Είπαν για την Αγάπη εδώ:

http://www.lifo.gr/team/readersdigest/34527

Αγάπη είναι το αγκάλιασμα όλων με όλους, στην πορεία μας προς το Επέκεινα, μέσα στην αινιγματική όλο πόνο και αίμα έρημο της Ύπαρξης, ξανασκέφτομαι…

Τι είναι;

31^η  Άποψη (από 117):

Η Kathleen είπε:

https://www.goodreads.com/book/show/13413155-return-to-the-future

Feb 11, 2012HYPERLINK "https://www.goodreads.com/user/show/1513908-kathleen" \o "Kathleen"Kathleen rated it 5 of 5 stars

 

Shelves: science-fiction

 

So I found this book in a used book store in San Jose, no ISBN, no identifying numbers whatsoever except the Greek publisher's mark in the cover, and I've never seen this author's work anywhere else. I take it this book is a rarity (and I've seen it called a "curiosity" when I google it) these days.

Paul Di Filipo says on Sfsite.com:
31,450,670. No, that's not a mistranslated title to Alfred Bester's famous story, "5,271,009." It's the actual name of the protagonist of the debut novel by a talenthttps://www.goodreads.com/review/show/261826280So I found this book in a used book store in San Jose, no ISBN, no identifying numbers whatsoever except the Greek publisher's mark in the cover, and I've never seen this author's work anywhere else. I take it this book is a rarity (and I've seen it called a "curiosity" when I google it) these days.

Paul Di Filipo says on Sfsite.com:

31,450,670. No, that's not a mistranslated title to Alfred Bester's famous story, "5,271,009." It's the actual name of the protagonist of the debut novel by a talented Greek sf author who is, sadly, little-known in Anglophone territories. Diamandis Florakis, still with us today, produced ten novels in his "Decalogy of Eschatological Utopia,"... If subsequent volumes rival the first, it's a monumental accomplishment.

With a definite Age of Aquarius vibe, the novel still remains timely, pondering such eternal conundrums as this: "Murdering, they spoke of peace; in envisioning peace, they warred." Stylistically reminiscent of Zamiatin, Lem, Bunch, and van Vogt, the book reads like the libretto for the next great rock opera by the Flaming Lips.
-sfsite.com

Here's my favorite passage:

"Did we ever happen, when communicating with beings of higher intellect, to ask them whether God exists?" asked a pupil.

"of course; this was one of our first questions," replied the teacher.
"And what did they reply?" the pupil asked again.
"That there is a third condition beyond the yes or the no concerning God's existence - a view they expressed for us in a mathematical equation."

"Have we solved this equation?"

"Not yet, because they are still dictating it to us."...

"Was it not possible to express the equation in a more condensed form?"
"Of course it was. But this would require an intelligence 81 times higher than that of the most intelligent human being."

-pg 52

THIS PART CONTAINS SOME MILD SPOILERS- PURISTS BEWARE
This book is so weird- at some moments it's so fast-paced and cataclysmic it almost seems Axe-Cop-esque; I mean like as though a 5-year-old boy thought this up (a whole planet-full of people are crucified by attackers, the robots become angry and slay all the attackers, then they grow remorseful for what they did and all commit suicide-- all in one paragraph, practically-- robots committing suicide!)
But this book is also highly philosophical- it culminates with one population which is striving to be "genuinely evil" exterminating a population which is striving to be "pure good" - and both sides seem at different times to be trying to PROVE that they are truly good and truly evil, and both sides encounter difficulties with this! The leader of the truly evil side finds himself realizing that he LOVES destruction, and that he therefore has something in common with his foes in that he LOVES-- and on the other side, the "good" leaders wonder whether they ought to retaliate by exterminating the evil population, which they could easily do, but this would compromise their ethos- even restricting others freedom of choice would be contradictory to their desire to be pure good. Thus in this book, goodness can only prove itself by way of self-sacrifice: in fact, the book goes so far as to propose that true and absolute goodness would sacrifice itself to save evil-- a rather extreme view, it seems to me, but interestingly executed. It is interesting that both those striving-to-be-evil and those striving-to-be-good find themselves grappling with how not to be tainted with their opposite, and evil seems not to be able to absolutely extract itself from good completely, while good has a way to extract itself from evil: through self-sacrifice, which is argued as a kind of absolute pinnacle of goodness.

