ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ ΑΠΟ ΤΟ ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ

ΕΝΟΣ ΣΥΓΓΡΑΦΕΑ

(1999-2016) (2.200 likes)

 

2016-01-18 (572)

? Απόσπασμα από το νέο μυθιστόρημά μου:

«Κάποιος μου είπε αυτό: Ακόμα κι ένας κατά συρροή δολοφόνος, στο βάθος της ψυχής του ονειρεύεται, ποθεί την αθωότητα. Είναι αλήθεια Αλέξανδρε, παιδί μου αυτό;» ρωτάει ο Ταμιωλάκης.

Ο Αλέξανδρος σωπαίνει. Ώρες αργότερα γνέφει ένα Ναι. Και είναι η στιγμή που μέσα στο σκοτάδι της Ύπαρξης προβάλει ένα Φως…

https://www.smashwords.com/books/view/381261

Από το θεατρικό:

«ΜΙΑ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ»:

Απόσπασμα 171: (Διαβάζει η δημοσιογράφος και μετά ζητά τα σχόλια των θεατών, στα οποία απαντά μέσω ιντερνέτ ο συγγραφέας. Σχόλια των θεατών και απάντηση του συγγραφέα εντάσσονται στο έργο).

 Κοντολογίς, θέλω να πω αυτό: Ή το Είναι του Κόσμου είναι η Αγάπη, ή, αν δεν είναι, δεν μας ενδιαφέρει τι άλλο είναι.

 

Το τέλος αυτού του μυθιστορήματος

υπονοεί μια λέξη.

Αν τη βρείτε στείλτε την εδώ:

fd@ath.forthnet.gr

για να σας σταλεί η έντυπη έκδοσή του.

https://www.smashwords.com/books/view/296193

 

 

 

Από το θεατρικό:

«ΜΙΑ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ»:

Απόσπασμα 169: (Διαβάζει η δημοσιογράφος και μετά ζητά τα σχόλια των θεατών, στα οποία απαντά μέσω ιντερνέτ ο συγγραφέας. Σχόλια των θεατών και απάντηση του συγγραφέα εντάσσονται στο έργο).

Υπάρχει ένα πελώριο υπαρξιακό (αλλά και θεολογικό) ερώτημα προς την Αιτία της Δημιουργίας, κυρίως αν αυτή δεν είναι το χωρίς σκοπό Τυχαίο: Προς τι; Γιατί η δημιουργία σαρκοφάγων όντων;

 

Από το θεατρικό:

«ΜΙΑ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ»:

Απόσπασμα 166: (Διαβάζει η δημοσιογράφος και μετά ζητά τα σχόλια των θεατών, στα οποία απαντά μέσω ιντερνέτ ο συγγραφέας. Σχόλια των θεατών και απάντηση του συγγραφέα εντάσσονται στο έργο).

Σκέφτομαι: Ο μοναδικός λόγος για τον οποίον απέτυχαν οι κοινωνίες του "Εμείς" να δώσουν ελευθερία, ισότητα, δικαιοσύνη, αδελφοσύνη, υλική αυτάρκεια -δηλαδή, ουσιαστικά, να μην υπάρξουν ποτέ- βρίσκεται στην απλή εξήγηση ότι τα άτομα που μπορούσαν να υλοποιήσουν (διάβαζε να πληρώσουν το κόστος) μίας τέτοιας κοινωνίας ήσαν αριθμητικώς ανεπαρκή. Η πλειοψηφία εκείνων που φάνηκαν να στηρίζουν αυτές τις κοινωνίες, συνειδητά ή όχι, ενεργούσε με τη λογική των κοινωνιών του "Εγώ". Δύο είναι οι αιτίες που, μέχρι στιγμής, τ' άτομα με συνείδηση και δυνατότητες "Εμείς" είναι είδος σε ανεπάρκεια: η Φύση και η χαμηλή ταχύτητα με την οποία ο πνευματικός, ουμανιστικός πολιτισμός επιδρά διορθωτικά επάνω στους ανθρώπους του "Εγώ". Να γιατί το απώτερο μέλλον του καπιταλισμού θα είναι δύσκολο. Γιατί το παρόν του είναι εξασφαλισμένο.

 

 

Απόσπασμα 171 από το θεατρικό:

«ΜΙΑ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ»:

 

Η είδηση ερχόταν, μάλλον, από την Αμερική (δεν ανέφερε λεπτομερή στοιχεία η εφημερίδα) και έλεγε, σε λίγες γραμμές, πως ένας σκύλος, ο "Σοκολάτας", είχε σώσει, με τίμημα τη ζωή του, τον μικρό αφεντικό του από μία επίθεση σμήνους μελισσών σκεπάζοντάς τον με το σώμα του!!

Αχ, Σοκολάτα! Πολύ ψηλά μας έβαλες τον πήχη. Εδώ δεν μπορούμε να υπερβούμε το ύψος της μη επιθετικότητας, της αλληλεγγύης κι εσύ μας ζητάς να υπερβούμε το ύψος της θυσίας, για να φανούμε αντάξιοί σου;

Στοιχηματίζω πως αν οι ειδικοί επιστήμονες, που ασχολούνται με την ανίχνευση του ανθρώπινου γονιδιώματος, έψαχναν τον γονότυπο του Σοκολάτα, σίγουρα θα ανακάλυπταν εκεί πλεόνασμα αλτρουιστικών γονιδίων. Αφού καμία θρησκεία, καμία φιλοσοφία, παιδεία, οικογένεια, κοινωνία δεν δίδαξαν τη θυσία στον Σοκολάτα, δεν απομένουν παρά μόνο τα γονίδια ως μοναδική εξήγηση της υπέρτατης ηθικής πράξης ενός σκύλου, την οποία, πράξη, ελάχιστοι από το ανθρώπινο είδος θα μπορούσαμε να επαναλάβουμε.

 

Απόσπασμα 179 από το θεατρικό:

«ΜΙΑ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ»:

 

Γράφω κάπου σ’ αυτό το 14/χρονο ημερολόγιό μου: Τελικά, όλα μας τα προβλήματα είναι ένα: Η εντελέχεια της αρχής. Και τώρα συμπληρώνω: Το δεύτερο σε σημασία πρόβλημά μας (παράγωγο βέβαια του πρώτου) είναι ο ηθικός νανισμός μας. Δεν μπορώ να δω ένα σημαντικό πρόβλημά μας που να μη ξε-κινά από αυτή την ηθική αναπηρία. Οι πόλεμοι; Οι αντιπαραθέσεις μας; Οι κοινωνικές ανισότητες; Η εκμετάλλευση του ανθρώπου από τον άνθρωπο; Το έγκλημα; Η αδιαφορία μας για τη μοναξιά, για το δίκιο του άλλου, το αίμα του; Η οικογένεια, η εκπαίδευση, η τέχνη προς το ξεπέρασμα αυτού του ηθικού νανισμού πρέπει να προσανατολίζονται. Γιατί οι όροι της ύπαρξης που μας έχουν παγιδεύσει σ’ αυτόν τον αιματηρό κόσμο, ευτυχώς περιέχουν και τη δυνατότητα να τους ξεπεράσουμε. Αυτοαναιρούνται. (Αυτό είναι η μέγιστη Ελπίδα μας).