Τα 5 αστυνομικά μου

στον “Ιανό”:

Απόσπασμα από το

Ηλεκτρονικό μου Ημερολόγιο

(1999 – 2016)

(2.300 likes )

 2016-01-26 (574)

? Σκέφτομαι: Η μητέρα όλων των δεινών μας είναι ο σχεδόν μηδενικός ηθικός εξοπλισμός μας, με τον οποίον άρχισε η αιματηρή παρουσία του είδους μας στη Γη. Τρομερά τσιγκούνικα μας φέρθηκε η όποια Πρώτη Αιτία της Δημιουργίας…

https://www.smashwords.com/books/view/381261

Μια γνήσια αριστερή άποψη

που σέβομαι,

του Γιώργου Βότση

στην ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

κι ας της λείπει η υπαρξιακή διάσταση:

http://www.kathimerini.gr/

 

Από το θεατρικό:

«ΜΙΑ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ»:

Απόσπασμα 121: (Διαβάζει η δημοσιογράφος και μετά ζητά τα σχόλια των θεατών, στα οποία απαντά μέσω ιντερνέτ ο συγγραφέας. Σχόλια των θεατών και απάντηση του συγγραφέα εντάσσονται στο έργο).

 (Ο άνθρωπος δε διέπραξε ποτέ κανένα φόνο. Χρησιμοποιήθηκε ως όργανο φόνου. -Η φράση έχει μεγάλη ενδοχώρα. Δεν τελειώνει εκεί που δείχνει πως τελειώνει).

 

 

Απόσπασμα από το 2^ο βιβλίο της 5/Λογίας:

“Η ΑΛΛΗ ΑΣΤΥΝΟΜΙΚΉ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ”

Η ΟΑΣΗ ΜΙΑΣ ΦΡΑΣΗΣ

(2 έντυπες εκδόσεις + 1 σε e-book)

…Λοιπόν. Ένα ολιγόλεπτο ντοκιμαντέρ της National Geographic ήταν που έδειχνε, πολύ παραστατικά, τον θάνατο (και ό,τι προηγήθηκε και ακολούθησε) μίας αντιλόπης από ένα αιλουροειδές. Και ένας, στα ελληνικά, τίτλος που έλεγε αυτό: Η ΠΕΡΊΛΗΨΗ ΚΑΙ ΤΟ ΝΟΗΜΑ, που μας οδήγησε στην εκτίμηση που σας προανέφερα.

Πριν σας υποβάλω ένα ερώτημα, χρήσιμο θα είναι να σας περιγράψω πιο αναλυτικά το ολιγόλεπτο ντοκιμαντέρ. Λοιπόν: Το πρώτο πλάνο δείχνει μία αντιλόπη που βόσκει αμέριμνη στην όχθη μίας λίμνης κυκλωμένης από καλαμιές, σε κάποια αφρικάνικη σαβάνα. Το δεύτερο πλάνο δείχνει ένα στικτό αιλουροειδές σκυμμένο, σφιγμένο και χωμένο μέσα στις καλαμιές να παρακολουθεί την αντιλόπη. Ο φακός κάνει ζουμ στα μάτια του. Μεγάλα, αιμάτινα με σκοτεινιά στο βάθος τους. Το επόμενο πλάνο κάνει ζουμ στα μάτια της αντιλόπης. Βλέπω μία ηρεμία, μία αθωότητα μέσα τους. Στη συνέχεια ο φακός επιστρέφει στο αιλουροειδές. Το δείχνει να συσπειρώνει το σώμα του και μετά να εκτινάσσεται. Να καταπίνει την απόσταση που το χωρίζει από την αντιλόπη, στην οποία ο φακός επιστρέφει. Τη δείχνει ανήσυχη να στρέφει το κεφάλι της προς την πλευρά του αιλουροειδούς, και μετά, με τα μάτια πλημμυρισμένα από πανικό, να κάνει το πρώτο της άλμα προς την σωτηρία που όλο και απομακρύνεται. Λίγα δευτερόλεπτα αργότερα τα δόντια του αιλουροειδούς έχουν μπηχτεί στον λαιμό του και στα μάτια του μία απορία, ίσως και ένα παράπονο μαζί με τη φρίκη, το ανείπωτο του θανάτου.

Και τώρα το ερώτημα που θέλω να σας θέσω: Τι υπάρχει για σας μέσα στις σκηνές που προσπάθησα να σας περιγράψω. Τι σημαίνει το: Η ΠΕΡΙΛΗΨΗ ΚΑΙ ΤΟ ΝΟΗΜΑ του τίτλου που έφερε το ντοκιμαντέρ; Ποια περίληψη υπαινίσσεται, ποιο νόημα; Γιατί ο Μανουσάκης έβλεπε και ξαναέβλεπε τον φόνο μίας αντιλόπης;

(το ερώτημα ισχύει και για τους αναγνώστες αυτού του αποσπάσματος)

 

Ένα σχόλιό μου σε κριτική του Β. Βασιλικού

για τον «Αντίχριστο» του Νίτσε:

http://www.athensvoice.gr/the-paper/article/498/%CE%B1%CE%BD%CF%84%CE%AF%CF%87%CF%81%CE%B9%CF%83%CF%84%CE%BF%CF%82

  Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΧΡΕΙΑΖΟΤΑΝΕ ΚΑΝΕΝΑΝ

(Απόσπασμα από την 3^η έντυπη έκδοση)

Μία ώρα αργότερα, αν και άδειος από την αίσθηση του Θείου, κοιμόμουν σαν αθώο βρέφος.

Χωρίς Θεό, αλλά, ταυτόχρονα, χωρίς την αντινομία από την ύπαρξη του Κακού, της οδύνης, της οντολογικής αντιπαράθεσης, του αί­ματος. Χωρίς τον κίνδυνο μίας υπαρξιακής εξέγερσης. Την υποχρέωση στην υπαρξιακή αλληλεγγύη, τη συμπόνια.

Χωρίς Θεό, αλλά και χωρίς τη δυνατό­τητα να είσαι με την πλευρά των κολασμέ­νων, των θυμάτων, των αθώων, των εξεγερμένων, τελικά και συνολικά όλης της έμβιας, της μη έμβιας ύλης, γιατί το Τυχαίο ως μο­ναδική αιτία της ύπαρξης του Κόσμου κατα­λύει όλα τα παραπάνω.

https://www.smashwords.com/books/view/308555