140η Άποψη: O Σπύρος Κακούρης έγραψε στο fb¨

 

Ο διαμαντής φλωράκης είναι από τους καλύτερους συγγραφείς που έχουμε, ειδικά στο χώρο του φανταστικου. Τελεία. Μια πολύ καλή μίξη σουρεαλισμου, ρεαλισμου και μεταφυσικων και μη ανησυχιων, εφαμιλλα του Philip Dick θα έλεγα.
Επίσης χάρηκα που είδα μέσα μια κριτική από τον Manolis Platakis. Μικρός ο κόσμος. :)

https://www.facebook.com/spyridon.kakouris/posts/10154759340762625

 

4η άποψη

ØΓιώργος Αποστόλου: (περιοδικό Playboy –προτάσεις των συντακτών του περιοδικού προς τους αναγνώστες του. –Αφορά το βιβλίο Έσχατη Αναρχία- «…Νευρικό, καλογραμμένο, με πολύ δυνατές στιγμές και προσωπική άποψη, είναι από τα μυθιστορήματα που, έτσι και μπεις στον κόσμο τους, δεν τ΄ αφήνεις με τίποτα. Τα ρουφάς…».

https://www.smashwords.com/books/view/303787

 

15^η Άποψη:

Ο Αμερικανός συγγραφέας Paul Di Filippo

Έγραψε για την αγγλική έκδοση του «επιστροφή στο μέλλον»

Στο περιοδικό: Fantasy & Science Fiction (Ιουνίου 2008)

http://www.sfsite.com/fsf/2008/cur0806.htm

 

 Curiosities

Return to the Future, by Diamandis Florakis (1973)

 

Ø 31,450,670. No, that's not a mistranslated title to Alfred Bester's famous story, "5,271,009." It's the actual name of the protagonist of the debut novel by a talented Greek sf author who is, sadly, little-known in Anglophone territories. Diamandis Florakis, still with us today, produced ten novels in his "Decalogy of Eschatological Utopia," or, to employ his other series designation, "Ten Romances of Existential Anarchy." (My thanks to friend and editor Angelos  Mastorakis for help with this research.) If subsequent volumes rival the first, it's a monumental accomplishment.

Our numerically named hero (colonized planets, days of the week, and regions of the globe are all designated with equal blandness) lives in "computer generation 2,354," an era thousands of years removed from ours. Thanks to the discovery of the nexus of evil in the human brain in generation 1,355 and the perfection of an operation for its removal, a "utopia of ethical and material paradise" now reigns—at least so believes the High Quotient, the leader of the human race. But if so, why are suicides exponentially increasing, as the populace's "feeling 1" ratings plummet?

When 31,450,670 discovers that his operation was faulty and that he possesses all the old vices—including murderousness—a battle ensues for the soul of humanity.

With a definite Age of Aquarius vibe, the novel still remains timely, pondering such eternal conundrums as this: "Murdering, they spoke of peace; in envisioning peace, they warred." Stylistically reminiscent of Zamiatin, Lem, Bunch, and van Vogt, the book reads like the libretto for the next great rock opera by the Flaming Lips.

 

—Paul Di Filippo

http://www.amazon.com/Return-to-the-Future-ebook/dp/B009Y79N6M

 

3^η άποψη:

Ο Θανάσης Μάργαρης είπε:

 

REPORTER

Κυριακή 7 Μαΐου 1995 τεύχος 127

 

Παρουσίαση και mini συνέντευξη του Δ. Φ. από τον Θανάση Μάργαρη

 

Ένας ουτοπιστής φιλόσοφος

της λογοτεχνίας του φανταστικού

            ØΗ γνωριμία μου με τον συγγραφέα Διαμαντή Φλωράκη είναι αποτέλεσμα της αγάπης του γράφοντα για τη λογοτεχνία του φανταστικού και της ενασχόλησής μου απ’ τα εφηβικά μου χρόνια με ένα είδος γραφής που προβληματίζει, ερεθίζει το νου και ανοίγει πνευματικούς ορίζοντες. Ο Δ, Φλωράκης πολυγραφότατος συγγραφέας με πάνω από δέκα βιβλία στο ενεργητικό του, είναι διευθυντής και εκδότης του αξιόλογου περιοδικού «Χωρόχρονος»-μια πειραματική έκδοση για τη λογοτεχνία του φανταστικού. Στις δραστηριότητές του θα πρέπει να τονιστεί ιδιαίτερα, η συνεργασία του με το Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης και τη Δρα Δόμνα Παστουρματζή –παλαιότερα ο “R” δημοσίευσε συνέντευξή της στον γράφοντα- που διδάσκει Επιστημονική Φαντασία σε πανεπιστημιακό επίπεδο. Στο μάθημά της έγινε ανάλυση βιβλίων του Διαμαντή Φλωράκη από τη Δρα μεταξύ των φοιτητών και ενδοσκόπηση στις φιλοσοφικές αναζητήσεις του συγγραφέα