I find alot of what Florakis has to say about good and evil very interesting, though I don't find myself agreeing whole-heartedly with what seems to be his view on the absolute-good, but I do appreciate a sci-fi novel that dives fully into the realm of philosophy and transcendental thought, and I think he executes it very well. For me personally, Florakis' ideas on goodness as that which would sacrifice itself for evil (which, logically, means that goodness will self-destruct as soon as evil enters the picture) makes me think back on this particular depiction of heaven and hell which I think might have begun in Medieval art and I think has continued in the present day. In this depiction, the saints and 'saved' are in heaven looking down on the sinners who are suffering in hell; and those looking down from heaven seem to have no reaction at all, or at times are even jeering at what they see. I feel like I still hear people refer to this idea in speech: "I'll be in heaven laughing when you're burning in hell!" I can still remember being a kid and hearing this kind of talk and thinking, if there was a person that was completely good, like angelic, and if they were shown people suffering in hell, they would surely say 'someone do something! help those people!', they would certainly never laugh at the sight- and perhaps, if they were really truly good, they would even say 'take me in their place!' but this is never the kind of scenario which seems to arise in stories of heaven and hell. (Really that whole depiction always seemed more like an elaborate revenge fantasy than anything else). So for me, Florakis' whole trajectory of goodness-as-self-sacrifice makes me think back on that picture of heaven and hell and how contradictory it always seemed-- and it makes me wonder whether Florakis is contemplating, commenting on, or reacting against Christian ideas of heaven and hell. It's possible.

All in all, a very very strange book, but I do think there is alot of very interesting thinking going on in it and it is very interesting to watch how Florakis takes this crazy extreme story and makes this deeply Philosophical statement through it, and plus there's lots of very interesting anecdotes and phrases throughout the book (note, this edition that I've got is absolutely LITTERED with typos, misspellings, and possibly translation errors, but I think the book I've got went through odd venues to get published) And I do think I

will read it again in the future, because I think this is the kind of book that gives you something different each time you return to it.

http://www.amazon.com/Return-to-the-Future-ebook/dp/B009Y79N6M

Ο τυχερός της 155^ης χιλιάδας δεν παρουσιάστηκε.

Πάμε για την 160^η  χιλιάδα με το ίδιο δώρο.

(Τα 4βιβλία αξίας 44 ευρώ)

https://plus.google.com/112854498464374601289#

 

Τί είναι το

 

ΔΙΑΒΑΣΕ ΠΡΙΝ ΑΓΟΡΑΣΕΙΣ;

 

είναι:

Για να κρίνετε αν

1: Η έντυπη έκδοση ενός βιβλίου

αξίζει να πάρει μια θέση στη βιβλιοθήκη σας.

2: Τι σας θάβουν οι κριτικοί, τα ΜΜΕ, τα μεγάλα βιβλιοπωλεία.

Γράψτε μας για να σας τα στείλουμε (4 προς το παρόν, θα ακολουθήσουν άλλα 17) ΔΩΡΕΑΝ σε μορφή pdf:

fd@ath.forthnet.gr

 

 

http://diamflorakis.blogspot.gr/

 

Απόσπασμα από τη 2^η έκδοση (διπλάσιας έκτασης από την 1^η)

του μυθιστορήματος:

«Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΧΡΕΙΑΖΟΤΑΝΕ ΚΑΝΕΝΑ»

(2 έντυπες εκδόσεις + 1 σε e-book)

 Μία μουσική πρόκειται να έρθει μέσα στη νύχτα. Ένα μήνυμα του Ρόλλαν. Νότες σαξοφώνου. Σκαλοπάτια για μία αλήθεια, ή για ένα αίνιγμα.

 Είναι το «Ρέκβιεμ Για Μία Απόσταση», στα χέρια μου.

 Βάζω το cd στη συσκευή και μετά την ενεργοποιώ.

 Διαβάστε, αφού είναι αδύνατο ν’ ακούσετε. Μην ανησυχείτε. Θα είμαι συνοπτικός. Ελπίζω και κατανοητός. (Εκπέμπει μία μουσική ο χωρόχρονος. Βγάζουν νότες τις νύχτες τ’ α­στέρια. Μία σιωπή. Μία υπόσχεση επανόρθω­σης. Μία συγνώμη):

