Τετάρτη 4 Μαρτίου 2015
? Από το «ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΣΤΟ
ΜΕΛΛΟΝ» κι αυτό: Μιλούσαν για ειρήνη σκοτώνοντας. Οραματίζονταν
την αγάπη πολεμώντας. Την ισότητα ποθούσαν, αποκτώντας περισσότερα
αγαθά και δύναμη, για να την επιβάλλουν. Κάποτε, όλοι παραδέχτηκαν
πως μόνο η πνευματική τελειότητα, θα τους έφερνε εκεί που ποθούσαν
και έπρεπε. Αυτό ήταν το τελευταίο τους λάθος. Γιατί η πνευματική άνοδος
που τους χρειαζόταν για να πετύχουν ό,τι οραματίστηκαν, για να υπάρξει,
προϋπόθετε τ' αποτέλεσμα των συνθηκών που επεδίωκαν. Κατάλαβαν
δηλαδή πως αναζητούσαν την αρχή ενός κύκλου. Συνειδητοποίησαν πως
χρειαζόταν να μετατρέψουν το αιτιατό σε αιτία. (Σύσταση: Ξαναδιαβάστε τη φράση).
Και σκέφτομαι: Η άποψη εκείνων των φανταστικών,
μυθιστορηματικών ανθρώπων σκοτώνει την
Ελπίδα. Κι αυτός ο φόνος υποδηλώνει σαδιστική μανία της Πρώτης Αιτίας. Όμως,
ούτε ο Θεός είναι λογικό να σκέφτεται έτσι , ούτε το Τυχαίο του Μηδενός είναι δυνατόν γενικά να σκέφτεται. Να
δημιουργεί… (Αυτή είναι, παραδόξως, η πρόσφατη άποψη των οπαδών της υλιστικής
ερμηνείας που ισχυρίζεται πως το Μηδέν είναι η Πρώτη Αιτία δημιουργίας του
χωροχρονικού συνεχούς και των όντων του. Ήγουν: όπου η επιστήμη αρνείται τον
εαυτόν της, την αιτιοκρατία της λογικής της πιστεύοντας πως εκ του Μηδενός
είναι δυνατόν να παραχθεί κάτι! Δηλαδή, σχεδόν η μισή ανθρωπότητα στοχάζεται
λάθος το κύριο ερώτημα του ανθρώπου. Και η άλλη μισή, φαντάζεται τον Θεό με
λάθος προσωπείο- πιστεύει δηλαδή πως η Δικαιοσύνη είναι υπέρτερη αξία της
Αγάπης-Σύσταση: Διαβάστε μέχρι την ερμηνεία της, την τελευταία φράση. Περιέχει
το ανώτερο ποιοτικά προσωπείο του Θεού, μέχρι στιγμής. Ένα ακόμα δηλαδή από τα
άπειρα άλλα που διαθέτει).
Τρίτη 3 Μαρτίου 2015
Απόσπασμα από το 8ο βιβλίο της
απόσπασμα από το 8 βιβλίο της
Υπαρξιακής Αναρχίας/Εσχατολογικής Ουτοπίας:
«Ο ΕΧΘΡΟΣ»
(2 έντυπες εκδόσεις+ 1 σε e-book):
«Οπωσδήποτε, Μόνικα. Σου εγγυώμαι ότι δεν πρόκειται να ξυπνήσεις κάποια στιγμή και να βρεθείς πεταμένη σε μια εφιαλτική πραγματικότητα. Τώρα το άχρονο παρόν και μέλλον μας ορίζεται από τη δική μου βούληση. Και πρέπει τώρα πια να ’σαι σίγουρη πως είμαι γεμάτος καλές προθέσεις. Γεμάτος αγάπη. Κοιμήσου ήσυχη. Ζεις σ’ ένα κόσμο που ’ναι φτιαγμένος στα μέτρα των όντων που τον αποτελούν, και όχι στα μέτρα του Απόλυτου. Αθανασία, ελευθερία, ηδονή, αγάπη, ευτυχία, αθωότητα. Αυτά υπήρξαν όλα κι όλα τα όνειρά μας. Αυτά στερηθήκαμε. Κι αυτά θα χορτάσουμε μέχρι το βάθος του ατέρμονου άχρονου. Ζούμε την αποκατάσταση των όντων, Μόνικα. Κι έχω ωραία όνειρα για υλοποίηση. Άπειρα όνειρα. Κοίτα τις φλόγες του τζακιού, άφησε το κάθε κύτταρο του κορμιού σου ν’ απολαύσει τη ζέστα τους, τη θαλπωρή τους, την αγάπη τους. Δε θέλησα μέχρι τώρα να μάθω γιατί στην προηγούμενη φάση του γίγνεσθαι, εννοώ εκείνη της επέκτασης του Σύμπαντος μέσα στον χώρο, δηλαδή μέσα στον εαυτό του, δεν υπήρξε ένα αναμμένο τζάκι για τα όντα που χάθηκαν όλα σε μια τεράστια, παγωμένη Αστοχία. Αν χρειαστεί, θα το μάθουμε κι αυτό. Όλα θα τα μάθουμε. Κοιμήσου γλυκιά μου. Όλα τα θύματα της αδιαφορίας, του μίσους, της άγνοιας σου δίνουν την αγάπη τους. Έτσι μπράβο καλό μου κορίτσι».
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)