 

            ØΘανάσης Μάργαρης (εφημερίδα Ελευθερία –ένθετο: Reporter- Λάρισας 18/6/1995 και2/5/1996): «…Ο Δ. Φ. μετά τα δέκα βιβλία εσχατολογικής ουτοπίας κυκλοφόρησε πρόσφατα το νέο βιβλίο του Πέρα Από Την Έρημο Του Μίσους, ακολουθώντας ένα νέο στυλ και μία ρέουσα γραφή, δημιουργώντας έτσι μία μυθιστορία πολιτικής φαντασίας, πρωτόγνωρη για Έλληνα συγγραφέα… Ένα φιλοσοφικό δοκίμιο το βιβλίο του Δ. Φ. με μία γραφή όμως απλή και αγχώδη, νευρική και τολμηρή. Ένα θρίλερ, κατά τη γνώμη μου, που θα καθηλώσει τον αναγνώστη, μέχρι την απροσδόκητη κατάληξή του…».

 

5/5/1996 για τη δεκαλογία): «…Πρόκειται για μία ολοκληρωμένη σειρά έργων, όπου η ανθρώπινη διάσταση, η Ύπαρξη του Όντος και του μη όντος, η πορεία του Ανθρώπου στο Σύμπαν, η χαρτογράφηση του εσωτερικού χώρου του ανθρώπινου λογισμού, η εξερεύνηση της Αιτίας του Κόσμου αποτελούν τον πυρήνα και το αιτιατό αποτέλεσμα της γραφής αυτού του φιλοσοφικού έργου και του τρόπου σκέψης του Δ. Φ. Η μελέτη της δεκαλογίας του Δ. Φ. με απασχόλησε ένα ολόκληρο πεντάμηνο, αλλά άξιζε τον κόπο…».

 

14^η Άποψη:

Ο Σίμος Μαξιμιάδης σε mail είπε:

https://www.blogger.com/profile/13073661248843829916

 

 

Από την εκδήλωση για τα 50 χρόνια της λογοτεχνικής παρουσίας μου, την 17/5/13 στο βιβλιοπωλείο ARS NOCTURNA Λέκκα 23-25 αθήνα)

 

Ø Ο Διαμαντής Φλωράκης είναι για μένα μια τεράστια μορφή, ένας άνθρωπος που αγαπώ και κάποια στιγμή μίσησα. Πάλεψα πολύ με τα γραπτά του, όχι για να τα καταλάβω, ούτε και ν αποσπάσω κάποιο νόημα απ αυτά , μα πιο πολύ για να τ αποφύγω.
Να φύγω μακριά απ την ακατανίκητη έλξη που μου ασκούσαν και ασκούν.
Δε μπορώ να πω καλά λόγια για τα βιβλία του, δε μπορώ να πω καλά λόγια για τον ίδιο.
Ένας άνθρωπος που είναι σε θέση να δημιουργεί τέτοιους μύθους είναι πέρα απ΄ αυτά.
Αν κάτι δε του συγχωρώ , στ αλήθεια το λέω, είναι ότι γράφει σαν παιδί, ένα παιδί που παίζει με το υπερβατικό, ένα παιδί που ενώ γνωρίζει ότι οι λέξεις λίγα πράγματα μπορούν να πουν , εν τούτοις τους δίνει ανάσα , ζουμιά , πνοή, σάρκα, σε κάνει να πιστέψεις ότι το πιο αληθινό πράγμα που υπάρχει είναι ο τρόπος που παίζει με τις λέξεις.
Είναι πολύ σοβαρό πράγμα να παίζεις με τις λέξεις, είναι πολύ μεγάλη η ευθύνη να λες πράγματα που άλλοι τα κλείνουν σε δυσνόητους λαβύρινθους , ξαφνικά να τα έχεις μπροστά σου απτά, απλά , απλόχερα, γενναιόδωρα.

Και ξεγελιέσαι , μπαίνεις στον κόσμο του Διαμαντή Φλωράκη, ανυποψίαστος και γοητευμένος , ίδιος με παιδί κι εσύ. Κι έρχεται η ζωή αργότερα , στις πιο βαθιές , γεμάτες πόνο εκφάνσεις της , να σου δείξει ότι αυτά τα βιβλία είναι γραμμένα από άλλο υλικό.

Κι ακόμη περισσότερο , αισθάνεσαι πως αυτά τα βιβλία , αυτές οι σκέψεις , αυτή η γραφή, δεν είναι του Διαμαντή. Απλώς υπήρχαν κάπου , τα βρήκε ο Διαμαντής Φλωράκης , και στα προσφέρει , όπως κάποιος η κάτι του τα πρόσφερε. Και η προσφορά του, είναι αγνή , ανιδιοτελής, φωτεινή, καθαρή.

