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ

13/2/2001 (72)

Ø "Η αγάπη του ανθρώπου για τον άνθρωπο, χωρίς την αγάπη του ανθρώπου προς τον Θεό, καταλήγει σε ολοκληρωτισμό. Μόνο η ελεύθερη αγάπη του ανθρώπου προς τον Θεό, μπορεί να φέρει την αληθινή αγάπη του ανθρώπου προς τον άνθρωπο", πίστευε ο Ντοστογιέφσκι (κατά τον Μπερδιάγεφ).

Η αποτυχία του μαρξιστικού ανθρωπισμού επαλήθευσε κατά το ήμισυ τα λόγια του μεγάλου συγγραφέα. Όμως, τί συμβαίνει και η πραγματικότητα, μέχρι στιγμής, δεν υλοποίησε την ελπίδα των λόγων του;

ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ ΑΠΟ ΤΟ ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΟ ΜΟΥ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ

5/12/00 (61)

Ø Σκέφτομαι: Αυτό που χρειάζεται η ανθρώπινη Ιστορία, είναι μία "εισβολή" του Ονείρου. Το σοκ που θα της προκαλούσε αυτή η εισβολή. Αλλά, αλίμονο, το "Πραγματικό" είναι ένας ανίκητος φονιάς Ονείρων.

ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ ΑΠΟ ΤΟ ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΟ ΜΟΥ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ

351/29/11/12

Σκέφτομαι τη ρήση του Ερημίτη της Ενγκαντίν, του Σιλς Μαρία (του Νίτσε δηλαδή): «Μοναξιά. Μοναξιά πατρίδα μου».

ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ ΑΠΟ ΤΟ ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΟ ΜΟΥ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ

13/3/2000 (27)

Έγραφα κάπου: Αλλάζεις τον Κόσμο, στον βαθμό που αλλάζεις τον εαυτόν σου. Αυτός είναι ο μοναδικός τρόπος για ν' αλωθεί ο εγωτικός τρόπος ζωής των κοινωνιών του "Εγώ".
Κι αυτό συμβαίνει ήδη. Συνέβαινε πάντα. Κανένα σύστημα δεν μπορεί να μας απαγορεύσει να ζήσουμε σε οικογενειακό επίπεδο, ή σ' επίπεδο ομάδας σύμφωνα με το "αντι-εγώ" πιστεύω μας. Ο ουμανιστικός σοσιαλισμός λειτουργεί σε μικρές νησίδες. Σε πολυάριθμα "οικογενειακά κρατίδια" του πλανήτη μας.