ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ ΑΠΟ ΤΟ ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΟ ΜΟΥ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ

25/8/2000 (50)


Ø Η πίστη στην κυκλική ροή του χρόνου τον οδήγησε (μιλάω πάντα για τον Νίτσε) στην πίστη της "Αιώνιας Επιστροφής" (στην αέναη μηχανιστική επανάληψη του γίγνεσθαι. -το πεπερασμένο της συμπαντικής μάζας, σε συνάρτηση με το άπειρο του χρόνου, μοιραία, φέρνει στην επανάληψη των ίδιων συνδυασμών της ύλης και των ιστοριών. Ό,τι ζήσαμε θα ξαναζήσουμε. Έχουμε ήδη ζήσει- Στον θάνατο του Θεού).
Η πίστη σ' έναν ευθύγραμμο χρόνο δεν θα επέτρεπε τη σύλληψη του Ζαρατούστρα αλλά ούτε και τον θάνατο του Θεού μέσα στη γιγάντια σκέψη του, στην αγνή παιδική ψυχή του. (Λίγο πριν βυθιστεί στα ερέβη της τρέλας, αγκάλιασε, κλαίγοντας, ένα άλογο που ο ιδιοκτήτης του το μαστίγωνε).
Η επιστήμη σήμερα υποστηρίζει τη θεωρία του ευθύγραμμου χρόνου. Ο Μεγάλος ερημίτης του Σιλς Μαρία, είχε πει: "Αν ο χρόνος κινείται ευθύγραμμα, τότε υπάρχει θεός".
Πιστεύω πως κανένας φιλόσοφος δεν θα χαιρόταν περισσότερο από αυτόν για το λάθος της πίστης του. Υπήρξε τόσο ευθύς, τόσο διψασμένος για την αλήθεια. Τόσο άγιος! (Κι ας φορούσε διαρκώς το προσωπείο του εγωτικού, ας διακήρυσσε την "θέληση για δύναμη", την κατεδάφιση όλων των μέχρι τότε ηθικών αξιών) .Η ρήση του για τον ευθύγραμμο χρόνο μας δίδαξε πόσο κοντά είναι το ΝΑΙ και το ΟΧΙ της ύπαρξης του Θεού.

ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ ΑΠΟ ΤΟ ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΟ ΜΟΥ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ

26/9/2001 (97)


Ø Είναι οι όροι της ύπαρξης, η εντελέχεια της ανθρώπινης φύσης (δίψα για την αιωνιότητα, δίψα για δύναμη, για ηδονή, για ερμηνεία του Κόσμου) το βαθύτερο αίτιο των όσων συμβαίνουν. Αυτός, λοιπόν, είναι ο Αντίπαλος. Και χρειάζεται τεράστιο κι άγνωστο βάθος χρόνου για να αποδυναμωθεί, να καταβληθεί (αφού, βέβαια, πριν αναγνωριστεί).

ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ ΑΠΟ ΤΟ ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΟ ΜΟΥ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ

30/1/2003 (209)


Ø Σκέφτομαι: Το Επέκεινα, μπορεί να είναι ή ο τόπος που θα υπερβαίνει και τα πιο όμορφα όνειρά μας, ή η «χωματερή» του Τίποτα.

ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ ΑΠΟ ΤΟ ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΟ ΜΟΥ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ

14/9/2001 (94)


Ø Σκέφτομαι: Αν:

1ον: Αποδυνάμωναν την απελπισία κάποιων κρατών, ομάδων, ατόμων.

2ον: Αν δυνάμωναν τις πράξεις αλληλεγγύης σε κράτη, ομάδες, άτομα.

3ον: Αν συνειδητοποιούσαν πως ο εχθρός, ο ένοχος δεν κρύβεται μόνο μέσα στους άλλους, αλλά και μέσα μας.

Τότε...

ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ ΑΠΟ ΤΟ ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΟ ΜΟΥ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ

18/11/2001 (105)


Ø Σκέφτομαι: Μόνο η γνώση πως υπάρχουμε μέσα σ' ένα εχθρικό Σύμπαν μπορεί να αποδυναμώσει την μεταξύ μας αντιπαλότητα.

ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ ΑΠΟ ΤΟ ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΟ ΜΟΥ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ

16/11/2001 (104)


Ø Σκέφτομαι: Ο Κόσμος δείχνει σαν μία κατασκευή, την οποία ο Κατασκευαστής της, αφού την ενεργοποίησε, την εγκατέλειψε στο πεπρωμένο των προδιαγραφών της,

ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ ΑΠΟ ΜΙΑ ΣΥΝΕΤΕΥΞΗ

Κ.Σ.: Θα ήθελα να μας περιγράψετε πως εξελίχθηκε η οπτική σας στη διάρκεια του μακροχρόνιου συγγραφικού σας έργου, και ποιες ήταν οι αιτίες (ή οι αφορμές) που προκάλεσαν αυτή την εξέλιξη.



Δ.Φ: Θα μιλήσω μόνο για τις κορυφογραμμές των μεταβολών της οπτικής μου θεώρησης του Κόσμου.

Χρειάστηκε κάποτε να μεταφέρω μία άγνωστή μου μεσόκοπη γυναίκα σε νοσοκομείο, η οποία είχε χτυπηθεί από εγκεφαλικό επεισόδιο. Στη διάρκεια της διαδρομής μας προς το νοσοκομείο, είδα και ένιωσα την αγωνία και τον πόνο εκείνης της μοναχικής γυναίκας, η οποία, με το βλέμμα της, είχε χατζωθεί πάνω μου. Ένας τεράστιος θάλαμος γεμάτος από βογκητά, επικλήσεις βοήθειας και σιωπές ετοιμοθάνατων με τύλιξε ασφυκτικά στην αίθουσα που καταλήξαμε. Τότε ήταν που αναδύθηκε από μέσα μου η ιδέα του βιβλίου: «ΤΑ ΠΟΝΟΤΡΟΝΙΑ ΚΑΙ ΟΙ ΑΝΑΡΧΙΚΟΙ ΤΟΥ ΑΠΟΛΥΤΟΥ». Η βασική μεταβολή της μέχρι τότε ματιάς μου θεώρησης του Κόσμου. Η γένεση μιας αναρχικής στάσης απέναντι στην Αιτία δημιουργίας του Κόσμου, για τους όρους της Ύπαρξης, για την αλληλοσφαγή των όντων, τον πόνο τους, για το υπαρξιακό άλυτο αίνιγμα που είχαν καταδικαστεί να προσπαθούν να λύσουν. Τότε ήταν που φαντάστηκα έναν Θεό να πλένει τα πόδια των δημιουργημάτων Του. Την υπέρτατη συμφιλίωση των όντων και του Δημιουργού τους. Τότε ήταν που ο υπαρξιακός αναρχισμός μου μετατράπηκε σε παράπονο, απορία για την οδύνη της κάθε ύπαρξης. Και αργότερα, σε ελπίδα, σε σχεδόν βεβαιότητα πως υπάρχει ένα Επέκεινα στον αντίποδα του αιματηρού Κόσμου που ζούμε και μία επαρκής εξήγηση για την σκοπιμότητα ύπαρξης του αίματος και του πόνου που βίωσαν όλα τα όντα. Τότε ήταν που φαντάστηκα το λιοντάρι να γλύφει το κεφάλι του ζαρκαδιού