της
θλιβερής, αλλά πάντα αγαπημένης, πατρίδας μας:
Δέσμη 1η:
Όταν
επί 30+ χρόνια τα 2 κόμματα εξουσίας, καταχρέωναν την χώρα μας προκειμένου να
αγοράσουν ψήφους διορίζοντας εκατοντάδες χιλιάδες υπεράριθμους, καλοπληρωμένους,
ανεξέλεγκτους υπαλλήλους, τα κόμματα της τότε αντιπολίτευσης (κυρίως αυτά που
το παίζουν προστάτες του λαού, των αδύναμων) γιατί ένοχα σιωπούσαν; Δεν
ενημέρωσαν ποτέ τον ελληνικό λαό για ό,τι μαθηματικά καταστροφικό θα ερχόταν; Η
πράξη τους αυτή είναι άδικο να χαρακτηριστεί: συνεργεία σε έγκλημα που έσπρωξε
στην αυτοχειρία χιλιάδες εργαζόμενους αποκλειστικά του ιδιωτικού τομέα, προκάλεσε
1.400.000 ανέργους του ιδιωτικού τομέα, έκλεισε χιλιάδες μικροεπιχειρήσεις,
μικρομάγαζα; Βύθισε μέσα στην απελπισία δεκάδες χιλιάδες οικογένειες χωρίς
εργαζόμενο μέλος; Δίχασε τη χώρα σε προνομιούχους και μη πολίτες; Γιατί κάποιοι
«σωτήρες» αντί να χρηστούν «αντιδανειστές» προτίμησαν να χρηστούν «αντιμνημονιακοί»;
(συνεχίζεται).
Δεν έχω κανένα λόγο να προσχωρήσω σε μια
συνωμοσία που, ίσως, στόχευε σ’ επανάσταση για μια κοινωνική ανατροπή.
Αντίθετα, είχα ένα σημαντικό λόγο να μην επιθυμώ κάτι τέτοιο:
Τα 100.000 χρυσά που είχα μαζέψει,
κυριολεκτικά, με αίμα, στα τόσα χρόνια της «δουλειάς» μου, και που ήταν καιρός
να τ’ απολαύσω. Ο Γοργίας, υπήρξε μοναχικός κυνηγός και δεν είχε καμιά σχέση με
ομαδικά κυνήγια. Μετά, σιχαινόμουν τα ωραία κούφια συνθήματα, τους
ρομαντισμούς, τις ουτοπίες των αφελών επαναστατών, που μόνιμα, μονότονα,
χιλιάδες χρόνια τώρα, έδειχναν να ξεχνούν πως η ζωή κινείται μέσα στο πεδίο του
νόμου της δύναμης. Τα αιματηρά παιχνίδια των αλλαγών στους συσχετισμούς των
δυνάμεων, ανάμεσα στις κοινωνικές ομάδες, δε μ’ ενδιέφεραν. Μ’ αυτή τη
«φιλοσοφία» έζησα και δε μετάνιωσα. Είσαι, χωρίς να το διαλέξεις, θύμα ή θύτης.
Κυνηγός ή θήραμα. Κι αυτό υλοποιείται με χίλιους δυο τρόπους, σε χίλια επίπεδα.
Όλα τ’ άλλα είναι ψευτιές, ρομαντισμοί, ή αρρώστια του μυαλού. Απλές,
τετράγωνες κουβέντες που τίποτα δεν τις κλονίζει. Δίψα για δύναμη, για ηδονή,
για διάρκεια. Αυτό τα τρία, μεταμορφωμένα, καλύπτουν όλο το φάσμα της
ανθρώπινης ιστορίας. Όπως βλέπετε, έχει απόψεις ο Γοργίας.
? Χτες
μόλις πληροφορήθηκα, πως ο μεγάλος εγγονός μου, ο Τάσος, είχε ολοκληρώσει
πρόσφατα ένα μυθιστόρημα ε.φ. και μάλιστα γραμμένο στα αγγλικά, αμέσως μου ήρθε
στον νου μια ρήση του Νίτσε: “Καλός
δάσκαλος είναι εκείνος που πλάθει μαθητές που τον ξεπερνούν”.