 Το καταλαβαίνω από την αρχή: Μία Κίρκη από νότες είναι το Ρέκβιεμ. Και να που τώρα νιώθω να είμαι ένα ελάχιστο σω­ματίδιο ύλης, όμοιο με τ’ αμέτρητα άλλα που συνθέτουν το Όλο. Κινούμαι, ενώνομαι, με­ταμορφώνομαι, αποσυντίθεμαι, αναλώνομαι, για κάτι και από κάτι που δεν γνωρίζω. Σί­γουρα, αναζητώ, ποθώ κάτι που δεν το βλέπω, αλλά που όμως το νιώθω να υπάρχει κάπου απέραντα μακριά μου. Παντοτινά μακριά μου. Είναι κάτι ανάμεσά μας. Ναι, είναι η αδυνα­μία του να με πλησιάσει, διασχίζοντας το σχεδόν μηδενικό νοητικό και συναισθηματικό μου δυναμικό. Το ασήμαντό μου. Είναι η αδυ­ναμία του Μεγίστου να γίνει ελάχιστο. Του ελάχιστου να δει το Μέγιστο. Κάπου είναι ένα φως που δεν βλέπω. Είναι μία μοναξιά, ένα σκοτάδι μέσα μου. Ένα παράπονο. Και μία βούληση αναβάθμισης, υπέρβασης. Είναι η Αλήθεια μέσα μου.

 Ύστερα, η μουσική Κίρκη με κάνει πρω­τογενές έμβιο ον., και έχω την ελπίδα πως δεν θα νιώσω ό,τι και στην πρώτη μου μεταμόρ­φωση. Αλλά η ελπίδα μου σύντομα πνίγεται μέσα στις νότες. Μέσα στην σκληρή Αλήθεια.

 Το ίδιο μου συμβαίνει κι όταν σε απανω­τές μεταμορφώσεις γίνομαι ιός, σκύλος, γάτα, πάνθηρας, λιοντάρι, αετός, σπουργίτι, φάλαι­να, δελφίνι, καρχαρίας και ό,τι άλλο αναπνέει.

 Τέλος, μεταμορφώνομαι στην άθροιση των πιο εξελιγμένων έμβιων όντων. Όμως, και τότε όλες μου οι νοητικές, συναισθηματικές, ενορατικές δυνατότητες δεν επαρκούν για να γίνω αντιληπτός από το Μέγιστο. Νιώθω την Αλήθεια στον βαθμό και με τον τρόπο που την ένιωσα και ως σωματίδιο ύλης.

 «Είναι σα να μην υπάρχει Θεός, Ρόλλαν. Αυτό λες με τις νότες σου. Την Αλήθεια. Είναι σα να μου λες πως ο άνθρωπος είναι κι αυτός έγκλειστος μέσα στους νόμους της τροφικής αλυσίδας», φωνάζω όταν βγαίνω από την έκ­σταση του «Ρέκβιεμ Για Μία Απόσταση».

 Το φως της ημέρας με βρίσκει βουτηγμέ­νο στο σκοτάδι της Αλήθειας του Κόσμου μας. Στη γνώση πως οι Κόσμοι είναι άπειροι και πως ο δικός μας βρίσκεται στην κατώτερη κλί­μακά τους, όπου το Καλό, ο Θεός, η αγάπη, το Επέκεινα απουσιάζουν, όπως από τη ζωή ενός ζώου, ενός ιού, ενός σωματιδίου ύλης.

 Κοιτάζομαι σ’ έναν καθρέφτη. Το βλέμ­μα μου είναι σκοτεινό, αλλά δεν είναι και για να το κρύψω πίσω από μπλε αδιαφανή γυαλιά.

 Αποφασίζω να μη μιλήσω ποτέ για το Ρέκβιεμ που άκουσα τη νύχτα. Να μην πω σε κανέναν πως έλαβα το Ρέκβιεμ που περιμένα­με. Το κρατίδιο που ιδρύσαμε είναι το ίδιο, ή και περισσότερο αναγκαίο να υπάρχει τώρα. Και μάλιστα, στο κοντινό μέλλον, θα πρέπει να περιέχει και τις μορφές ζωής στις οποίες μεταμορφώθηκα για να δω την Αλήθεια του Κόσμου μας. Αυτές οι μορφές και οι ανθρώπι­νες, πρέπει να είναι ενωμένες, στη μοναξιά της Αλήθειας του Κόσμου μας. Ενός κόσμου σκο­τεινού, χωρίς το φως του Θεού, του Καλού. Ενός Κόσμου που βρίσκεται στον πάτο των Κόσμων. Στα άχρηστα της Υπερδημιουργίας. (Είναι ρατσιστική, φασιστική η δομή του Κό­σμου μας. Και είναι λάθος μας που την αποδε­χόμαστε, επειδή βρισκόμαστε στην κορυφή της πυραμίδας του. Είναι βάσεις, για άλλους Κό­σμους, οι κορυφές των πυραμίδων κάποιων Κόσμων, μέσα στην απεραντοσύνη των Κό­σμων).

 https://www.smashwords.com/books/view/308555

117^η άποψη:

(Γράμμα του Κώστα Πολύζου στον Νίκο Θεοδώρου)

Νίκο  Καλή  Χρονιά  με  υγεία  και  οικογενειακή  ευτυχία .