Μετριέσαι με τα ευρήματα του, και πάντα κάτι λείπει. Όχι απ αυτά , αλλά από σένα σε σχέση μ αυτά.

Τις συντεταγμένες των βιβλίων του , η τις δέχεσαι όπως είναι και προχωράς , όσο αντέχεις, στο ασύλληπτο τους βάθος, η τις λαμβάνεις ως μερικές γοητευτικές ιστορίες και την γλιτώνεις.

Γι αυτό τον μίσησα , την γραφή του εννοώ.

Κάποια στιγμή -και πως αλλιώς θα μπορούσε να γίνει;- αυτές οι "ιστορίες" αγγίζουν τον πυρήνα σου, το πιο μαλακό υλικό της ψυχής σου.

ΚΑΙ ΟΙ ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΤΟΥ ΓΊΝΟΝΤΑΙ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΕΣ.

Η τρίτη κατάσταση μεταξύ του ναι και του όχι, η βεβαιότητα ότι κάτι παραπάνω υπάρχει, και η βεβαιότητα ότι δε μπορείς να το αγγίξεις.
Η βεβαιότητα του ότι τίποτα δεν είναι μάταιο, και μαζί ότι όλα είναι τραγικά άδηλα.
Μέσα λοιπόν στο καινούριο πλαίσιο αναφοράς σου , που πια είναι τα βιβλία του Φλωράκη, φτιάχνεις τη δική σου γωνιά. Έχεις ξεχάσει τι έγραψε αυτός ο άνθρωπος. Φτάνει που διάβασες τα βιβλία του, πριν 10 χρόνια , πριν 20, δεν έχει καμία σημασία.
Σ’ έχουν σημαδέψει οριστικά , μπήκες στον κόσμο τους, που κι αυτός εξ αποκαλύψεως φανερώθηκε στον συγγραφέα τους.

Γιατί , τι άλλο κάνει ο Διαμαντής Φλωράκης, απ το να μιλάει και να γράφει, για κάτι που δεν ξέρει, που δεν γνωρίζει , αλλά είναι τόσο ζωντανό , αιώνια παρόν;
Να πω μαζί κι ΑΚΙΝΗΤΟ;

Ε, λοιπόν εδώ υπάρχει η μεγαλύτερη έκπληξη, σε κάνει να αισθάνεται ως μια ακίνητη συνείδηση όπου παρακολουθείς τα καρέ της ζωής σου, τον ίδιο τον Χρόνο να περνάει από μπροστά σου, γίνεσαι ο παρατηρητής του εαυτού σου , ο ακίνητος παρατηρητής του Χρόνου.

Αυτά σε μένα συνέβησαν μετά από χρόνια, σκεφτόμενος , δίχως να το θέλω, τις γραφές του Διαμαντή Φλωράκη. Απέκτησαν τη δική τους ζωή μέσα μου, τόσο καιρό έκαναν την δουλειά τους, οι διεργασίες τους αόρατες κι ανεπαίσθητες , και στο τέλος βρέθηκα να είμαι τμήμα , μέρος αυτών των βιβλίων.

Και πιστεύω στους περισσότερους που αφέθηκαν στη γραφή του , συνέβη αυτό.
Δεν υπάρχουν λόγια για τον Διαμαντή Φλωράκη. Στις λίγες ώρες που τον γνώρισα από κοντά, και μίλησα μ αυτόν και την κυρία Φωτεινή, είδα δυό υπέροχους ανθρώπους, δυο πραγματικά υπέροχους ανθρώπους, κι αισθάνομαι πολύ τυχερός, πάρα πάρα πολύ τυχερός…

Δε ξέρω , δε θέλω να ξέρω , πόσο μακριά θα φτάσουν τα βιβλία του, είμαι σίγουρος πως κάτι πολύ μεγάλο , τρομακτικά αθώο κατοικεί σ αυτά.

Έτσι , θέλω να κλείσω, γιατί δε μπορώ να βρω άλλες λέξεις, δε θέλω να πω άλλες λέξεις για την γραφή του Διαμαντή Φλωράκη.

ΤΡΟΜΑΚΤΙΚΑ ΑΘΩΕΣ ΟΙ ΛΕΞΕΙΣ ΤΟΥ.

 

103η Άποψη:

O Sakis trif είπε:

 

134η άποψη:

 

 Ένα από τα 4 αγαπημένα βιβλία του Γ. Τσιρίδη είναι ΤΑ ΠΟΝΟΤΡΟΝΙΑ ΚΑΙ ΟΙ ΑΝΑΡΧΙΚΟΙ ΤΟΥ ΑΠΟΛΥΤΟΥ

https://www.blogger.com/profile/09057951488914193433
 για τα οποία σε maιl του είπε: