Υπάρχει έλλειμμα ηθικής, καλών αισθημάτων (Αγάπης, Συμπόνιας, Αλληλεγγύης) . Ο Άνθρωπος (αυτός ο τρομερός και τραγικός θηρευτής) εδώ, παντού, χτες, σήμερα και βαθειά μέσα στο αύριο (αλλά όχι για πάντα) θα κυριαρχείτε από τους όρους της Ύπαρξης(κυριαρχία της Δύναμης, της δίψας για Αιωνιότητα, για Ηδονή) τους οποίους όρους συνεχώς αντιμάχεται κερδίζοντας μικρές μάχες. Ενώ ο θάνατος είναι η κοινή του μοίρα με τους ομοίους του και όλα τα άλλα όντα, χαμένος μέσα στην έρημο του Εγώ του ψάχνει (όχι μάταια) για την όαση της Αγάπης, που είναι το τελικό πεπρωμένο του. Ο σκοπός της ύπαρξής του. Η Αγάπη τελικά θα σώσει τις Υπάρξεις. Θα δικαιολογήσει την ύπαρξη του σύμπαντος Κόσμου. Θα τον νοηματίσει. Ας αφήσουμε στις επόμενες υπάρξεις έναν, έστω και λίγο, καλύτερο Κόσμο.

Μας ενώνει η κοινή μοίρα του θανάτου και μας χωρίζουν οι όροι της Ύπαρξης.

Τί απουσιάζει στην εικόνα ενός φονικού σεισμού, μιάς θανατηφόρας παιδικής αρρώστιας;

έγραφα στις 30/12/2002 αυτό,που δείχνει επίκαιρο
Ø Νιώθω μία αίσθηση μελαγχολίας να εκπέμπει ο πλανήτης. Κι αυτό μου θυμίζει τη φράση του Νίτσε: «Η μελαγχολία της αποπεράτωσης». Μία φράση που μέσα της μπορούν να χωρέσουν πολλές μορφές αποπερατώσεων: Έργων, βίων, εποχών, ιδεολογιών, αυταπατών…:

το τέλος μιας 11/λογίας

Ø Διάβασα κάπου αυτό: «Σημασία δεν έχει το πόσες φορές πέφτεις, αλλά το αν σηκώνεσαι μετά».
Η ρήση μου θύμισε την ανθρώπινη πορεία μέσα στους αιώνες της Ιστορίας. Όλες οι ηθικές πτώσεις του Ανθρώπου ακολουθήθηκαν από ανορθώσεις.

η σημασία του ασήμαντου

Το ερώτημα ήταν: «Αφού είμαστε όλοι μελλοθάνατοι, γιατί φερόμαστε σαν αθάνατοι;”.

Ακριβώς για αυτό φερόμαστε έτσι. Για να ξεχνάμε το πεπρωμένο μας, τους είπα. Κι αυτό ήταν, εκτός των άλλων, και μία συνηγορία του ασήμαντου. Της μπούρδας, της σαχλαμάρας. Ακόμα και της κακής τηλεόρασης