ανοιχτο ηλεκτρονικο ημερολογιο ενος συγγραφεα/παράρτημα

Τετάρτη 28 Οκτωβρίου 2015

Βίντεο: 104

(ένα ερώτημα για τη σταύρωση του Καλού)

https://www.youtube.com/watch?v=53N4X_BKw8Y&feature=youtu.be

Για ελληνόγλωσσους:

http://4.bp.blogspot.com/-zy8V2kbj2OE/U8_NbYfo2eI/AAAAAAAABoI/gVEoSXQD6ts/s1600/%CF%83%CE%AC%CF%81%CF%89%CF%83%CE%B70002.jpg

Τρίτη 27 Οκτωβρίου 2015

ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ ΑΠΟ ΤΟ

16/χρονο (1999 – 2015)

ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ

ΕΝΟΣ ΣΥΓΓΡΑΦΕΑ (1.700+ likes)

2013-06-28 (381)

ØΣκέφτομαι αυτό που γράφω στην Έσχατη Αναρχία(2007): (Τ’ ατέρμονο του χωροχρόνου, αναμφίβολα, περιέχει τη δυνατότητα ύπαρξης του απρόβλεπτου, του παράλογου, ακριβώς γιατί είναι ατέρμονο, γιατί ο εαυτός του είναι, κυρίως, η προσωποποίηση του αντιλογικού, του απρόβλεπτου. Καθαρά λογικό είναι μόνο το Μηδέν. Είναι παράλογη η ύπαρξη του Κόσμου, γιατί αυτή η ύπαρξη προ-ϋποθέτει τον απόλυτο παραλογισμό: την αυτοαιτία της Ιδέας, ή της Ύλης.

Πρόβλεψη: Θα ’ρθει καιρός που κάποιοι θα δουν αποτέλεσμα χωρίς αιτία, και θα βλέπουν σωστά. Και άλλα παρόμοια...).

Δευτέρα 26 Οκτωβρίου 2015

Βίντεο: 103

(Μία ακραία εκδήλωση Αγάπης)

https://www.youtube.com/watch?v=E9c1Lb6_rsY&feature=youtu.be

Πέμπτη 22 Οκτωβρίου 2015

«Η ΜΑΥΡΗ ΤΡΥΠΑ ΜΙΑΣ ΝΟΥΒΕΛΑΣ

ΠΟΥ ΚΑΤΑΠΙΕ ΤΟ ΣΥΜΠΑΝ

ΤΟΥ ΑΙΣΘΗΤΟΥ»

(απόσπασμα από το 11^ο βιβλίο της

Υπαρξιακής Αναρχίας/

Εσχατολογικής Ουτοπίας

που μόλις κυκλοφόρησε)

Σούρουπο είναι και βρίσκομαι μόνος, σε παιδική ηλικία, καθισμένος στα σκαλάκια της εξώπορτας του σπιτιού του γερο-Γληνού στη γειτονιά των παιδικών μου χρόνων. Τα σπίτια είναι μισοφωτισμένα, αλλά άδεια από το ανθρώπινο περιεχόμενό τους. Το ίδιο και οι δρόμοι. Σιωπή παντού.

Πρέπει να πάρω τις αποφάσεις μου.

Ρωτάω τον εαυτό μου: Θέλω το υπαρξιακό Μηδέν, ή το προσωπικό μου Επέκεινα;

Με σιγουριά επιλέγω το δεύτερο, αφού εγώ θα ορίσω τη μορφή του Επέκεινα. Εγώ θα γίνω αιτία της δημιουργίας μου. Θα ελευθερωθώ, δηλαδή, από τη σκλαβιά του αιτιατού, του δημιουργήματος κερδίζοντας την απόλυτη ελευθερία της αυτοαιτίας. Εγώ θα ορίσω τις όποιες ηθικές, πνευματικές δυνατότητές μου, μέχρι το απόλυτο, θεϊκό μέγεθος.

«Να γεννηθεί ο Κόσμος μέσα στον οποίο έζησα, με τα όντα που περιείχε, χωρίς της όποιας μορφής αντιπαλότητα. Χωρίς τις ηθικές κακοτεχνίες του. Χωρίς τις αμοράλ, δοτές, ακατάβλητες ιδιότητες των ενστίκτων των όντων του. Να ζουν ειρηνικά, αιώνια τα όποια μορφής ελαφάκια με τα πρώην σαρκοφάγα, (σωμάτων, συναισθημάτων, ψυχών) τα όποια σαρκοφάγα. Αυτό που λέμε Αγάπη να είναι η κυρίαρχη ιδιότητα των όντων, ακόμα και της Ύλης. Η φθορά, ο θάνατος οι όποιες απειλές ενάντια στις υπάρξεις αυτοβούλως να αποσυρθούν. Κοντολογίς, να γεννηθεί το σύμπαν που έζησα αντίθετο στις δομές του, εκτός από εκείνες που περιείχαν την κατανόηση, τη συγγνώμη, την αλληλεγγύη, τη συμπόνια, την αγάπη», λέω ήρεμα, γεμάτος σιγουριά για εκείνο που θα ακολουθήσει. (Πρόταση: φανταστείτε τι θα ακολουθήσει).

Έχει μια μέγιστη αληθοφάνεια το Επέκεινά μου. Ομολογώ πως δεν εκπέμπει δυνατή, στέρεα αίσθηση της αλήθειας.

Πάντως, αν δεν βρίσκομαι στο Επέκεινα αλλά εγκλωβισμένος σε κάποιο όνειρό μου. Τότε αυτά όλα που ονειρεύτηκα μπορούν να είναι μια πρόταση προς τη Σιωπηλή, Αινιγματική, αμέτοχη στα τεκταινόμενα του αισθητού Κόσμου, Αιτία της Δημιουργίας. Μια υπόδειξη. Ακόμα και στις θρησκείες που φαντάζονται τους θεούς τους τόσο μικρούς, ώστε να απαιτούν τη λατρεία, την υποταγή (των εγκαταλειμμένων στη μοίρα των προδιαγραφών τους δημιουργημάτων τους) στερημένους από την απόλυτη Αγάπη και δημιουργούς ενός αινιγματικού, όλο δάκρυα, πόνο και αίμα Κόσμου.

(Εδώ τελειώνει ένα ακόμα όνειρό μου. Το τελευταίο;).

***