Free to 20%
3 έντυπες
εκδόσεις + 1 ηλεκτρονική (SMASHWORDS)
Μια νουβέλα Ιδεών:
Τετάρτη 24 Φεβρουαρίου 2016
Τρίτη 23 Φεβρουαρίου 2016
Δευτέρα 22 Φεβρουαρίου 2016
Σάββατο 20 Φεβρουαρίου 2016
Παρασκευή 19 Φεβρουαρίου 2016
«ΜΙΑ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ»
(ή
ένας μαραθώνιος στοχασμού)
Διαδραστικό
θέατρο ιδεών
που
μαζί με τον συγγραφέα
το
γράφουν οι θεατές
και
οι συντελεστές της παράστασης.
(Αναφορά της Δημοσιογράφου προς τον Συγγραφέα από το απόσπασμα 158 του
έργου του):
«Δεν πειράζει». Φράση,
στάση ζωής. Τί μένει για ένα θεό;»
……………………………………………………………….
Πέμπτη 18 Φεβρουαρίου 2016
Απόσπασμα από
το μυθιστόρημα
Ο ΚΑΙΑΔΑΣ
(3 έντυπες
εκδόσεις + 1 σε e-book)
(7ο
βιβλίο της 11/Λογίας ΥΠΑΡΞΙΑΚΗ ΑΝΑΡΧΙΑ)
Ακούστε: Έτσι κι αλλιώς, αφού η λογική μας είναι από
τη φύση της αιτιοκρατική, είναι αδύνατο να φτάσει στην Αιτία των όντων, που
δείχνει να ’ναι μια αιτία χωρίς αιτία, ή μια αυτοαιτία, που κάνει το ίδιο. Δε
μένει, λοιπόν, παρά η φαντασία ή, πιο σωστά, η αίσθηση που έχουμε για την
ύπαρξη, που όσο πιο ανέκφραστη είναι, τόσο πιο βαθιά στην αλήθεια θα βρίσκεται.
Ο «Καιάδας», λοιπόν, είναι μια προσπάθεια διατύπωσης μιας αίσθησης που
εκφράζεται. Άρα, μια ιστορία μακριά από την αλήθεια. Μια προσπάθεια
δημιουργίας ενός φανταστικού, μικρού, σύμπαντος, μέσα στο Σύμπαν. (Και άρα
ένα σημείο αλήθειας, μέσα στο άγνωστο που, μοιραία, διαφοροποιείται,
στην έκταση και στο βαθμό που δέχεται την εισβολή\ τον μικρού φανταστικού
σύμπαντος της ιστορίας μου.
Τελικά, έχω να προτείνω αυτά: Ας
διαφοροποιήσουμε το άγνωστο ατέρμονο που μας περιβάλλει, με τα δικά μας
φανταστικά σύμπαντα, ή την πραγματική μας αίσθηση περί του Είναι του
Κόσμου. Ίσως έτσι ο Κόσμος γίνει ερμηνεύσιμος. Κατανοητός. Ή και δικός μας.
Ίσως, τελικά, σωθεί από τα όνειρά μας. Υποψιάζομαι, μάλιστα,
πως κάτι τέτοιο δε θα το πολεμούσε. Υποψιάζομαι, ακόμα, πως κάτι τέτοιο,
είναι πιθανό και να το ποθεί, από μια συμπάθεια απέναντι μας. Βέβαια, θα
μου πείτε πως, τότε, αυτό έχει ήδη συμβεί. Ο χωρόχρονος είναι διάτρητος
από την αίσθηση που έχουν τα όντα, γι αυτόν. Δηλαδή, έχουμε ήδη αλώσει το
Αίνιγμα του Κόσμου. Ήδη κατέχουμε την Αλήθεια. Τα παραπάνω ίσως να μη λένε
τίποτα. Ίσως είναι ένα παιχνίδι με τις λέξεις. Με τη λογική. Όμως, είναι πιθανό
να αφήνουν μια αίσθηση που, δεν το κρύβω, σ’ αυτήν αποβλέπω. Ταυτόχρονα,
παρακάτω, μπαίνει, ελπίζω, στην «ιστορία» μας και ο Σεμπάστιαν, ο οποίος, με
κάποιον τρόπο, γεμίζει το σύμπαν με μια κοινή, απ’ τους ανθρώπους, αίσθηση. Ένα
κοινό όραμα, όνειρο. Ουσιαστικά, δηλαδή αλλοιώνει το Είναι του Κόσμου, ή τ’
ανακαλύπτει, αν θέλετε. Γι’ αυτούς τους λόγους, λοιπόν, μπήκα άμεσα στην ιστορία.
Απροκάλυπτα. Ενώ θα ’πρεπε να κρύβομαι πίσω της. Αλλά καιρός είναι να επανέλθω
στην εξιστόρηση. Είχα μείνει εκεί που ο Ήβος, μετά την ανακάλυψή του, πως η
Αμάντα παρακολουθεί αθέατη όλες του τις κινήσεις, βγαίνει άοπλος στους δρόμους.
Θυμάστε. Λοιπόν):
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)