Τρίτη 5 Σεπτεμβρίου 2017
Δευτέρα 4 Σεπτεμβρίου 2017
Ο Γ. Καραλής είπε:
8η Αποψη:
Ø Γ. Καραλής: (εφημερίδα
Πελοπόννησος 11/1/67 Για το «Ναρκοπέδιο): «Δυνατό
αυτό το αφήγημα όσο και το θάμπος της ζωής. Και γεμάτο τρόμο όσο και ο θάνατος.
Ένα διήγημα που μπορεί να δώσει στον συγγραφέα όχι μονάχα διάρκεια, αλλά και
αναγνώριση πέρα από τα σύνορα τα δικά μας…».
5η Άποψη:
Ο ΣΤΥΛΙΑΝΟΣ ΤΖΙΡΙΤΑΣ ΕΙΠΕ:
Περιοδικό: «ΚΟΡΗ ΟΦΘΑΛΜΟΥ» τεύχος 10 (Απρίλιος
– Μάιος 2002. Απόσπασμα)
Εισαγωγή/συνέντευξη:Στυλιανός Τζιρίτας.
Ø
Ο τελευταίος χαρακτηρισμός που θα μπορούσα να προσδώσω στον Διαμαντή Φλωράκη
είναι αυτός του κλασικού συγγραφέα και όσον αφορά τις επιλογές του σε επίπεδο
γραφής, αλλά και σε ό,τι έχει σχέση με τη δημόσια προβολή και στάση ενός
ανθρώπου πολυγραφότατου όπως αυτός. Από τους πρωτοπόρους της επιστημονικής
φαντασίας στην Ελλάδα και με αρκετές δεκάδες χιλιάδες πωλήσεων (ενίοτε μάλιστα
μέσω ανεξάρτητων εκδόσεων) παράλληλα και εξ αρχής θεωρήθηκε μία πραγματικά
μυστηριώδης φιγούρα που έστεκε μακριά από τα καθιερωμένα. Επικοινώνησα μαζί του
μέσω ενός e-mail, που έστειλα στην προσωπική (λιτότατη αλλά περιεκτικότατη)
ιστοσελίδα που διατηρεί (users…..) και η απάντησή του ήταν άμεση και προσεγμένα
ευγενική χωρίς ίχνος προσποίησης αλλά ούτε και κομπορρημοσύνης. Χαρακτηριστικά
που επιβεβαιώθηκαν και στη συνάντηση που έγινε δύο εβδομάδες αργότερα.
Θα πρέπει να πω ότι δύο στοιχεία ήταν αυτά που
μου έκαναν εντύπωση ανέκαθεν. Η απόσταση που κρατήσατε με τις διάφορες
συνωμοσιολογικές θεωρίες και την προγονολατρεία/αρχαιοελληνοπληξία που
χαρακτήριζε και χαρακτηρίζει πολλούς από τον κύκλο της επιστημονικής φαντασίας
στην Ελλάδα και δεύτερον η σχεδόν μοναστηριακή στάση σας απέναντι στο τοπικό
σύστημα συγγραφικών αξιών (δημόσιες σχέσεις, προβολή κλπ) που είχε όμως ενίοτε
τον αντίκτυπό του…
Κυριακή 3 Σεπτεμβρίου 2017
Απόσπασμα από το
Ηλεκτρονικό μου Ημερολόγιο
(1999 – 2017)
03 – 09 – 2017 (623)
Απόσπασμα από μια συζήτηση:
Αυτό που δεν
μπορούν να δουν κάποιοι (στοχαστές και όλοι οι πολιτικοί) που τα αιτιατά τα βλέπουν
ως αίτια της ανθρώπινης τραγωδίας, όπως αυτή καταγράφεται στις σελίδες της παγκόσμιας
ιστορίας (αιματηρή αντιπαράθεση, εκμετάλλευση του ανθρώπου προς τον άλλον άνθρωπο,
αδιαφορία στην τραγική ζωή δισεκατομμυρίων ανθρώπων του πλανήτη, έλλειψη αλληλεγγύης,
κατανόησης, παροχής συγνώμης ) είναι πως η μητέρα όλων των δεινών μας είναι το χαμηλό
(κατά μέσο πλανητικό όρο) Ηθικό δυναμικό μας. Η λύση αυτού του τραγικού
προβλήματος βρίσκεται στην αύξηση του Ηθικοπνευματικού πολιτισμού μας, ο
οποίος, μέσω των θρησκειών, της φιλοσοφίας, της τέχνης που τον τροφοδοτούν, αβοήθητοι,
έστω και αργά αυξάνεται. Και να θυμάστε αυτά: Ό,τι μας δημιούργησε (μια
πνευματική οντότητα, ή το αυθύπαρκτο της ύλης) για άγνωστο λόγο μας φέρθηκε τσιγκούνικα
στον ηθικό εξοπλισμό (ενώ ταυτόχρονα μας χάρισε τη δυνατότητα να τον αυξήσουμε).
Πρόσθετα, να θυμάστε κι αυτά:
1: Όσο
υπεύθυνος είναι ένας νάνος για το σωματικό του ύψος, άλλο τόσο υπεύθυνοι είναι
και όποιοι άλλοι ανάμεσά μας για το χαμηλό ηθικό δυναμικό τους.
2: Ακόμα και οι «ένοχοι» ανάμεσά μας, υπήρξαν
αθώοι.
Γιατί τις προδιαγραφές των ιδιοτήτων μας δεν τις ορίσαμε
εμείς, αλλά η όποια δημιουργός αιτία που
μας έπλασε. Και ξεκινήσαμε με μηδενικό ηθικό εξοπλισμό.
3: Αν μοιάζαμε σε κάποιους συνανθρώπους μας, δεν θα
υπήρχαν, κλειδωμένες πόρτες, κλειστά παράθυρα, αστυνομίες, δικαστήρια, στρατοί,
πόλεμοι, φτωχοί, έρημοι αβοήθητοι συνάνθρωποι. Πόνος.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)