   Διάβασα  το  "Επιστροφή  στο  Μέλλον  και  μου  άρεσε . Είναι  αξιο θαυμασμού  πως  σε  μια  ιστορία μπορεί  να  χωρέσουν  αναφορές  νὐξεις  και  ανατροπές  σε  πολλά φιλοσοφικά  και  κοσμολογικά    θέματα .  Αν  έπιασα  καλά  τον  κορμό  της  ιστορίας  , γιατί  είναι πολύ  πυκνό  το  κείμενο , η  απόλυτη κυριαρχία  του  λογικού  πάνω  στα  ένστικτα  έφερε  τη  δυστυχία παρά  την  τεχνολογική  πρόοδο και

   την  πραγμάτωση  της  Αγάπης. Διέξοδος  στο  πρόβλημα  αυτό  φάνηκε  η ενστικτώδης  επιστροφή στο  ζώο  που  εξελίσσεται  στο  κακό  που  στοχεύει  στην  ηδονή  , για  να  καταλήξει  στο  τέλειο

   Κακό  που καταστρέφει  τον  κόσμο  και  αναιρεί  τον  Δημιουργό του. 

Στο  τέλος  ανατρεπτικά  έρχεται η  Κοσμογονία .  Θα  πω  λίγες  σκέψεις  με  αφορμή  την  ιστορία  της "Επιστροφής  στο  Μέλλον " .

       Η  ανθρώπινη  λογική  είναι  ένα  εργαλείο  για  την  κατανόηση της  ύλης  ( του  μικρού  ποσοστού  που  αντιλαμβανόμαστε ) που  είναι δομημένη  λογικά  και  όχι  τυχαία .  Όμως  δεν  μπορεί  να  χρησιμοποιηθεί  για  την  κατανόηση  του  Απόλυτου. (  Και  αν  ποτέ

  ο  άνθρωπος  καταφέρει  να έχει  την  αίσθηση  του  Απόλυτου  δεν  θα  μπορεί  να  την εκφράσει  λογικά ) . Επίσης  λογική απόδειξη  για  τη  ύπαρξη    του  Θεού  δεν  υπάρχει . (  Αν  υπήρχε θα  καταργούνταν η  ελευθερία του  ανθρώπου ) .

        Η    πραγμάτωση  της  Αγάπης  στην  Ουτοπία  του  Διαμαντή 

Φλωράκη  δεν  έχει  σχέση  με  την χριστανική  Αγάπη,  γιατί  προκύπτει  σαν  επιβολή  ενός  λογικού θέσφατου και  όχι  σαν  βιωματική κοινωνία  με  το  Χριστό  και  τον  συνάνθρωπο.

       Το  Κακό  δεν  ξεκινάει  από  τα ένσιτκτα ( δεν  είναι  θέμα 

βιολογικό )  αλλά   από  τον  εγωισμό  .

     Πίσω  από  τη  δυστυχία  του  ανθρώπου  κρύβεται  ο  εγωισμός  του. 

Όσο  πιο  πολύ  ο  άνθρωπος ξεπερνά  το  εγώ  του  τόσο  πιο  ευτυχισμένος  γίνεται .

    Σου  επισυνάπτω  τρεις  ενότητες  με  αποσπάσματα  του  Πλάτωνα ( κυρίως  από  την  Πολιτεία ), του  Αριστοτέλη ( Ηθικά  Νικομάχεια )  και  της  Καινής  Διαθήκης . 

Μπορεί  να είναι  λίγο  βαρετά αλλά  είναι  θεμελιακά  για  τη  Γνώση την  Ηθική  και  τη  Αγάπη .Μετά  την  προέλαση  στο  παρελθόν     όταν  βρεθούμε  στο  παρόν  μου  λες  τη  γνώμη  σου .

     Σε  χαιρετώ.

https://www.blogger.com/blogger.g?blogID=1344130856260443130#allposts