Σκέφτομαι:
Ενώ το Μέλλον κυοφορεί τις Ενωμένες Πολιτείες του πλανήτη, κάποιοι ονειρεύονται
τη μοναξιά του εθνικισμού. Και είναι ο φόβος για τον άλλον άνθρωπο η αιτία.
Πτώματα εκτελεσμένων σε αποσύνθεση, έχουν ξεθαφτεί από τον κήπο της πλατείαςμε τους ευκαλύπτους, φορτίζοντας την
ατμόσφαιρα με οσμή θανάτου. Αυτό χάραξε στην ψυχή μου η εικόνα του νεκρικού
τοπίου, που χρόνια αργότερα μπόρεσα να διαβάσω: «ΑΚΟΜΑ ΚΑΙ ΟΙ
"ΕΝΟΙΧΟΙ" ΑΝΑΜΕΣΑ ΜΑΣ ΥΠΗΡΞΑΝ ΑΘΩΟΙ».
Τόπος:
Το 29 της οδού Αγίου Χαραλάμπους της συνοικίας Γκύζη.
Το
συμβάν: Λίγα μέτρα από το 29 αυτού του δρόμου, στο 31 νούμερο, έχει ο ΕΛΛΑΣ
στήσει οδόφραγμα για να φράζει τον δρόμο στα τανκς του Σκόμπι. Απόγευμα ήταν.
Καθισμένος στο σκαλοπάτι της εξώπορτας παρατηρώ τους λιγοστούς διαβάτες που
περνούν ανάμεσα από το μικρό άνοιγμα του οδοφράγματος. Ξαφνικά, από τη σχολή
Ευελπίδων ακούγονται αραιοί πυροβολισμοί με στόχο το οδόφραγμα. Κρύβομαι στο
εσωτερικό της μισοκλεισμένης εξώπορτας συνεχίζοντας την παρατήρηση. Σύντομα
βλέπω μια μεσόκοπη γυναίκα να λέει σε ένα νεαρό: “Βιάσου παιδί μου, προχώρα και
μη κοιτάς πίσω σου”. Αμέσως μετά ακούγεται πυροβολισμός και βλέπω στο μέτωπο
του νεαρού μια κόκκινη αιματηρή τρύπα και στα μάτια του έκφραση απορίας ενώ
σωριάζεται στο έδαφος. Η κραυγή της μάνας του πλημμύρισε τον δρόμο…